JS en de dingen

Picsies

2010-08-24T02:44:00.000-07:00

Crembo

2008-11-21T02:16:00.000-08:00

Deelnemen rules!

2008-08-22T03:05:00.000-07:00

Deelnemen is belangrijker dan winnen, met die Olympische gedachte kunnen de Belgische olympiërs zich alvast troosten. Tijdens de Spelen in Sidney in 2000 hield ook Eric Moussambani dat motto in zijn achterhoofd. Hij kwalificeerde zich voor het zwemmen door middel van een wildcard. Die wildcards werden uitgedeeld aan minder ontwikkelde landen om hen meer bij de Olympische Spelen te betrekken.
Moussambani zou voor Equatoriaal-Guinea deelnemen aan de 100 meter vrije slag. Hij was dan 22 jaar oud en had pas acht maanden voor de Spelen leren zwemmen.
Trainen deed hij in het zwembad van een hotel, één van der twee zwembaden die Equatoriaal-Guinea rijk is. Voor hij op de Spelen verscheen had Moussambani nog nooit een 50-meter bad gezien. Het resultaat was er ook naar. Moussambani deed meer dan twee keer zo lang over zijn 100 meter dan zijn concurrenten. Het leverde hem de bijnaam ‘de aal’ op. Ofschoon hij er als een speer vandoor gaat, lijken zijn laatste meters zwemmen toch sterk op verdrinken.

Falke groeit

2008-04-15T02:20:00.000-07:00

Ga dat zien!

Rock'n roll baby

2008-04-09T11:51:00.001-07:00

‘Surfer Rosa’ het zo goed als zeker beste album van de Pixies zag vandaag 20 jaar geleden het levenslicht. Wie de Pixies een paar jaar geleden op hun reünietournee aan het werk zag, kon zien dat het vuur nog brand, maar het verschil met 20 jaar geleden blijft toch erg groot. Ook fysiek trouwens

Festivaltips voor deze zomer:

Op de Lokerse Feesten

Op Rock Werchter

De eerste naaktshoot

2008-03-30T04:30:00.000-07:00

Hugo Claus in Knack

2008-03-21T01:43:00.001-07:00

Bij de Knack kunnen ze er ook iets van:

Knight Rider Junior

2008-03-21T01:06:00.000-07:00

Falke één maand

2008-03-20T13:36:00.000-07:00

Ondertussen is Falke al meer dan één maand oud.

Eerbetoon Hugo Claus op Canvas

2008-03-19T12:40:00.000-07:00

De belangrijkste Vlaamse auteur van de laatste vijftig jaar overlijdt. Één van de grootste Vlaamse culturele inspirators ooit. Bij Canvas, de zender voor meerwaardezoekers en liefhebbers van cultuur, wordt meteen het uitzendschema aangepast. Portretten, getuigenissen, interviews, films, koste nog moeite wordt gespaard, tenminste na het voetbal. Hoe kan het dat één van de belangrijkste culturele gebeurtenissen van 2008 moet wijken voor een domme bekerwedstrijd?

Algemeen Beschaafd Nederlands

2008-03-07T09:26:00.000-08:00

Wat hierna volgt slaat op het Engels, maar geloof me: eigenlijk is elke taal een rariteitenkabinet. Of een wonder ding. Zegt Yves, en dus ook het Nederlands

Het meervoud van slot is sloten,
maar toch is het meervoud van pot geen poten.
Evenzo zegt men altijd, één vat en twee vaten,
maar zal men zeggen: één kat, twee katen?
Wie gisteren ging vliegen, zegt heden ik vloog,
dus zegt u misschien van wiegen, ik woog.
Nee pardon, want ik woog is afkomstig van wegen,
maar is nu vogen een vervoeging van vegen?
Het woord zoeken vervoegt men tot zocht,
dus hoor bij vloeken misschien ik vlocht.
Alweer mis, want dit is juist afkomstig van vlechten,
maar hocht is geen juiste vervoeging van hechten.
Bij roepen hoort riep, maar bij snoepen geen sniep.
Bij lopen hoort liep maar bij kopen geen kiep.
Evenmin hoort bij slopen, ik sliep, want dat is
afkomstig van het schone woord slapen.
Maar zeg nu niet, ik riep bij het rapen,
want dit komt van roepen, en u ziet het terstond,
zo draaien wij vrolijk in een kringetje rond.
Voor raden komt ried maar voor baden geen bied,
dat komt weer van bieden, ik hoop dat u het ziet.
Ook komt hiervan bood, maar van wieden geen wood.
U ziet de verwarring is akelig groot.
Nog talloos veel voorbeelden kan ik u geven,
want gaf hoort bij geven, maar laf niet bij leven.
Men spreekt van wij drinken, wij hebben gedronken,
maar niet van hinken, wij hebben gehonken.
‘t Is: ik weet en ik wist,
maar schrijft u niet bij vergeten, vergist.
Het volgende geval is bijna te bont,
want bij slaan hoort is sloeg, niet ik sling of ik slond.
Bij gaan hoort ik ging en niet ik goeg of ik gond.
En noemt men een mannetjesrat soms een rater?
Nee, dat gaat alleen op bij een kat en een kater.

Het Zatste Nieuws

2008-03-01T03:30:00.000-08:00

De website van Het Laatste Nieuws blinkt zelden uit in hoogdravende journalistiek. Liever beperkt de online redactie zich tot het vertalen van nieuwsberichtjes uit buitenlandse kranten of websites of het overnemen van weinig vertellende persberichten. Zo kon de lezer er op 1 maart terecht voor volgend bericht:

Steeds meer ouderen drinken te veel, zo blijkt uit Brits onderzoek. Velen hebben moeite om de lange, lege dagen na hun pensioen te vullen. Maar het probleem stelt zich ook in Vlaanderen. Bij ons is het aantal dagelijkse drinkers onder de senioren de laatste jaren verdubbeld.
Verdubbeling
De cijfers uit de laatste Gezondheidsenquête spreken boekdelen: in 1997 dronk 5,9 procent van alle 75-plussers dagelijks alcohol. Bij de laatste bevraging, in 2004, was dat aantal verdubbeld: 11,5 procent sloeg toen geen dag over. In de leeftijdsgroep 65-74-jarigen kampt 9,4 procent met problematisch alcoholgebruik.

Dit artikel heeft het dus over een Brits onderzoek. In België is er geen onderzoek gevoerd, maar dat deert niet. De journalist haalt er gewoon de Gezondheidsenquête bij. Met cijfers valt immers alles te bewijzen. In de Gezondheidsenquête valt duidelijk te lezen dat het hoogste percentage problematisch alcohol gebruik te vinden is bij mannen tussen 35 en 44 jaar. In die leeftijdscategorie kampt 13% met problematisch alcoholgebruik. Het problematisch gebruik ligt bij mannen tussen 15 en 74 nooit lager dan 9 procent. De 9,4 procent ‘oude’ probleemdrinkers zijn dus niet uitzonderlijk te noemen. 75 plussers drinken trouwens nog veel minder, onder hen vinden we minder dan 5% probleemdrinkers. De grote sterkte van HLN.be is echter het democratische aspect van de website. De burger kan er ongestoord zijn mening kwijt. De kloof tussen krant en lezer bestaat er nog nauwelijks.
De lezers van HLN.be slaan en zalven bij het lezen van dit bericht.

Tommy uit Sint-Niklaas relativeert de hele boel:
te veel ? veel is een relatief begrip. De ene drinkt een trappist en staat op zijn kop. De andere moet er zes of zeven drinken om op zijne kop te staan. Laat ze toch doen, denk aan je oude dag...je zal precies hetzelfde doen als nu. 't is niet omdat je oud bent dat je plots niets meer mag doen.
Con traire alweer uit Sint-Niklaas vermoedt dat er meer schuilgaat achter dit achteloze bericht:
Wanneer gaan de paniekzaaiers eens op controle naar ne goei dokter,het houd niet op met iedere groep van de samenleving een schuldgevoel aan te smeren. . waar zijn ze nu werkelijk mee bezig,ofzit er iets meer achter.
Ook Jan DB uit Duffel denkt aan een complot:
laat die mensen doen wat ze graag , waarom om "zogenaamde " gezondheidsredenen alles verbieden op oudere leeftijd . Natuurlijk de pharmacie wil die mensen liever vergiftigen met een overdaad aan nodeloze pillen, want meer doen die pillen niet.Beter dat ge nog wat plezier in uwen ouden dag hebt
Hug uit badstad Oostende plaatst één en ander in een breder plaatje:
Al die bemoeials die eens gaan zeggen hoe een mens moet leven !!Dat ze eens stoppen met al die zever hé. Ze janken overde (onbetaalbare) vergrijzing maar doen allerlei soorten onderzoeken om vanalles te verbieden om het leven zgz te verlengen. Het is het één of het ander, als ze die onderzoeken willen doen moeten ze stoppen met janken! Liever 5 jaar eerder dood mèt pintje of 10 jaar langer leven en in een bed liggen als een kwezel.
Ook m.t.m. ziet het breder:
my god-ik word nie goe van al dat gezeik. dat ieder eens in zijne eigen spiegel kijkt. hoeveel dokters zuipen of snuiven er zelf niet.
Fuck you komt met een pragmatische reactie:
Doe de senioren langer werken, dan hebben ze minder tijd om te drinken.
Man met mening uit Willebroek draagt ook een oplossing aan:
Ik zien het al gebeuren ze gaan de pint verdubbelen in prijs om mensen minder te doen drinken? . Weet je hoe ik het bekijk, zorg er voor dat een pint bier de helft goedkoper wordt dat de sigaretten de helft goedkoper zijn en er overal mag gerookt worden de cafe's zullen terug vollopen zo er veel sociaal kontacten worden gelegd een kaartje leggen, dartsen, biljarten... en nog vele andere gezellige dingen worden gedaan terug naar de oude goede tijd.
Waar moeten die geleerde onderzoekers, die zo groot in aantal zijn, dat ge er een gans dorp mee kunt vloeren, anders gaan doen. Werken kunnen die toch niet.
Afsluiten doen we met mister taxwatcher die een levenswijsheid met ons deelt:
alles met een "te" is niet goed, behalve trappist natuurlijk..."

Falke thuis

2008-02-21T11:22:00.000-08:00

Falke is nog maar één week thuis of ze heeft al heel wat meegemaakt. Zondag heeft Falke samen met papa naar Mega Mindy gekeken. De dag begon goed, maar na het verlies van Club tegen Standaard was Falke een beetje ontstemd.
Maandag is ze met mama en papa naar het gemeentehuis van Etterbeek getrokken. Daar hebben we Falke aangegeven, niet omdat ze iets met criminele feiten heeft, maar wel opdat ze ook op papier zou bestaan. Daarna zijn we verder de administratieve tour op gegaan, met een bezoekje aan de mutualiteit. Ondergetekende heeft vanaf dan iemand ten laste!
Falke heeft deze week ook al drie keer in de draagdoek gezeten en is zo al mee plaatjes gaan kopen met papa. Papa vindt het soloalbum van Tim Vanhamel erg goed, mama heeft eindelijk Made of Bricks van Kate Nash gekocht. Falke houdt meer van de nieuwe van Roland Van Campenhout. Onze dochter eet ook flink, dinsdag heeft de verpleegster van Kind en Gezin ze afgemeten op 3.240 gr. terwijl ze in theorie slechts 3.000 moest wegen. Daarna heeft ze ook Falke’s oortjes getest, die blijken ook prima.
Ondertussen heeft ze thuis de koets, de wieg, de Doomoo-seat, de commode, het bad, het tafeltje in de badkamer,… (allemaal op tijd in elkaar geschroefd door papa) uitgetest. Er is ook nog heel wat bezoek geweest met allerlei leuke kaartjes en cadeautjes. Ondertussen is papa blij dat hij niet meer met fotorolletjes moet werken.

Falke Sents

2008-02-15T09:25:00.000-08:00

De eerste foto's van onze prachtige dochter vind je hier.

Tiny

2008-02-06T00:50:00.000-08:00

Beirut - Nantes

2008-01-27T00:54:00.001-08:00

Straffe kerel, straffe muziek, maar dat wist u al langer. Straffe video!

Hans Van Alphen wint gouden spike

2008-01-26T00:34:00.000-08:00

Hans Van Alphen wordt een eerste keer gelauwerd. De voor het grote publiek nog steeds relatief onbekende tienkamper heeft een schitterend jaar achter de rug. Op de Universiade in Bangkok rondde hij als eerste Belg de kaap van 8.000 punten (8.047 om precies te zijn) en op het WK in Osaka werd hij knap elfde. Van Alphen volgt op de erelijst Kristof Beyens op. De kinesist kreeg 136 stemmen, bijna de helft meer dan Kristof Beyens (71), die tweede werd.

"Dit is mijn eerste Spike en al meteen de gouden! Een mooi erkenning is dat, zeker als je weet dat ik pas sinds september 2007 profatleet ben bij Bloso. Daarvoor combineerde ik mijn sport met mijn werk als kinesist, maar die combinatie was niet langer houdbaar" aldus Hans Van Alphen.
"Ik heb in 2007 een enorme stap voorwaarts gezet, van 7400 naar 8047 punten. Als ik daar dit jaar nog 200 à 300 punten bij kan doen, sluit ik aan bij de echte top. Op de Olympische Spelen van Peking kan ik me dan misschien wel bij de eerste tien scharen."
Voor het grote publiek onbekend, niet voor de lezers die hier regelmatig op bezoek komen.

Baby tips

2008-01-25T03:36:00.000-08:00

Over drie weken is het zover, dan barst of beter perst de bom. Toekomstige moeder S. begint het ietwat hard te verduren te krijgen. Wandelen, wordt waggelen, slapen verandert in woelen, uit-en aankleden wordt zo langzamerhand een uren durend proces… Ondertussen houden we ons samen bezig met het in elkaar steken van de koets, schrijven en bedenken van een origineel geboortekaartje, knutselen aan onze zelf met de hand gemaakte gadgets bij de suiker(bonen), het verzamelen van adressen en allerlei benodigdheden voor de baby. De baby die na voeten, handen, tenen, ogen, nu ook eindelijk een naam heeft gekregen. We zijn er dus binnenkort zo goed als klaar voor. Nu alleen nog volgende tips in het achterhoofd houden.

Kernbrogel

2008-01-25T03:19:00.000-08:00

Vraag aan honderd Vlamingen of er kernwapens aanwezig zijn in België. Zeker de helft zal je antwoorden ja, in Kleine Brogel. Jarenlang proberen vredesactivisten onder wie ook heel wat politici er uit protest met de aanwezigheid van kernmateriaal over de draad te kruipen. Telkens berichten onze Vlaamse omroepen en kranten daar uitgebreid over.
In het verleden gaven heel wat gezagdragers, soms per ongeluk, maar vaak ook bewust, toe dat er inderdaad kernkoppen aanwezig zijn in de luchtmachtbasis. Iedereen weet het, ook Nizar Trabelsi die beweerde plannen te hebben om een aanslag te plegen op Kleine Brogel. Hij wilde met een bomauto op de basis inrijden om er zoveel mogelijk Amerikaanse slachtoffers te maken. Amerikanen? Ja, inderdaad, want de kernkoppen worden bewaakt door Amerikaanse militairen.
Waarom maakt iedereen dan zoveel ophef over de bekentenis van Pieter De Crem? Het antwoord daarop valt niet ver te zoeken. De afgelopen jaren heeft De Crem zowat iedereen onder vuur genomen. Oog om oog, tand om tand.

Foodfight

2008-01-25T01:47:00.001-08:00

knickerpicker

2008-01-24T11:37:00.000-08:00

Een kind op komst, een vrouw die alsmaar moeilijker beweegt, een nieuwe baan, een oude baan,... dingen genoeg om veel tijd aante besteden en dus geraakt bloggen op de achtergrond. Uitstel is evenwel geen afstel en wie zich al te veel verveelt kan zich hier toch nog even mee bezig houden.

Humor op Canvas

2008-01-24T11:17:00.000-08:00

De nieuwe Canvas is nu al een paar weken gearriveerd. Met wisselend succes. Het satirisch SPAM dat uit het brein van de vaak erg geestige pdw ontsproten is, valt lelijk tegen. De zogezegde nieuwsstudio van waarin Sofie Lemaire presenteert, lijkt meer op de nieuwsstudio van Fox dan op die van de VRT. Geen probleem, ware het niet dat de berichtgeving dan weeral wel typisch Belgisch is. Kwalijkst is dat het programma tal van goede ideeën bevat, maar zelden los komt van het idee. Wij verklaren ons iets nader: Het item ‘Nieuws voor mensen die denken dat Jean-Marie Dedecker alles gaat oplossen’ is een fijn idee. Maar zoiets wordt niet uitgewerkt. Het opsporingsbericht voor dokter Lecompte waarin hij er van verdacht werd zijn dood te veinzen om ongestoord 100en jaren te worden, is wel erg goedkoop.
Genoeg gezaag. ’s Nachts schotelen ze ons bij het vroegere teevee 2 Virus voor. Een format die elke week weer wat anders biedt. Deze week het Australische: 'The Chaser's war on everything'. Nog nooit van gehoord denkt u? Dan slaat u de bal mis. Een half jaar geleden was George Bush op bezoek in Australië. Een paar televisiemakers wisten zich toen op sublieme wijze tot nagenoeg op de schoot van Bush te manoeuvreren.

Ze brachten ook een Trojaans paard weg.

Deze is ook super:

Al-Sahab, het Woestijnvis van Al-Qaeda

2008-01-16T00:42:00.000-08:00

“Zonder video is het gewoon weeral een aanslag”

Videoboodschappen van Al-Qaedaleiders Osama bin Laden of Ayman al-Zawahiri zijn sinds kort downloadbaar en af te spelen op uw mobiele telefoon. Dat is niet zomaar een leuke gimmick, maar een volgende stap in de nieuwe werkwijze van de terreurbeweging. Met dank aan Al-Sahab, Osama’s eigen productiebureau.

Nadat de Verenigde Staten de Taliban in Afghanistan flinke klappen uitdeelde, werden ook heel wat trainingskampen van Al-Qaeda opgerold. Logistiek en organisatorisch ging de terreurbeweging er fel op achteruit. Ze besloot het kort daarna over een andere boeg te gooien. Vandaag is Al-Qaeda niet langer alleen een terroristische organisatie van gewapende strijders die zelf aanslagen uitvoert. Al-Qaeda is verworden tot een ideologische paraplu waaronder heel wat groepen kunnen opereren. De organisatie zet lokale groepen aan tot geweld. De media spelen daarin een centrale rol. Die verandering in aanpak zorgt ook voor een verandering in toon in de video’s die het netwerk verspreidt. De leiders werden vroeger vaak buiten gefilmd in kaki-jassen met op de achtergrond wapens en strijders. Tegenwoordig zitten ze ergens in een woonkamer of kantoor met een aantal boeken op het schap. Ze willen zich steeds meer als ideologisch baken profileren.

Tien Om Te Zien
Om hun doelgroep te bereiken richtte Al-Qaeda de Al-Sahab -de wolk- Foundation for Islamic Media Publication op. De kerntaak van die organisatie bestaat er uit de boodschap van Al-Qaeda zoveel en zo ver mogelijk te verspreiden. Al-Sahab verspreidt daarvoor geschriften en magazines, maar vooral filmpjes. Het gaat lang niet alleen om videoboodschappen van leiders. Zo bestaat er bijvoorbeeld een filmpje dat veel weg heeft van Tien Om Te Zien maar dan met de beste aanslagen van die maand.
De idee om aanslagen te filmen, haalde Al-Sahab bij Tsjetsjeense rebellen. Die hun filosofie luidde als volgt: ‘Als we hier in het bos een paar Russen vermoorden, dan schrikt daar niemand meer van op. Maar als we die moord filmen, dan lijkt het alsof we hen keer op keer vermoorden. De impact van die moord wordt dan honderd keer groter.’ De directeur van het Amerikaanse antiterrorismebureau Ben Venzeke onderstreept het belang van de filmpjes: “Zonder film, is het gewoon weeral een aanslag, zoals er zoveel zijn. Voor Al-Qaeda zijn de video’s even cruciaal geworden als de aanslagen.” Het doel van de video’s is volgens hem velerlei: “Rekruten werven, fondsen werven, instructies verdelen om bommen te maken, briefings overbrengen, succes laten zien, propaganda verspreiden, brainwashing… Maar het belangrijkste doel is het promoten van het merk Al-Qaeda. Ze gebruiken daarvoor logo’s en reclameslogans, zoals een echt bedrijf.”

Bluescreen
Vorig jaar verspreidde Al-Sahab meer dan 100 videoboodschappen. De meesten daarvan zijn van hoge kwaliteit. De video’s zijn ondertiteld of naargelang het doelpubliek nagesynchroniseerd. Het productiehuis beschikt daarnaast ook over een uitgebreide beeldbank en toegang tot Amerikaanse bronnen. Er doet een filmpje de ronde waarin een nieuw soort bom wordt voorgesteld waarmee Amerikaanse mijnenvegers kunnen worden opgeblazen. Eerst krijgen we te zien hoe zo een bom gemaakt moet worden. Daarna komt er per soort mijnenveger een uitgebreide beschrijving met technische details en diagrammen, voorzien van beeldmateriaal. Het filmpje sluit af met een overzicht van –volgens Al-Sahab- succesvolle aanslagen met die bom op de getoonde voertuigen.
Van boodschappen die leiders van Al-Qaeda de wereld insturen, vermoeden experts na technische analyse van de beelden dat ze voor een zogenaamd bluescreen zijn opgenomen. Dat is een techniek die ook bij Het Weer op Eén gebruikt wordt en waarbij de spreker gewoon plaatsneemt voor een lege muur of een leeg doek. Daarop kan dan om het even welke achtergrond bijgevoegd worden. Zo verscheen de nummer twee van Al-Qaeda, Ayman al-Zawahiri ooit in een grote professionele nieuwsstudio. Dat zorgde voor heel wat commotie in de V.S. De verschijning van één van de meest gezochte terroristen in een nieuwsstudio stelde de efficiëntie van de zoektocht naar terroristen in vraag, tot dus bleek dat Al-Zawahiri gewoon voor een doek stond.

Azzam de Amerikaan
De grote man achter Al-Sahab is vermoedelijk Adam Gadahn. Een Amerikaanse zoon van twee ouders die iets te lang in de jaren 60 bleven hangen. Op zoek naar strenge regels voor zichzelf komt hij in contact met de Islam en bekeert hij zich. Hij verhuist naar Pakistan waar hij een Afghaanse vluchtelinge huwt en in contact komt met Al-Qaeda. Hij verandert zijn naam in Azzam al Amriki, wat staat voor Azzam de Amerikaan. Het is hij die alle videoboodschappen al van begin af aan van ondertitels verzorgt. Azzam beseft al heel snel dat ook in het Westen fondsen en rekruten in de wacht te slepen zijn.
Azzam maakt in zijn vrije tijd ook zijn eigen video’s. Daarin probeert hij de haat tegenover de Verenigde Staten op te wakkeren bij niet-moslims zoals anders-globalisten, sceptische Europeanen,… Zijn invloed mag niet onderschat worden. In de video die Bin Laden in september vorig jaar vrijgaf, voerde ook die een eerder links discours, gericht op gematigde en niet-moslims.

Er is een cadeautje voor jou
De video’s van Al-Qaeda werden vroeger verdeeld via zogenaamde dead-drops. Dat zijn geheime locaties of brievenbussen waar voorwerpen anoniem van eigenaar kunnen veranderen. Via een ingenieus systeem van zulke plaatsen en tientallen koeriers, werden video’s afgeleverd bij het Arabische televisiestation Al-Jazeera.
Na de opmars van het internet heeft Al-Qaeda een gigantisch netwerk van sympathisanten opgezet. Die mailen de boodschappen naar elkaar door of plaatsen ze op fora. Ze doen dat vanuit internetcafé’s en surfen nooit langer dan een half uur. Ze gebruiken schuilnamen en codes. De informatie die ze versturen is vaak gecodeerd. Ze beschikken ook over speciale software die hun ware internetgebruik verdoezelt. Elke maand veranderen ze hun mailadres.
De Amerikaanse krant The New York Times interviewde vorig jaar Abu Omar, een jongeman van 28 jaar uit Jordanië die meewerkt aan het verspreiden van de video’s. Zijn verhaal: “Wanneer er een boodschap van Al-Qaeda op komst is, krijg ik meestal een telefoontje, waarin iemand zegt ‘er is een cadeautje voor jou’. Dan ga ik naar een internetcafé en zit er een mail in mijn inbox. Die stuurt mij naar een beveiligde link, die mij alweer naar een andere website stuurt. De link van die website stuur ik door naar drie vertrouwelingen.”

You Tube
De Amerikaanse geheime diensten volgen de ontwikkelingen op extreme websites en fora van dichtbij. De video die Bin Laden in september naar buiten bracht, werd door de geheime dienst opgepikt nog voor hij op de websites verscheen. Nadat hij grondig werd geanalyseerd werd hij vrijgegeven. De Verenigde Staten zijn technisch niet in staat om de websites te sluiten. De verspreiding van video’s op het internet is over het algemeen een onmogelijk in te dijken fenomeen. Bovendien heeft de Amerikaanse overheid heel wat van die websites gelokaliseerd. Het is eenvoudiger die verder op te volgen dan steeds opnieuw op zoek te moeten gaan naar nieuwe websites.
De Amerikaanse overheid geeft zelden beelden vrij van gevechten of aanslagen in Irak. Westerse journalisten worden er door de V.S. erg kort gehouden. Toen gebruikers van de populaire websites You Tube en Google Video vorig jaar filmpjes uploaden van gevechten en aanslagen in Irak, kwam de overheid wel tussenbeide.

Analyses
Als video’s van Al-Qaeda tot bij de CIA geraken worden ze weken en maanden geanalyseerd. Zo maakte de CIA een soort vingerafdruk van de stem van Bin Laden. Zo kan elke boodschap van ’s werelds topterrorist op zijn authenticiteit gecontroleerd worden. Specialisten trekken ook heel wat andere conclusies, maar het is toch vaak koffiedik kijken.
Uit analyses van de omgeving, licht en geluid, denkt men dat de meeste video’s opgenomen worden in een grot. Dat zou er op kunnen wijzen dat Osama en kornuiten zich schuilhouden in de omgeving van Kandahar of in het Tora Bora-gebied, op de grens van Afghanistan en Pakistan. Een huis in Kandahar waarin een opname met een andere Al-Qaeda-leider gemaakt werd, kon door een toevallige controle later geïdentificeerd worden.
Op een video na hevige bombardementen houdt Bin Laden zijn linkerarm opvallend stil. Dat zou er op kunnen wijzen dat Bin Laden, die linkshandig is, toen gewond was.
Het regelmatig produceren van video’s, duidt er in elk geval op dat Bin Laden relevant en in de media wil blijven. De CIA denkt ook dat Bin Laden een nieuwsjunkie is. Zo refereerde hij in zijn laatste boodschap naar de verkiezingsoverwinning van Nicolas Sarkozy en wist hij dat Gordon Brown de nieuwe premier van Groot-Brittannië is. Hij moet dus op een eenvoudige manier toegang hebben tot nieuwsbronnen. Wat in een grot toch niet meteen logisch is. Wat de CIA ook zeker weet is dat Bin Laden trendgevoelig is, want net als vele andere Arabische leiders heeft hij zijn grijze baard zwart laten schilderen. Er moet dus ook een kapperszaak in de buurt zijn.

Culinair geknutsel

2008-01-10T06:34:00.000-08:00

Nodig:
Toastbrood
Hesp
Kaas
Een ei
Boter
Een strijkijzer

Stap 1 Maak een croque monsieur klaar en laat het ijzer warmen. Wrijf het ijzer in met boter.

Stap 2 Zet het strijkijzer op de croque. Wacht een minuutje en doe hetzelfde met de andere kant.

Stap 3 Breek een ei open op het ijzer. Leg het ei over de croque.

Stap 4 Genieten!

Dit was 2007

2008-01-10T06:24:00.000-08:00

Veel te laat, uitermate egocentrisch en allicht niet geheel binnen de lijntjes, maar hier zijn voor mij de beste albums van vorig jaar.
1. Klaxons – Myths Of The Near Future
2. Windmill – Puddle City Racing Lights
3. Beirut – The Flying Club Cup
4. Arcade Fire – Neon Bible
5. The White Stripes – Icky Thump
6. Dez Mona - Moments of dejection or despondency
7. Bloc Party – A Weekend in the City
8. Cold War Kids – Robbers And Cowards
9. CocoRosie - The Adventures of Ghosthorse and Stillborn
10. Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon

En verder:
Editors – An End Has A Start, Elvis Perkins – Ash Wednesday, Feist – The Reminder, The Fratellis – Costello Music, Gossip – Standing In The Way Of Control, Interpol – Our Love To Admire, Modest Mouse – We Were Dead Before The Ship Even Sank, Patrick Watson – Close To Paradise, Pinback – Autumn Of The Seraphs, The Killers – Sam’s Town, The Shins – Wincing The Night Away, Bright Eyes – Cassadaga, Kings Of Leon – Because Of Times, Damien Rice – 9,…
Beschamend genoeg nog steeds niet gehoord: Radiohead – In Rainbows

Het beste wat ik dit jaar in levende lijve heb mogen aanschouwen was deze onvolprezen Damien Rice. Op zijn albums klinkt hij soms zo zoet dat ik azijn moet gorgelen om er ongestoord naar te kunnen luisteren, maar live ongelofelijk straf. Wat een performer, wat een stem, wat een muzikant en dan nog eens ontroerende en grappige bindteksten.

Baby's kasteel

2007-12-28T12:00:00.000-08:00

Nog zeven weken en hij/zij is er. Tijd om aan de nieuweling zijn kamer te beginnen.
Overdag

's Nachts

Ruigste buurt ter wereld: Vaticaan

2007-12-26T11:48:00.000-08:00

Het zal u verbazen, maar de staatsleider die het meeste problemen kent met ordehandhaving op zijn grondgebied, is paus Benedictus XVI. In Vaticaanstad vonden in het jaar 2006, 827 geregistreerde misdaden plaats. Dat komt, met een bevolking van 492 inwoners, neer op meer dan 1,5 gevallen per inwoner. Ter vergelijking, dat is meer dan 20 keer de coëfficiënt in buurland Italië.
Nochtans beschikt het Vaticaan over een veiligheidsdienst waar zelfs een militaristische staat van achterover zou vallen. Er is één Zwitserse Wacht voor elke vier inwoners. Daarenboven zijn er nog museumbewakers en is er de politie die het Vaticaan van Italië krijgt.
Het grootste deel van de misdrijven gaat om pick-pockets en handtassendieven. Niet door rooflustige priesters of kleptomane nonnen, maar door een deel van de 18 miljoen bezoekers die de staat elk jaar over haar grondgebied krijgt.
Slechts tien procent van deze misdaden wordt bestraft. Niet uit Christelijke vergevingsgezindheid, maar omdat ontsnappen naar Italië mits een korte looppas wel erg eenvoudig is. Zelfs wanneer alle dieven gevat zouden worden, zou het Vaticaan er geen plaats voor hebben. De staat beschikt niet over een gevangenissysteem. Gevangenen worden naar Italië overgebracht waar ze hun tijd uitzitten op kosten van het Vaticaan. Enig lichtpuntje: in april 2005 trok Johannes Paulus II enkele weken uit om het tijdelijke voor het eeuwige te ruilen. Ongeveer zes miljoen mensen kwamen dit spektakel bewonderen. Toch werd er geen enkele misdaad gemeld. De huidige paus weet dus wat hem te doen staat.

Kerst

2007-12-26T11:40:00.000-08:00

Aaah, de kerstperiode! Een tijd van gezeligheid. Lekker knus bij de familie. En ook onze noorderburen vieren het feest. Op SBS6 volgt een cameraploeg de Rotterdamse wijk Zestienhoven.

Overleden in 2007: Evel Knievel

2007-12-26T11:25:00.000-08:00

“Als je nooit pijn hebt gekend, is het slecht met je gesteld”

Evel Knievel liet zijn grafsteen al 33 jaar geleden maken. De wereldberoemde durfal vond spektakel belangrijker dan veiligheid en wou voorbereid zijn wanneer er iets fout liep. Het is een mirakel dat hij nooit tijdens één van zijn stunts om het leven kwam, maar uiteindelijk op 69-jarige leeftijd door een longziekte geveld werd.

Evel Knievel stond tientallen keren in het Guinness Book of World Records. Niet verwonderlijk voor een man die op zijn motor door vuurzeeën reed, boven slangen en leeuwen vloog en over veertien autobussen sprong. Vandaag heeft de Amerikaan nog één vermelding in het boek met wereldrecords. Nooit heeft iemand meer botten gebroken dan Knievel. Maar liefst 430 fracturen liep hij tijdens zijn carrière op. Tientallen keren ging hij onder het mes en probeerden chirurgen hem met pinnen en platen opnieuw in paraatheid te brengen. De vele bloedtransfusies die daarmee gepaard gingen, leverden hem uiteindelijk hepatitis C op. Hij onderging in 1999 een levensreddende levertransplantatie, maar werd even later gediagnosticeerd met suikerziekte en een ongeneesbare longaandoening. Die kon hij dit jaar niet meer de baas.

Evil Knievel
Butte, een klein onderontwikkeld stadje in de staat Montana was de heimat van Robert Craig Knievel. Zijn ouders gingen uiteen toen hij nog klein was en dus werd hij samen met zijn broer door de grootouders opgevoed. Toen hij acht jaar was, ging hij met opa naar een show met autostunts kijken. Knievel was daar zo van onder de indruk dat het zijn hele verdere leven bepaald heeft. Niet veel later sprong hij voor wat geld van vriendjes over vuurtjes.
Op school wilde het niet echt lukken en op zijn zestiende, begon Knievel te werken in de kopermijnen. Hij bediende er eerst een soort boor maar werd letterlijk omhoog gepromoveerd en moest met een zware graafmachine rijden. Toen hij met dat gevaarte een wheelie maakte, belandde hij tegen een grote elektriciteitsleiding. Daardoor zat de hele stad een halve dag zonder stroom en Knievel zonder werk.
Over wat er daarna gebeurde doen veel wilde verhalen de ronde. Knievel zou tal van hold-ups gepleegd hebben. Hij zou verzekeringen aan mentaal gestoorden verkocht hebben. Hij zou zich met behulp van dynamiet toegang verschaft hebben tot de kluis van het gerechtsgebouw Hij zou het Tjechoslowaakse Olympische hockeyteam naar Butte gehaald hebben en er daarna met hun geld vandoor gegaan zijn. Wat er ook van zijn, Knievel kwam in die tijd veel in contact met de arm der wet. Zijn regelmatige aanwezigheid in de gevangenis leverde hem de bijnaam Evil Knievel op.

100 ratelslangen
In 1959 trouwde hij met zijn jeugdliefde Linda Bork. Een jaar later kreeg het koppel een eerste zoon, Kelly. Knievel besefte dat hij op een legale manier geld moest gaan verdienen en startte een jachtbureau. Met de kennis die hij van zijn grootvader had meegekregen, bracht hij minder ervaren jagers tot bij groot wild. De zaken gingen goed tot enkele boswachters opmerkten dat Knievel zijn gasten steevast meenam naar een beschermd wildreservaat. Knievel moest zijn zaak onmiddellijk sluiten.
Ondertussen had hij zich op het motorcrossen toegelegd. Daar verdiende hij niet genoeg geld mee om zijn familie te onderhouden. Uiteindelijk opende hij een motorwinkel voor Honda. Iedereen die hem bij het armworstelen kon aftroeven kreeg er 80 euro korting. Ondanks veel van dit soort acties ging de winkel over de kop. Knievel werd verkoper in een andere motorwinkel, maar verdiende daar erg weinig mee. Daarom besloot hij ter promotie van die motorwinkel zijn eerste stunt uit te voeren.
Voor die stunt deed hij alles zelf. Hij verkocht de tickets, stelde de ramps op, plakte affiches, huurde de zaal en presenteerde de show. Hij zou over twee bergleeuwen en een kist met 100 levende ratelslangen springen. Dat over een afstand van iets meer dan zes meter. Knievel entertainde het publiek eerst met wat motorkunstjes. Daarna nam hij een lange aanloop en vloog met de motor net over de slangen. Aan de reacties van het publiek en het succes van zijn evenement merkte Knievel dat hij iets speciaals ontdekt had. Dat zijn achterwiel bijna in de bak met slangen was blijven steken mocht de pret niet drukken.

Daredevils
Om publiek te blijven trekken, richtte Knievel een bende van motorrijders op. Omdat hij besefte dat ze ook stuntcoördinatoren en veiligheidsmensen zouden nodig hebben, ging hij op zoek naar een sponsor. Een verdeler van motoren wilde hem sponsoren op voorwaarde dat hij de naam van zijn motorbende veranderde van Bobby naar Evil Knievel and His Motorcycle Daredevils. Knievel stemde toe maar bracht een kleine wijziging aan om niet als Hell’s Angel versleten te worden, Evel Knievel was geboren. De eerste twee uur durende show was een overweldigend succes. Knievel reed er door een indrukwekkende vuurzee en liet zich op zijn motor door twee racewagens voorttrekken tot een snelheid van 300 km/h. Voor de tweede show had de stuntman iets nieuws voorzien. Één van zijn collega’s zou in volle vaart op hem komen afgereden. Hij zou dan met zijn benen omhoog over de motorrijder springen. De stunt liep pijnlijk mis. De motorrijder raakte Knievel in het kruis en katapulteerde hem een paar meter verder. Een maand in het ziekenhuis zette hem aan het denken. Voortaan zou hij solo aan het werk gaan. Het eerste wat hij deed nadat men hem uit het ziekenhuis ontsloeg, was terugkeren naar de plaats waar zijn laatste stunt gefaald was. Hij deed er de stunt netjes over. Het zou tekenend zijn voor zijn verdere carrière. Knievel was gedreven door eer en roem. Hij wilde niet langer alleen zijn gezin onderhouden. Hij wilde een legende worden. Bang was hij niet: “Als je nooit pijn hebt gekend, is het slecht met je gesteld,” was zijn credo.

43 meter lange crash
Hij besloot met de motor over wagens te springen. Eerst twee, dan drie, en zo steeds meer en meer. Hij trok rond en telkens hij op dezelfde plek kwam, sprong hij over een extra auto. Zijn eerste limiet kwam hij tegen toen hij over twaalf wagens en een bestelwagen wou springen. Hij bleef met een wiel haperen achter de bestelwagen en kwam met verschillende breuken in het ziekenhuis terecht. De crash zorgde voor heel wat media-aandacht en voor nog meer publiek.
Op oudejaarsavond 1967 leerde heel Amerika Knievel kennen. Die dag zou hij met zijn motor over de fonteinen van het beroemde hotel en casino Ceasar’s Palace in Las Vegas springen. Hij zou daarvoor het fictieve Evel Knievel Enterprises hebben opgericht en drie valse advocaten naar de eigenaar van het hotel hebben laten bellen. De waaghals kreeg toestemming en belde elk televisiestation af om beelden te komen schieten. Omdat niemand wou, huurde hij zelf een cameraman in.
Knievel maakte zich klaar in het hotel. Hij sloeg een glas whisky achterover en stapte vergezeld door twee showgirls naar de moto. Na een opwarmingsronde nam hij een serieuze aanloop. Bij het vertrek van de 43 meter verre sprong, schakelde de motor vanzelf terug. Daardoor had Knievel niet genoeg snelheid en kwam hij neer op de noodramp die achter het fontein stond opgesteld. Daar verloor hij de controle over het stuur en smakte tegen het asfalt. De motor vloog verder, knalde tegen een muur en schoot in brand. Knievel verbrijzelde zijn bekken en bovenbenen, brak zijn heup, polsen en enkels en geraakte in een coma. Toen hij daar 29 dagen later uit ontwaakte, was hij wereldberoemd en schatrijk. De beelden die zijn cameraman gemaakt had, werden voor veel geld verkocht en waren overal te zien. Zijn ziekenhuisbed werd door journalisten van krant, radio en televisie platgelopen. De komende jaren zou hij aan publiek geen gebrek hebben, plaaster daarentegen…
De dokters waren minder opgezet met de stunt en vertelden hem dat hij nooit meer zonder krukken zou kunnen lopen. Knievel liet het niet aan zijn hart komen. Amper vijf maanden na zijn ernstige crash, sprong hij over vijftien Mustangs. Ook dit keer mislukte de stunt en vloog hij in het ziekenhuis. Succesrijke periodes met veel spectaculaire en gewaagde stunts werden vaak onderbroken door een paar weken of maanden revalidatie. Die ging vaak gepaard met veel pijnstillers en alcohol.

Het merk Knievel
Het commerciële brein in Knievel zag dat er meer te verdienen viel dan toegangsticketjes. Hij sloot overeenkomsten met motormerken en rijfde daar heel wat geld mee binnen. Televisiezender ABC zond heel wat van zijn jumps uit. Midden jaren zeventig creëerde een speelgoedfabrikant zelfs de Knievel action figure. Die had een heel aantal accessoires, van cape over motor tot vrouwelijke compagnon. Het zou Knievel twee miljoen euro opleveren. De selfmade stuntman werd een held bij het jonge volkje, met talloze ongelukkige imitaties tot gevolg.
Bij een nieuwe recordsprong over 19 wagens, verkocht Knievel meer dan 100.000 tickets. Om de aandacht van de media vast te houden, besloot de mafkees over de Grand Canyon te springen. De overheid wou daar niet van weten en Knievel dacht aan andere stunts. Hij wou over de Mississippi springen of van één wolkenkrabber op een andere.

Sky Cycle
Het werd uiteindelijk een sprong over de Snake River Canyon. Een valei van 166 meter diep en 400 meter breed. Iedereen verklaarde hem gek maar hij antwoordde: “Een Romeinse generaal ten tijde van Caesar had hetzelfde motto als ik. Als het mogelijk is, is het al gedaan. Als het onmogelijk is, zal het gedaan worden.” Knievel kocht 300 hectare grond in de valei en kon dus springen op privéterrein. Hij vroeg een voormalig NASA ingenieur om een racket met een jetmotor te ontwerpen. Die kreeg de naam Sky Cycle.
Omdat ABC de dure televisierechten voor de sprong niet wou betalen. Ging Knievel met een kleinere firma in zee, die de sprong in de bioscopen zou brengen. Zij zorgden voor beelden en promotie. Één van de afspraken was ook dat er een boek over de hele voorbereiding zou geschreven worden.
De eerste twee tests met de prototypes van de Sky Cycle waren weinig hoopgevend. De eerste kwam in het midden van de rivier terecht en de andere schoot een jaar later zo ver weg dat niet alle onderdelen werden teruggevonden. Maar het publiek en vooral Knievel waren het wachten beu. Dus besloot de waaghals er toch voor te gaan.
Knievel werd met een helikopter tot aan de startramp gebracht. Twee mannen plaatsen hem in de Sky Cycle. Dan was het aftellen geblazen. Nauwelijks drie seconden nadat de raket vertrokken was, opende de landingsparachute zich al. Knievel haalde de overkant van de koof, maar werd door de wind teruggeblazen. Hij landde op twee meter van de rivier en overleefde de poging. Als hij twee meter verder geland was, was hij zeker verdronken. Er was in de Sky Cycle niets voorzien waarmee Knievel zich uit het voertuig kon redden. Kwatongen beweerden dat hij bang geworden was en de parachute met opzet geopend had.

Drank, drugs en pillen
Bij een poging om in het Wembley stadion voor de ogen van 90.000 toeschouwers over dertien bussen te springen, kwakt Knievel tegen de dertiende bus. Hij houdt er een hersenschudding en gebroken bekken aan over. “Mijn grootmoeder heeft me altijd geleerd de laatste bus te pakken,” grapte hij van op zijn brancard. Even later kondigde hij de toeschouwers zijn pensioen aan.
Nauwelijks vijf maand later maakte hij zijn herintrede. “Het is niet omdat je valt dat je leven gefaald is,” zei hij, “zolang je opnieuw recht staat ben je een held.” Even later sprong hij in Ohio over 14 bussen. Het werd de verste sprong die hij ooit maakte zonder blessure, 41 meter ver. Maar zijn succes was tanend. De film Viva Knievel die Warner Brothers maakte was een gigantische flop. Toen bij alweer een mislukte sprong een cameraman gewond raakte, keerden heel wat mensen zich van hem af.
Zijn laatste greintje populariteit speelde hij kwijt toen het lang verwachte boek Evel Knievel on Tour uitkwam. In dat boek werd van de stuntman een weinig rooskleurig portret geschilderd. Knievel werd geportretteerd als een immoreel man, die vrouw en kinderen misbruikte. Hij zou ook een drank-, drugs- en pillenverslaving hebben. Een paar weken na de publicatie trok Knievel met twee handlangers naar het kantoor van auteur Shelly Saltman. Ze namen de schrijver mee naar de parking. Knievel die twee gebroken armen had, bewerkte Saltman met een aluminium baseballbat. Die beschermde zich met zijn arm. Waardoor die compleet verbrijzeld werd. Die arm redde volgens de dokters zijn leven. De moeder van Saltman zag het nieuws op televisie en kreeg een hartaanval. Knievel vloog voor zes maanden in de cel. Hij moest ook een schadevergoeding betalen van 9 miljoen euro.

Superman
Toen hij uit de gevangenis werd ontslagen, was Knievel bankroet. Hij was de overheid nog meer dan twee miljoen euro belastingen schuldig. Zijn vrouw liet hem in de steek. Knievel werd nog een aantal keer opgepakt onder andere voor verboden wapenbezit en roekeloos rijden. Hij trok rond in een camper om de schuldeisers van zich weg te houden. Hij geraakte verbitterd: “Een held zijn in Amerika is het kortste beroep dat je kan uitoefenen. Het enige wat ik nu nog ben is littekenweefsel en stalen platen.”
Eind jaren 90 verwierf Knievel een cultstatus en verdiende hij nog wat geld met reclame. Moderne stuntrijders brachten hem hulde. De meeste van Knievels stunts werden fijntjes overgedaan, maar met veel verfijndere motoren. Ondertussen ging zijn gezondheid er snel op achteruit.
Voor velen was hij een voorbeeld van The American Dream. De working class boy, die criminaliteit links liet liggen en het echt maakte. Wanneer Billy Rundle, een goede vriend, op de hoogte gebracht werd van zijn overleden, reageerde hij verbaasd. “Ik wist dat hij er heel slecht aan toe was. Maar je verwacht het niet. Superman sterft niet, zie je.”

Afscheid Kef en Pietjé

2007-12-24T07:49:00.001-08:00

Afscheid Kev en Pitjee

Lokale berichtgeving

2007-12-21T06:16:00.000-08:00

SINT-STEVENS-WOLUWE - De plaatselijke bibliotheek van Sint-Stevens-Woluwe zal binnenkort de deuren moeten sluiten. Die beslissing werd afgelopen maandag op de gemeenteraad genomen. Het gemeentebestuur geeft het dalend aantal ontleningen als voornaamste reden voor deze maatregel. In 2002 werden er 8.164 boeken ontleend en in 2006 6.755, dat betekent een daling van 15%. Dat terwijl in deelgemeente Sterrebeek 25.200 werken werden ontleend en in de hoofdbibliotheek in Zaventem bijna 100.000 exemplaren. De gemeenteraad vindt kosten voor verwarming en personeel te hoog om de bibliotheek open te houden.
Misschien wil de gemeente besparen op het vlak van cultuur? Beetje vreemd dat voor ‘artistieke en bijzondere culturele activiteiten’ al een aantal jaar op rij meer geld vrijgemaakt wordt. Geld dat voor een groot deel gaat naar de idiote musical die nu al twee jaar in samenwerking met de gemeente opgevoerd wordt. In 2006 was er in de begroting 23.000 euro voor vrijgemaakt. –u leest het goed- In 2007 werd dat bedrag meer dan verdubbeld, tot 87.000 euro en voor 2008 is er zomaar even 135.000 euro voorzien.
De echte reden om de bibliotheek te sluiten moet niet ver –geografisch dan- gezocht worden. Het oude schoolgebouw is dringend aan grondige renovatie toe. Als de bibliotheek zijn deuren sluit kan het gebouw tijdelijk dienst doen als school.

How to pose like this

2007-12-21T01:20:00.000-08:00

Long time no see

2007-12-21T01:08:00.000-08:00

Ze was een beetje molliger geworden, maar dat was hij ook, dus besloot hij er diplomatisch over te zwijgen. Hij had haar al meer dan acht jaar niet gezien. Toch herkende hij haar stem meteen toen ze achter zijn rug zijn naam riep. Het korte gesprek dat daarna volgde, maakte al snel duidelijk dat ze elkaar niet zoveel meer te vertellen hadden. “En heb jij al een vriendin,” vroeg ze schoorvoetend. “Ja, al zes jaar, “ antwoordde hij, “in de grote vakantie gaan we zelfs trouwen.” Ze gaapte hem een paar seconden aan tot ze zich dat zelf realiseerde. “En jij,” vroeg hij. “Ik ben nog alleen.” Stilte. “Alleen en gelukkig,” voegde ze er gniffelend aan toe. Het zenuwachtig lachje dat het antwoord begeleidde, verraadde dat ze aan het liegen was. Wat volgde was een zielig gesprek met formele vragen van haar kant en flauwe moppen uit zijn mond. De conversatie brokkelde stilaan af. Ze stelde vragen die mensen stellen als ze niet echt geïnteresseerd zijn en hij gaf de antwoorden die ze verwachtte. Vijf minuten later zochten ze allebei een excuus om er vandoor te gaan. Hij moest naar het toilet en zij moest iemand anders nog iets vertellen. Ze vroeg nog om zijn telefoonnummer om later nog eens af te spreken, maar hij wist al dat het nooit zou gebeuren en was er niet rouwig om.

ADVERTENTIE

2007-12-18T09:51:00.000-08:00

Nog niks voor de feestdagen?
Onze waardebonnen krijgt iedereen graag.

Vlaamse Ramones op Eurosong

2007-12-18T06:54:00.001-08:00

De kandidaten die u en mij mogen gaan vertegenwoordigen op het Eurosongfestival in Belgrado zijn bekend. Één naam doet er maar toe: The Paranoiacs, ook wel de Vlaamse Ramones genoemd. De meer dan 20 jaar oude punkrockband rond de gebroeders Raf en Hans Stevens mag voor uw welwillend oog en oor van jetje gaan geven in de hoop dat u hen mits een sms richting Servië stuurt. De kans dat zulks gebeurt, is niet echt groot. The Paranoiacs moeten het opnemen tegen heel wat zeemzoeterige en bekende nobody’s als Sandrine, Brahim, Betty en Tania Dexters. Eddy Wally wou ook naar Belgrado maar trok op doktersadvies zijn kandidatuur in.

Miss België Alizee Poulicek aan de coke?

2007-12-18T05:49:00.000-08:00

De knapste deerne van het land spreekt nauwelijks Nederlands. Het zorgde tijdens de live-uitzending en in de besprekingen achteraf voor heel wat ophef. Toch ging ze met het kroontje aan de haal, beauty komt in de wedstrijd namelijk voor brains. Volgens de immer objectieve en betrouwbare -want zelf erg legale- Dennis Burkas alias Black Magic zal het meisje haar kroontje en titel niet lang kunnen koesteren. Hij beweert dat Alizee Poulicek, die half Tsjechisch is en in Tsjechië een beetje bekend is, aan de coke zit. –eats this Story, Dag Allemaal en Woef!- Dennis die momenteel wegens niet meer op optimale voet met de Belgische autoriteiten, zelf in Tsjechië verblijft, doet de uitspraken op zijn myspace. Bewijzen en dergelijke meer, daar doet Dennis niet aan mee, maar hij zal de komende dagen de Vlaamse media verblijden met weetjes en kiekjes van Alizee. Coke snuivend of wie weet acterend in een pornofilm vermoeden wij. Dennis beschikt trouwens over een schrijfstijl waar literaire vedetten bij ons alleen maar van kunnen dromen. Nu ja, als Jean-Pierre Van Rossem onze Minister van Begroting een cocaïnehoer mag noemen, dan mag Black Magic ook onze Miss aanpakken.
Dennis laat het daar niet bij. Hij kondigt aan dat hij zijn archieven zal vrijgeven. Daarin zitten foto’s en beelden –wat het verschil is laat hij in het midden- van journalisten van De Morgen en andere media die zich op feestjes hebben laten gaan. Ze zouden er hun seksuele driften hebben gebotvierd en dat terwijl ze getrouwd waren. Nu weten wij niet hoe het er op redactiefeestjes van De Morgen aan toe gaat, maar wij krijgen opeens een heel ander beeld van Yves Desmet en Walter Pauli.
Volgens Dennis zullen zijn onthullingen leiden tot ontslagen, rechtzaken, schandalen en een terugtrekking van adverteerders. Om tot deze ernstige daad te komen heeft Dennis in zijn hoofd duidelijk één en ander moeten afwegen:
Ik zou het nooit gedaan hebben, maar ik zal de ogen van Vlaanderen blijkbaar op deze manier moeten open doen. Uiteraard kun je nu zeggen, "is dit laster en eerroof?" of "is dit schending van privacy?"... even in het achterhoofd houden hoe ze mij er nu al 3 jaar doorsleuren zonder enige vorm van moraal. Neen dit zijn feiten die hebben plaatsgevonden, niets meer en niets minder. Vlaanderen heeft recht om te weten en te zien dat een "naam" niet altijd alles is.
greets en alvast veel paniek toegewenst aan degene die het zijn.

Paranormale laryngitis

2007-12-18T02:55:00.000-08:00

Ik werd de woensdagavond op slinkse wijze geveld door een laryngitis. Daarom vertoefde ik de voorbije dagen in zetel en bed terwijl SM ondergetekende met veel liefde van eten, drinken en de nodige medicatie voorzag. De ontsteking aan mijn strottenhoofd bracht mij niet alleen fysiek op temperatuur, maar ook ergens waar ik doorgaans nooit terecht kom; op Vitaya om tien uur ’s ochtends.
Vrouwenzenders kunnen mij zelden met goede televisie verblijden, maar belspelletjes, twintig keer dezelfde semi-erotische videoclips en de steeds wederkerende regionale berichtgeving hadden mij in deze richting geduwd. Op het scherm een vrouw die over drie verschillende kleuren haar beschikte: zwart, blond en een artificiële kruising van kersrood en vosros. Dat was evenwel niet het bijzonderste. De dame in kwestie Lisa Williams geheten, beschikt over een nog veel groter talent. Zij kan in contact komen met de doden. Die gave heeft ze schaamteloos omgezet in een winstgevend handeltje, waarbij ze uit het verdriet en de onzekerheid van mensen –die meestal net een dierbare verloren- zoveel mogelijk geld probeert te puren. Ze houdt daarvoor scéances bij haar thuis of trekt naar het huis van haar klant/slachtoffer.
Eén van die klanten had net haar zoon verloren en wou met hem in contact komen. Ze vertelde dat hij was doodgereden op zijn motor. Waarop Lisa onmiddellijk aan haar spirituele zoektocht begon. Al na een vijftal seconden maakte ze gewag van pijn aan haar hoofd. De andere vrouw knikte. Haar zoon was inderdaad op zijn hoofd gevallen. Net als ongeveer alle andere motorrijders die een ritje met hun leven moesten bekopen. Daarom dragen ze net die helm, omdat ze bij een stevige val zo goed als altijd met hun hoofd tegen de grond knallen. Deze eenvoudige vaststelling deed de vrouw al overstag gaan. Ze begon te wenen en zei dat ze nog nooit op de plaats van de crash geweest was. Dat opende natuurlijk perspectieven voor Lisa, die met de vrouw naar het kruispunt trok waar haar zoon het fatale ongeval meemaakte. Wanneer ze geparkeerd waren, stapte Lisa uit en zei, “Ik krijg kippenvel van deze plaats.” Voor de klant alweer het teken om in tranen uit te barsten. Daarop kon Lisa feilloos aanduiden waar het ongeval juist had plaatsgevonden. Dat zonder langer dan een paar tellen naar de kleine gedenkplaat die was aangebracht te kijken. Het enige wat ik de hele tijd zat te denken was rip-off. Maar Lisa wist te vertellen dat de motorrijdende zoon op slag dood was en dus geen pijn had geleden. Het ging zelfs verder. Hij was nu hierboven met zijn grootmoeder en samen wilden ze de vrouw vertellen dat ze gelukkig waren en dat zij zich geen zorgen meer moest maken. De vrouw was nu helemaal emotioneel gekraakt en gaf zich over aan een innige omhelzing met Lisa, waarbij ze zachtjes Thank you fluisterde.
Tevreden over alweer een geslaagde missie, begaf Lisa zich naar een oud huis, waarin een vrouwtje woonde dat wou weten of er al dan niet geesten en spoken in haar woning doolden. Waarom ze dat wou weten was niet duidelijk, misschien moesten ze dan mee huur betalen. Lisa besloot eerst een half uur alleen in het huis rond te lopen. Ze werd daarbij niet gehinderd door enig gevoel voor privacy en opende kamers, kasten en schuiven. Spoken of geesten kon ze nergens bespeuren. “Maar zegt de naam Albert u iets,” vroeg ze aan het vrouwtje. Die was verbouwereerd. “Dat is mijn ex-man,” stamelde ze. Had Lisa dat gezien aan het naamplaatje op het legeruniform dat van de man omhoog hing, of op de foto van het getrouwde paar, of op tientallen andere dingen die aan de man deden denken of plukte ze het gewoon uit de lucht? “U bent niet meer samen met die man hé,” concludeerde ze dapper verder. De term ex-man had inderdaad al een hint in die richting gegeven. “Er hangen hier nog slechte vibes van die man,” voelde Lisa in haar hoofd. “Was het een norse man,” schoot ze alweer raak. De vrouw werd er ongemakkelijk van want haar ex-man was inderdaad geen sympathieke peer. “Ik krijg ook de naam Martha in mijn hoofd,” orakelde Lisa. Het bleek om de ex-schoonmoeder te gaan. Daar had de vrouw wel een goede band mee gehad wist Lisa op te merken. Het was allemaal waarheid. Hoe het kwam dat beide personen in haar hoofd weetjes kwamen strooien terwijl zij nog leefden werd ten behoeve van de duidelijkheid even over het hoofd gezien.
Even later moest Lisa naar de winkel om een pet te kopen. Die zou haar eventjes vrijwaren van de stemmen en geesten die van bovenaf haar schedel probeerden te penetreren. In de boetiek wist ze twee andere klanten te vertellen dat hun overleden grootouders veel van hen hielden en dat de dode moeder van de kassierster trots op haar was. Na zoveel wijsheid stond iedereen in de shop haar aan te gapen en stapte ze met de pet naar buiten. Zonder succes, want de kassierster, van haar melk maar nog steeds bij haar volle verstand riep: “Die moet u nog betalen!” Opzet dan toch één keer mislukt.

Urbanus Vobiscum

2007-12-12T00:55:00.000-08:00

Het is pas wanneer Axelle Red een breekbare versie van Grootvader Geplant richting onze oren stuwt, dat het tekstschrijverschap van Urbanus ons opvalt. Als de onnozelheid waarmee Urbanus zijn eigen nummers brengt wegvalt, blijven er plots ernstige en prachtige songs over.
Vanochtend hebben ze grootvader geplant
In een putje op het kerkhof aan de schaduwkant
Vanochtend hebben ze grootvader geplant
Ik droeg een zwart kostummeke en een handschoen in m’n hand
En de pastoor zei dat hij ooit zou wederkeren
Maar pas na dat God het heeft gezegd
En opdat hij het niet eerder zou proberen
Wordt straks een dikke steen op hem gelegd
Urbanus Vobiscum is een prachtige plaat. Ook Jan De Wilde en Sarah Bettens maken van De Aarde een gevoelige song. Uit het hele album –en niet in het minst uit het nieuwe nummer CO2 prostituee- schemert een gevoel van nostalgie. De Mens maakt van Gigippeke een stevige rocker en dat in het Zaventems! Urbanus baseerde Gigippeke trouwens op een oud Brussels liedje. Bakske Vol met Stro had mijn peter destijds op een klein singeltje. Telkens ik bij hem op bezoek kwam, speelde ik dat nummer de hele dag door. Nathalie Delcroix van Laïs brengt er een niet onaardig versie van. Hier valt de absurditeit van Urbanus zijn teksten onmiddellijk op.
K3, Bart Peeters, en De Nieuwe Snaar kwijten zich ook uitstekend van hun taak. Will Tura valt een beetje uit de toon met een wel erg magere versie van Meisje met de Bloemen. Erger is het gesteld met Clouseau dat aan Publiciteitsjaren niets toevoegt. De versie van Quand les Zosiaux die Wim Opbrouck neerzet is wezenlijk verschillend met het origineel. Hij maakt er een Frans chanson van, een tearjerker. Ik heb het er niet voor.
Al bij al een erg geslaagd initiatief, een mooi eerbetoon aan de bekwame tekstkunstenaar achter de onnozelaar Urbanus. Vrijdag te zien in een uitverkocht Sportpaleis.

Sweet

2007-12-11T07:00:00.000-08:00

Ik ben geen grote fan de muziek die Sweet Coffee maakt. Hun combinatie van jazz, deephouse en lounge is bewonderenswaardig, krijgt van velen lovende woorden, maar is evenwel aan mij niet besteed. En toch heb ik de Belgische groep de laatste tien dagen tweemaal mogen aanschouwen. Op Humo’s Comedy Cup mocht Sweet Coffee de tijd tussen de optredens van de stand-uppers en het verdict van de jury opvullen. Een ondankbare taak, want niemand komt voor de muziek naar zo’n avond. De toog is het eerste wat het publiek opzoekt tijdens de pauze.
Gisterenavond was de groep gevraagd om het feestje voor tien jaar P in The Twelve op te luisteren. Het publiek bestond –in tegenstelling tot andere P-feestjes- slechts uit 400 genodigden. Na de set, waarover ik wegens in gesprek haast niets kan vertellen, kwam er één van de dames haar ongenoegen uiten over het publiek. Blijkbaar geef ik een ombudsman-achtige indruk. Ze maakte zich druk over het feit dat het publiek veel te rustig bleef. “Jullie schrijvers zijn echt saaie mensen,” zei ze beschuldigend. Nu heb ik niet de gewoonte om druk te gaan discussiëren met onbekenden. Maar als er nu één ding is dat ze bij de P niet zijn, dan is het wel saai. Wie dat niet gelooft, moet het exemplaar van volgende week bij zijn krantenboer halen en er de straffe verhalen uit 10 jaar P eens op nalezen. Daarom opperde ik dat het misschien aan de muziek lag. Waarop de juffrouw repliceerde: “Dan moet je eens naar onze andere optredens komen kijken. Want dan weet je er niets van!” Nu moet ik eerlijkheidshalve wel bekennen dat ik niet elke week in de hipste discotheken aan het shaken ga en dus ook niet over een uitgebreide veldkennis ter zake beschik. Toch kon ik haar melden dat ik de groep ook de week voordien aan het werk had gezien, met matig succes. De juffrouw, die overigens erg rad van tong was –en dat even later ook meedeelde- liet dat niet over zich gaan en vroeg of ik wel wist wat de krant de dag nadien had geschreven. Dat wist ik inderdaad. Karel Michiels die de Comedy Cup recenseerde voor de Standaard en tijdens het optreden van Sweet Coffee naast mij zat, schreef dat ze eigenlijk veel te goed waren als pauzeband. Ik probeerde een conclusie te trekken, maar dat lukte niet. “Hier zijn wel veel mensen die elkaar al lang niet meer gezien hebben en dus moeten bijpraten,” opperde ik in een poging het schrijversgild toch nog voor hip te kunnen verslijten. “Dan hebben jullie ons fout geprogrammeerd,” kreeg ik als antwoord. Daar had ik in de verste verte niets mee te maken. Hoe de discussie juist eindigde weet ik niet goed meer. Maar om het goed te maken, zal ik tijdens het volgende optreden van Sweet Coffee dat ik meemaak, mits trendy heupbewegingen duidelijk laten zien dat ik niet saai ben!

10 jaar P-magazine

2007-12-10T00:41:00.000-08:00

Op 11 december 1997 verschijnt de eerste P-magazine. Een nieuw blad dat – letterlijk – in no time zijn plaats op de markt inneemt. Er is dan ook iets vreemds aan P. Het heeft een al een trouw publiek uit het verleden. Mensen die maar niet begrepen waarom uitgeverij Mediaxis hen hun weekblad afnam. Net zomin als de redactie van de Nieuwe Panorama het had begrepen.
Het was op de computers van Mediaxis dat, in het diepste geheim, de eerste P gemaakt werd. Met Véronique De Kock op de cover. Twee dagen later was hij al uitverkocht.
De redactie incasseerde haar riante ontslagvergoedingen, zocht een krappe flat aan het Bonapartedok in Antwerpen en zette haar blad gewoon voort onder een andere naam. De Vrije Pers was geboren.

Dag op dag 10 jaar later, op dinsdag 11 december 2007, ligt er nog altijd een P in de winkel. Met Véronique De Kock op de cover – we hebben dan ook een gezamenlijke geschiedenis. Voor zijn feestnummer, met voor elke lezer een cadeau, heeft P-magazine zijn oplage dan ook met 15% verhoogd.

Hoe het begon
P-magazine is het laatste weekblad in Vlaanderen dat een vaste plaats op de tijdschriftenmarkt veroverde. Mogen we daar heel even fier op zijn? Daarom vertellen we u in twee afleveringen het verhaal van het zeer bewogen decennium van dit geweldige boekske. Volgende week leest u hilarische vertelsels over wie en wat we zoal tegenkwamen de voorbije tien jaar. Maar vandaag piepen we achter de schermen van de redactie, dat zondige oord des verderfs in het Antwerpse Schipperskwartier. En voor de volledigheid beginnen we ons verhaal tien jaar en vier maanden geleden in de gebouwen van uitgeverij Mediaxis (het huidige Sanoma City), toen de bazen een bom dropten op de redactie van het weekblad Panorama.

De moord op Panorama
EDWIN VAN OVERVELD (eindredacteur): Out of the blue kregen we het bericht dat Panorama zou worden opgedoekt. De directie van Mediaxis schermde met het argument dat Panorama te veel geld kostte, maar in werkelijkheid wilde ze ons gewoon kwijt. De bazen wilden enkel hun vrouwenbladen overhouden.
CHRISTINA VON WACKERBARTH (toenmalig uitgeefdirecteur van Mediaxis): Onze Nederlandse aandeelhouder VNU wilde haar tijdschriftendivisie verkopen en legde plots veel strengere winstnormen op. Wij moesten Mediaxis stroomlijnen om de verkoop ervan voor de VNU te vergemakkelijken. Ondanks het mooie werk van hoofdredacteurs Lex Moolenaar en Joël De Ceulaer had Panorama al jaren geen winst meer gemaakt. Daarbij kwam nog het toen nakende verbod op tabaksreclame. De tabaksindustrie zorgde voor 20 procent van de advertenties in Panorama. Er was geen hoop op beterschap.
VAN OVERVELD: We gingen in staking, gesteund door bijna het voltallige personeel van Mediaxis. Binnen de kortste keren hadden we een hoop artiesten opgetrommeld om te komen optreden aan onze stakingspiketten: van Urbanus via Isabelle A en Ashbury Faith tot Vic Beasley. Het was een spectaculaire dag en we zijn die dag ook spectaculair dronken geworden, maar de staking bracht niet veel zoden aan de dijk; toch niet wat onze werkgelegenheid betrof. Op gezinsvlak was het blijkbaar wél een vruchtbare periode, want precies 9 maanden na die stakingsweek werden zowel Alain Grootaers, Iwan Kneuts als Yurek Onzia vader.

FRANK WILLEMSE (toenmalig journalist): De avond dat de definitieve beslissing van de stopzetting viel, zijn we met de hele redactie gaan eten in een fout restaurant op de kaaien. We waren flink bezopen en lanceerden de wildste reddingsplannen. We hebben zelfs nog naar Guido Van Liefferinge, de baas van Dag Allemaal, gebeld. Toen werd ook duidelijk dat Alain Grootaers de touwtjes in handen zou nemen. Korte tijd later had Alain drie zakenmannen gevonden die bereid waren om een nieuw blad te financieren.
STEVEN SOMERS (toenmalig chef reportage): Het was een heel spannende periode. In het begin waren er slechts een paar ingewijden omdat er niks mocht uitlekken. Bij nacht en ontij gingen we onze contracten tekenen bij de nieuwe financiers. Het had iets heel samenzweerderigs. Wij zouden de grote mediatycoon eens een poepje laten ruiken.
WIM SWINNEN (journalist): Toen ik hoorde dat Panorama werd opgedoekt, viel er iets van me af. Na 15 jaar vond ik het de gedroomde aanleiding om uit de journalistiek te stappen. Ik wilde een eigen platenfirma opzetten. Tot Alain me bij hem riep en zei dat hij een nieuw blad wilde beginnen dat in de winkel moest liggen de week na de verschijning van de laatste Panorama in december. Of ik geïnteresseerd was? Ik heb geen seconde getwijfeld. We wisten dat het avontuur fout kon aflopen. Maar Alain straalde enorm veel zelfvertrouwen uit. Hij heeft bijna de hele redactie van Panorama meegekregen.

P in rood en wit
VAN OVERVELD: Dankzij de vakbond sleepten we hele mooie ontslagpremies uit de brand bij Mediaxis. De directie bood sommigen van ons jobs aan bij andere bladen, maar niemand is daarop ingegaan. Het heeft Mediaxis heel veel geld gekost; voor dat geld had Panorama nog lang kunnen blijven bestaan. Met míjn ontslagpremie kocht ik een mooie auto.
WILLEMSE: En financieel moesten we bij onze nieuwe werkgever ook al geen frank inleveren. We kregen hetzelfde loon.
GEERT DE WOLF (vormgever): Alain vroeg me om een zogenaamd nulnummer te maken, een blad waarmee we investeerders, adverteerders én medewerkers konden overtuigen om met ons in zee te gaan. Dat konden we uiteraard niet op de redactie van Panorama doen, dus deden we het op mijn zolderstudio in Aalst, vér van de Antwerpse boemannen van Mediaxis. We hadden zelfs nog geen definitieve naam voor het blad. De eerste werktitel was alleszins Tempo.
VAN OVERVELD: Wie precies met de naam P-magazine kwam aanzetten, weet ik niet meer. Er waren honderden voorstellen. We waren er alleen snel uit dat de naam moest beginnen met een P en dat het logo rood en wit moest worden.
DE WOLF: P-magazine werd dus de tweede werktitel. Maar omdat we niets beters vonden en alle betrokkenen sowieso constant over P-magazine bleven praten, is die naam blijven hangen.
BERNARD VAN DE POPELIERE (journalist): Ik vond het maar een rare naam en zei er iets over tegen Alain. “Waarom? Vind je Q (een Engels muziekblad; red.) een rare naam, nee toch?” zei Alain vaderlijk en ik zei niks meer. Redelijke argumenten gaan er bij mij altijd in.
VAN OVERVELD: Terwijl we de opstart van P-magazine voorbereidden, moesten we ook nog de laatste nummers van Panorama maken. Begin december 1997 hebben we in één week twee bladen gemaakt: de laatste Panorama, waarvan we waardig afscheid wilden nemen – zo eergevoelig waren we wel – en dus ook de allereerste P-magazine. We hebben dat eerste nummer nog volledig gemaakt op de redactie en de computers van Mediaxis, zonder dat iemand het daar in de gaten had. Ik vind het nog altijd een geweldige stunt dat iedereen die bij P-magazine betrokken was, zo goed zijn mond heeft kunnen houden. Pas helemaal aan het eind lekte in de uitgeverij uit dat we een nieuw blad zouden beginnen.
VAN DE POPELIERE: Ik kreeg een interview met de Spice Girls naar aanleiding van hun behoorlijk onnozele film Spice World. Ik beloofde aan de filmmaatschappij dat het stuk zeker zou verschijnen, maar dat ik er verder niets over mocht vertellen. Toen kon dat nog, tegenwoordig zou ze toestemming van de CIA en de FBI moeten hebben. In Londen zei ik gewoon dat ik voor Panorama werkte, dat bekte lekker in het Engels en van onze trubbels waren ze over het Kanaal toch niet op de hoogte. Geri Halliwell zat de hele tijd sensueel aan haar lippen te likken en het stuk verscheen in de eerste P.
ALAIN GROOTAERS (toenmalig hoofdredacteur): ‘Christus, valt dat tegen, zo’n hoofdredacteurschap.’ (allereerste zin ooit in P-magazine)

Archief in bad
BART COP (journalist): De eerste P-magazine verscheen op donderdag 11 december en daar hoorde uiteraard een lanceringsfeest bij, de avond voordien in Café Local in Antwerpen. Omdat we alles zo lang geheim hadden moeten houden, was Alain een beetje bang dat we de zaal niet gevuld zouden krijgen. Daarom mochten we zo veel vrienden uitnodigen als we wilden. De lijst van mijn invités staat nog op mijn pc; het waren er 157. Het gevolg was dat er natuurlijk véél te veel volk was. Op een bepaaald moment moest je tot een halfuur aanschuiven voor drank. Op dat feest hebben Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero en Stephen Dewaele van Soulwax nog een versie van Hunger Strike van Mother Love Bone gespeeld: historisch!
VAN OVERVELD: Zowat heel bekend Vlaanderen was er. Tenminste, dat heb ik achteraf op de foto’s gezien. Van de avond zelf herinner ik mij niets meer. Alle kranten en radio- en tv-zenders waren er. P-magazine stond meteen op de kaart.
GROOTAERS: ‘We waren op de redactie nog volop de kater van de nacht tevoren aan het verwerken, toen de ene dagbladhandelaar na de andere begon te bellen: P-magazine was al uitverkocht en of ze dringend wat nummers konden bijbestellen.’ (P-magazine 2, 18/12/1997).
WILLEMSE: Opzet geslaagd. Maar de werkomstandigheden waren niet echt glorieus. Als redactieruimte had Alain een kleine flat geregeld op de tweede verdieping van een rijhuis aan het Bonapartedok. De eerste weken zaten we met vijf in een kamertje van twee op twee. Pas na een maand of zo kregen we de zolderverdieping erbij. Er was een badkamertje met een toilet en een ligbad. Dat bad lag vol papieren die we elders niet kwijt konden. Het archief noemden we dat.
SOMERS: Het had iets heel romantisch, zo samengepropt op een zolderkamertje. Het voelde aan als een piratennest.
VAN OVERVELD: In het begin waren we enorm op onze hoede, omdat we vreesden dat de directie van Mediaxis zich op ons zou wreken; met een rechtszaak bijvoorbeeld omdat P-magazine in hun ogen te veel op Panorama leek. Zo moesten we ervoor zorgen dat zelfs het onbenulligste lettertekentje genoeg afweek van wat we bij Panorama hadden gedaan.
VON WACKERBARTH: We hebben inderdaad aan procederen gedacht; het concept en de naam van het nieuwe blad leunden toch erg dicht aan bij die van Panorama. Uiteindelijk hebben we besloten om het hen niet moeilijker te maken dan ze het al hadden. We gunden hen de kans. P-magazine had het voordeel van een kleine onderneming met een veel wendbaardere structuur en een pak minder overheadkosten. Zo werden de winstmogelijkheden een stuk groter dan die van Panorama.

Overleven op Maalox en pils
VAN OVERVELD: In die eerste nummers moesten we uit noodzaak de foto’s wat groter plaatsen en de teksten wat rekken om het blad vol te krijgen. Onze middelen waren erg beperkt. Gsm’s of bedrijfsauto’s hadden we niet. Het was roeien met de riemen die we hadden.
VAN DE POPELIERE: Ik zie achter Alains computer nog altijd een grote doos Maalox staan. Blijkbaar was het opstarten van P-magazine toch stresserender dan hij liet merken.
SOMERS: Het was het eerste jaar helemaal geen evidentie om elke week een blad in de winkel te krijgen. Er liep constant van alles mis, maar door onze drive lukte het toch iedere keer. Na elk afgewerkt nummer moesten we ons in de arm knijpen: ‘Yes, it’s happening.’ Het pioniersgevoel was erg groot. Het was pure survival. Maar het mooiste was om te zien hoe wat we zelf vanuit het niets gecreëerd hadden op een goed einde afstevende. Een grotere kick bestaat niet.
VAN OVERVELD: Na een tijdje voelden we dat we onze plek op de markt gevonden hadden. We moesten hard werken, maar het was plezant. 20 meter naast de redactie vonden we meteen een stamkroeg, den Beer. Daar waren ze erg blij met onze komst, want we hebben er aardig wat vaten weggestouwd. Als we het druk hadden, belden we naar het café: “Tien pintjes, graag?” En dan kwam de cafédochter een plateau bier brengen. Wat gezien de steile trap geen makkelijke klus was.
IWAN KNEUTS (journalist): E-mail was er nog niet. We moesten onze teksten zelf naar de redactie brengen, op diskette. Toen ik er op een namiddag kwam, zag ik alleen Myriam Scheffers, de toenmalige redactiesecretaresse, die in het halfduister vlijtig enveloppen zat te schrijven. Er was geen stroom. Toen ik vroeg waar de rest van de redactie zat, antwoordde ze: “Beneden bij het buitenkomen 38 stappen naar rechts en daar binnengaan.” Het was de deur van den Beer, ons eerste ‘vergaderlokaal’.
VAN OVERVELD: De eerste tegenslag kwam snel. P-magazine werd gedrukt door Roularta. In de drukkerij van dat bedrijf vonden ze het fantastisch. Die drukkers waren al jaren bezig met Knack en De Streekkrant en zo; doodsaai dus. Binnen de kortste keren hing de ganse drukkerij vol posters van P-babes. Hun grote baas Rik Denolf – meneer Rik, een brave katholieke mens – zag zijn drukkerij plots vol schaarsgeklede vrouwen hangen. Vond-ie niet leuk. Hij en zijn familie wilde niets meer te maken hebben met zo’n vies boekske. We moesten op zoek naar een andere drukker. Gelukkig hebben de lezers daar niets van gemerkt. De verkoop bleef zelfs stijgen...

De rest van het verhaal leest u in P-magazine nr. 49 van 11/12/2007

“Ik was het niet edelachtbare, mijn pietje is te klein”

2007-12-07T00:52:00.000-08:00

Michael Carney moest zich vorige week voor de rechter komen verdedigen. Er waren tegen de Brit zeven klachten ingediend wegens openbare zedenschennis. In een ultieme poging zichzelf van alle schuld te zuiveren, pakte Carney in de rechtszaal uit met foto’s van zijn jongeheer. Volgens Carney is hij bijzonder klein geschapen en kan hij bijgevolg niet voor potloodventer versleten worden.
De plaatjes die de rechter onder ogen kreeg, waren gemaakt door de vrouw van de 41-jarige manager. Carney vertelde de rechter dat hij altijd al beschaamd geweest is over de grootte van zijn genitaliën. “Die zijn veel kleiner dan bij een normale man,” voegde hij er nog aan toe, “dat komt omdat ik een teelbal heb moeten laten verwijderen. Ik schaam mij zelfs wanneer ik naakt voor mijn vrouw sta.” De Openbare Aanklager was duidelijk geamuseerd door de bewijsvoering en vroeg over één van de foto’s of Carney’s fluit daar in semi-erectiele toestand euh… stond. Waarop die moest bekennen dat zijn soldaat er in opperste staat van paraatheid op te bewonderen was.
Veel indruk maakten de plaatjes niet op de rechter. Getuigenissen van de buren die Carney in zijn en in hun tuin naakt hadden zien masturberen, gaven de doorslag. Carney werd schuldig bevonden en krijgt in januari een straf opgelegd.

What would Jesus buy?

2007-12-06T01:01:00.000-08:00

De koopwoede van de Amerikanen –en ook die bij ons- neemt tijdens de kerstperiode ongezien vormen aan. Uitzinnige kerstversiering, gigantische kerstbomen die bijna bedolven worden onder stapels geschenken, volgens de makers van What Would Jesus Buy is het teveel van het goede. In 2006 werd door Amerikanen tijdens kerst 455 miljard dollar uitgegeven.
In What Would Jesus Buy volgen we de hyperactieve en knotsgekke dominee Billy, die samen met zijn ‘Stop Shopping Choir’ de blijde boodschap van kooptempering predikt. Dat leidt tot een hilarische documentaire, die het best omschreven kan worden als Borat meets Michael Moore under the Christmas tree. Het gezelschap trekt op tournee en treedt op in kerken. Daarnaast doet het winkelcentra aan en houdt daar uitdrijfsessies. Deze Messiastour wordt afgewisseld met interviews met consumenten, fabrikanten, ondernemers en verkopers.

Culinair geknutsel

2007-12-03T05:04:00.000-08:00

Nodig:
• Een lasagne
• Een stokbrood
• Een vaatwas
• Zilverpapier

Pak de lasagne goed in met zilverpapier.

Zorg dat het bovenoppervlak goed effen is.

Zet de lasagne in de vaatwas.

Kies voor het meest doorgedreven programma. Gebruik geen wasmiddel.

Klaar is Kees of in dit geval Roberto!

Comedy Cup

2007-11-30T10:12:00.000-08:00

Bart Cannaerts mag voor de meesten onder u dan nog een nobele onbekende zijn, dat zal niet lang zo blijven. In de finale van Humo’s Comedy Cup zette hij gisterenavond de hele Ancienne Belgique –jury inbegrepen- naar zijn hand, en ging er vandoor met de eerste prijs.
Zes beloftevolle komieken maakten onder elkaar uit wie het grootste talent was. Normaal gezien hadden het er zeven moeten zijn maar Vitalski –ja, dat is die kerel die niet van Joyce Van Nimmen kon blijven- gaf verstek. Hij was dubbel geboekt. Velen vroegen zich al af wat iemand met de bekendheid van de Antwerpse nachtburgemeester op een wedstrijd voor aanstormend talent kwam zoeken. Routiné Raf Coppens was al voor de zoveelste keer presentator en opwarmer van dienst. U kan over de man denken wat u wil, maar hij kreeg tussen elke kandidaat de zaal toch even op de knieën.
Han Solo, die ons werd aangekondigd als de eerste extreemrechtse komiek van Vlaanderen werd als eerste voor de leeuwen geworpen. Lachen met vreemdelingen, het zou het hoofdthema van de avond worden. Uwamungu Cornelis –die u allicht niet kent uit Kaat&Co- is zelf zwart en dreef dan maar de spot met zichzelf en het eeuwenoude cliché van de flink geschapen neger. Vijf van de zes finalisten spraken ook iemand in het publiek aan. Zelden kwam daar iets grappig uit voort. Kappen daarmee.
De zwakste comedian was duidelijk Koen Dewulf, wiens grappen niet altijd aansloegen. Tegen het einde van zijn optreden verzonk de zaal in gepraat en geroezemoes. Groot was dan ook het contrast met favoriet Bart Cannaerts, die eerder dit jaar als eerste Belg in Nederland de Culture Comedy Award in de wacht sleepte. Meer dan dertig seconden had Cannaerts niet nodig om de zaal muisstil te krijgen. Het overdonderend applaus dat hem deel was, maakte toen al duidelijk wie de winnaar van de avond was. Dat was ook Raf Coppens niet ontgaan. De onfortuinlijke Roel Steeno, die ik ook in 2005 in dezelfde finale zag, verweerde zich kranig. Zijn show was niet onaardig en een pak beter dan toen, maar hij kon niet optoornen tegen Cannaerts.

DDT

2007-11-30T09:21:00.000-08:00

Gisteren te lezen op de webstek van De Standaard:
“VRT-televisiegezicht Martine Tanghe krijgt volgend jaar een eigen programma. Het zou gaan om een 'breed programma' waarin onder meer aandacht besteedt wordt aan consumentenzaken.”
Inderdaad, aandachtige lezer, een kemel van een dt-fout. Het heeft twee tot drie uur geduurd voor het euvel van de site verwijderd werd.
Waarom wij en getrainde professionals nog dt-fouten maken onderzocht het maandblad Klasse deze week.Volgens professor Dominiek Sandra van de Universiteit Antwerpen heeft het alles te maken met ons gigantisch woordgeheugen. Dat slaat woorden die we lezen op in ons brein. Woorden die we meer lezen, worden beter ingeprent en komen sneller naar boven. Herhaald komt in onze spelling vaker voor dan herhaalt en dus zullen we sneller geneigd zijn om hij herhaald te schrijven. Het gaat als het ware om een reflex. Als u een dt-fout maakt, bent u daarom nog geen beroerde speller.
Maar volgens wetenschappelijk medewerker Els Hendrickx van de K.U.L. is het vooral een kwestie van attitude. Als leerlingen of volwassenen echt aandacht aan hun spelling besteden, maken ze vaak veel minder fouten. In een sollicitatiebrief zal iemand zelden een dt-fout maken. Op een vakantiekaartje of brief des te vaker. De context doet dus veel.
Vraag blijft of correct spellen belangrijk is. Mensen communiceren steeds vaker op een losse manier met elkaar. SMS, MSN en mail staan niet zelden vol met fouten. Maar dat zijn dan ook vluchtige communicatiemiddelen. Vandaag geschreven, morgen vergeten. Bovendien heeft elke computer vandaag een spellingscorrector. Moet er dan nog zoveel nadruk gelegd worden op spelling?

Bad Sex Awards

2007-11-28T03:12:00.000-08:00

Het Britse tijdschrift Literary Review deelt elk jaar een prijs uit voor de slechtste sekspassage die dat jaar in een roman terechtkwam. De winnaar dit jaar was de onlangs overleden Norman Mailer. Hij kreeg de prijs voor een passage uit zijn roman The Castle and The Forest. In dat boek wordt over het mannelijk hoofdpersonage verteld dat hij ‘zacht is als een bobijn van uitwerpselen’. Dit fragment deed de jury helemaal overstag gaan: ‘His mouth lathered with her sap, he turned around and embraced her face with all the passion of his own lips and face, ready at last to grind into her with the Hound, drive it into her piety.’
Maar ook de andere genomineerden schotelden de jury pareltjes voor.
Uit Girl Meets Boy van Ali Smith:
We were tangled in each other’s arms . . . Her hand opened me. Then her hand became a wing. Then everything about me became a wing . . . a bird that could sing Mozart
Uit Apples van Richard Milward
She had on no knickers, and my heart went crash-bang-wallop and my eyes popped out. She hadn't shaved, and her fanny looked like a tropical fish or a bit of old carpet. Her cunt smelt a bit like an armpit, and when I pulled the lips open I knew I'd have to shut them numerous times or else I'll die of Aids or I'd fall into it.
Uit The Stone Gods van Jeanette Winterson
Why am I embarrassed about taking off my clothes right in front of a robot? She is smiling, just a little bit, as though she knows her effect.
To calm myself down and appear in control I reverse the problem. 'Spike, you're a robot, but why are you such a drop-dead gorgeous robot?'
She answers simply: 'They thought I would be good for the boys on the mission.'
I'm assuming you're not talking sexual services here.'
'What else is there to do in space for three years?'
'But inter-species sex is illegal.'
'Not on another planet it isn't. Not in space it isn't.' ...
'So you had sex with spacemen for three years?'
'Yes. I used up three silicon-lined vaginas.' ...
Uit Absurdistan van Gary Shteyngart
"You wanna pop me?" she said. This must have been some new-fangled youth term. The verb "to pop."
"I wanna bust a nut inside you, shorty," I said. "I wanna make you sweat, boo. Let's do this thing."
I'd like to say that she stepped out of her jeans, but in truth it took a while to maneuver two large dimpled buttocks and the accompanying vaginal wedge out of the hard shell of her Miss Sixty denims. We huffed and sweated; I had her hanging off the edge of the bed while I gripped the cuffs of her jeans; I nearly pulled a groin muscle getting her naked; but through it all I stayed hard, a testament to how much I wanted her.
…
"Yeah," I said, "I'm fucking you, boo," but the words did not convince me. "I'm busting my nut tonight," I sang.
"My pussy fills so tight," she sang back in perfect ghetto English.
"Ouch," I said. She was crushing my pubic bone, grinding into it. "Ouch," I repeated. "Baby doll ... ouch."
"Just a minute, pops," she said. "Just give me a minute. Do me right. Just like that."
"Move up a little," I said. "Move up. It hurts. My bone."
"Just ... like ... that," she said.
"My bone hurts," I said. "I'm losing it."
"AW," she shouted. "FUCK ME." She leaned back. I slipped out. Her thighs trembled before me, and I felt a warm, abundant liquid spreading on my own thighs, not sure which of us had issued it. My bedroom was filled with the smell of asparagus and related greenery.

Gedronken

2007-11-27T03:24:00.000-08:00

Ze had er al een hele tijd gezeten, maar niemand had haar echt gezien. Ook hij niet. Tijdens de pauze was het altijd erg druk. Tijd om even rond te turen in het café had hij dan zeker niet. Pas nu iedereen zich weer naar binnen had gehaast voor de rest van de vertoning, merkte hij haar op. Van ver was al op te merken dat ze op zijn minst aangeschoten was. Ze sprak al mompelend tegen zichzelf en diende haar eigen gemompel soms van schreeuwerig en verward antwoord. Ze had een gezicht zoals mensen die veel drinken er één hebben. Een tikkeltje uitgemergeld en zware wallen onder de ogen. Haar ogen en mond drukten een soort moedeloosheid uit, alsof ze de hoop om gelukkig te leven jaren geleden had opgegeven. In haar handen een pils. Hij kon zich niet herinneren dat hij die voor haar had uitgeschonken. Allicht had ze het bier van iemand gekregen of had een gehaaste toeschouwer het gerstenat op tafel achtergelaten. Het glas was nog tot het midden gevuld met bier. Halfvol of in haar geval half leeg.
Met een grote zucht richtte ze zich op. Wankel en steun zoekend bij tafels en stoelen, waggelde ze richting uitgang. Het glas, nu leeg, bleef achter op de tafel. Ze kon nauwelijks nog de kracht opbrengen om de eerste deur open te duwen. Bij de tweede deur, die een stuk zwaarder was, liep het helemaal fout. Ze kletste met een smak op de grond. Haar handen boven haar hoofd in een finale poging zich vast te klampen aan de muur. In haar zwarte leren botjes zat een scheur. Hij snelde ter hulp. Pas toen hij over haar heen hurkte, zag hij dat ze blauwe plekken in haar aanzicht vertoonde. Geslagen door een man voor wie liefde een rekbaar begrip was geworden. Of ze zich wel goed voelde, vroeg hij. Ze keek hem onverschillig aan met een lege blik in haar ogen. Hij nam haar voorzichtig bij de arm en zette haar terug recht. Tijdens die handeling had hij duidelijk littekens op haar polsen gezien. Op elke arm meer dan vijf krassen als herinnering aan evenveel pogingen het leven vaarwel te zeggen. “Voelt u zich wel goed mevrouw,” hoorde hij zichzelf opnieuw zeggen. Ditmaal staarde ze diep in zijn ogen. Een antwoord kwam er niet. Haar blik vertelde genoeg.
Ze rukte zich langzaam en weemoedig los en zette haar weg voort. Nauwelijks drie passen verder vloog ze opnieuw tegen de grond. Voor er enige hulp was toegesneld, hees ze zichzelf weer naar omhoog. Lang duurde die opwakkering van zelfvertrouwen niet, want nog voor ze van het paadje naar de stoep geraakte, ging ze voor de derde keer neer. Ditmaal bewoog ze niet meer.
Binnen aan het raam, stond een klein kereltje. Plasdrang had de kleuter van het optreden naar het toilet gejaagd. En nu vond het jongetje het spektakel dat buiten werd opgevoerd schijnbaar interessanter. De ambulance snelde toe. De jas die hij over de vrouw had gelegd en de pullover die hij onder haar nek had gestoken, werden door de ambulanciers rustig aan de kant gelegd. Hij ging naar buiten, niet zozeer om zijn spullen terug te krijgen, maar uit een soort plichtsbewustwording. De ambulanciers hadden nauwelijks oog voor hem. Hij raapte de kleren op en zag dat de vrouw die in de ziekenwagen verdween weer bij bewustzijn kwam. Ze keek hem verwijtend aan. Boos dat haar nu ook dit nog moest overkomen. Hij schrok ervan want had even ervoor het vrolijke gevoel gehad dat hij steeds kreeg als hij iemand uit de nood had geholpen.
Hij draaide zich om en stapte weer naar binnen. De jongen aan de ruit keek hem vragend aan. Wat er gebeurd was, wou het mannetje weten. Hij dacht even na. Wat moest hij zo’n kind nu vertellen? “Die mevrouw had teveel pintjes gedronken en voelde zich niet goed,” antwoordde hij. De jongen dacht even over het antwoord na, zette zijn brilletje wat rechter en vroeg: “Drink jij ook soms teveel pintjes?” Hij moest even slikken, glimlachte en zei: “Dat gebeurt wel eens maar niet zo vaak.” Daarmee was zijn vragenhonger even gestild. De jongen zette zijn huppelpasje weer in en verdween in de donkere zaal.
Terug achter de toog, nam hij zijn pint vast, wilde ze aan zijn mond zetten, bedacht zich en goot ze door de gootsteen.

Threadless

2007-11-27T01:26:00.000-08:00

Twee designers uit Chicago startten begin 2000 met een fris concept. Een T-shirt-wedstrijd. Elke week stelden ze een ontwerp aan de bezoekers van hun website voor. Die mochten dan beslissen welke creatie het leukst was. De winnaar werd op een T-shirt gedrukt en kon via de website gekocht worden. Het principe werd later uitgebreid. De bezoekers konden geld verdienen door zelf een ontwerp in te sturen. Ook door reclame te maken bij vrienden viel er geld te rapen en door een foto van jezelf in een gekocht T-shirt te maken kon je ook poen scheppen.
De website werd een enorm succes en vandaag zijn er meer dan 300.000 bezoekers ingeschreven. Elke week worden er vier tot zes T-shirts ontworpen en gekozen uit meer dan 600 ingestuurde creaties.
Deze week zijn er kerstsolden bij Threadless. En aangezien de Dollar ook al zo laag staat, is dat de uitgelezen kans voor u om uw oude vodden door een blits design te vervangen.

Topless in Sweden

2007-11-25T09:50:00.000-08:00

Zweden leven dicht bij de natuur. Naturisme hoort daar voor vele Zweden bij. Naakt aan een meer liggen of rondlopen, is voor hen doodnormaal. Tijdens onze vakantie in Sverige leek het wel alsof de naaktlopers zich hier en daar tactisch hadden opgesteld om ons dat duidelijk te maken. In Stockholm stond een kerel in zijn blote zwiebel naar de toeristenboten te zwaaien, ook onderweg zagen we af en toe eens iemand zonder kleren en A-J. T. bleef ook niet geheel zonder reden uren in de struikjes op zijn surfplank liggen. Enjoying the view…
Zweedse dames gaan ook topless zwemmen in het zwembad in de buurt. Een poosje geleden werden twee jonge Zweedse vrouwen door een redder uitgescholden voor hoer omdat ze zonder topje aanhet zwemmen waren in het stedelijk zwembad van Uppsala. (halfnaakte Zweedse jonge vrouwen in een zwembad in een stadje dat Uppsala heet… allen daar heen) De dames weigerden hun boezem te bedekken en werden door de redder uit het zwembad gezet. Dat zorgde meteen voor een grote rel in het land van Pipi Langkous. Een heleboel feministen maakten gewag van discriminatie en richtten een protestvereniging op, onder de titel: Bara Bröst, wat staat voor blote borst en gewoon borst. De dames eisen dat de borsten niet langer tot de vrouwelijke genitaliën gerekend worden. Ze willen overal waar mannen met blote borst mogen rondlopen hetzelfde recht. De vrouwen doen nu systematisch alle zwembaden aan en gaan daarbij ostentatief halfnaakt rondzwemmen en lopen. Eind deze maand moet de ombudsman voor gelijke kansen een oordeel vellen. De tegenstanders halen drie reden aan waarom de golvingen van de dames achter doek moeten: veiligheid, hygiëne en propere manieren. Waar zijn ze bang van? Dat ze een tiet in hun oog gaan krijgen? Of dat er een plastieken meloen in het water zal lekken? Of dat iedereen bij het zien van een tepel moord en brand schreeuwt?

Donna

2007-11-21T01:48:00.000-08:00

Ik walg van hun opgeklopte en gemaakte vrolijke sfeer. Ik moet overgeven bij het horen van hun misselijkmakende jingels. En over de muziek valt ook weinig goeds te vertellen. Maar dit is een leuk mopje van onze vrienden van radio Donneo. Nu ze Dave Peeters binnengehaald hebben, wordt de verkeersinformatie in de wagen ook weer door een aangename warme stem voorgelezen.

Au même temps à Zaventem

2007-11-20T12:36:00.000-08:00

Een kort bezoekje aan het gemeentehuis van Zaventem heeft de illusie dat de Franstalige inwoners van de rand wel degelijk hun best willen doen om Nederlands te spreken alvast een pak kleiner gemaakt. Terwijl ik aan het ene loket mijn administratieve puinhoop door de middeleeuws aandoende ambtenarenmolen haal, neemt aan het andere loket driemaal een andere Franstalige klant plaats. Geen enkele keer start de Zaventemenaar zijn gesprek in het Nederlands. Nochtans is het gemeentehuis vergeven van de folders, prentjes, flyers, affiches en ander promomateriaal die onze anderstalige vrienden er toe moeten aanzetten hun Nederlands hier te gebruiken en oefenen.
Wanneer de ambtenaar van dienst steevast in het Nederlands antwoordt –dat is wettelijk verplicht- geraakt één van de Franstaligen opgewonden en begint hij nog nadrukkelijker en luider Frans te spreken. Opvallend is dat de drie allen wel begrijpen wat er hen gevraagd of gezegd wordt, maar blijkbaar te lui zijn om in het Nederlands te antwoorden. Nochtans volstaat kennis niveau lagere school voor dit gesprek: dank u, alstublieft, goedemorgen, hoe zit dat, wat heb ik daarvoor nodig, en moeilijker: identiteitskaart.
Ook de toestand van de plaatselijke middenstand is niet meteen hoopgevend. Toen ik onlangs mijn schoenen, die een nieuwe hiel nodig hadden, ging ophalen bij Mister Minit, verstond de man achter de toonbank geen woord Nederlands. Zelfs het woord schoen deed bij hem geen belletje rinkelen. Op het rek achter hem stonden gemakkelijk 100 exemplaren. Maar goed, ik had die schoenen nodig en kon na drie Nederlandstalige pogingen moeilijk over de toonbank springen. Dus ben ik noodgedwongen op het Frans overgeschakeld. Mijn volgende schoenen zal ik laten maken bij de Griekse schoenmaker in de buurt van het station, die –zij het stuntelig- wel een poging tot Nederlands doet.

De menselijke magneet

2007-11-20T12:28:00.000-08:00

Blijf nog even plakken zeiden ze

Borden, vorken, lepels, strijkijzers, planken… alles kleeft aan Aurel Raileanu. De Roemeen heeft de gave om tientallen voorwerpen aan zijn lichaam te laten hangen. Het heeft hem de bijnaam de menselijke magneet opgeleverd. De 40-jaar oude vrijgezel weet niet vanwaar zijn opmerkelijk talent komt. Ook dokters en wetenschappers hebben geen enkele verklaring maar erkennen wel dat de man over vreemde krachten beschikt. Bij de dokter komt Raileanu trouwens zelden: “Als hij zijn stethoscoop op mijn borst zet, krijgt hij die niet meer los!”
De huid van onze handen is speciaal voorzien om dingen vast te nemen. Daarom is die iets kleveriger. Bij de Roemeen zou zijn gehele huid uit een straffe variant gemaakt zijn. Zo luidt de meest waarschijnlijke hypothese. Om sceptici de mond te snoeren, kleefde Raileanu onlangs zonder gebruik van touwen, lijm of eender wat een televisietoestel van 25 kg. op zijn borst. Hij gebruikt zijn gave nu om mensen doormiddel van zijn magnetisch veld te genezen. Raileanu is niet de eerst menselijke magneet. Op een samenkomst van mensen met paranormale gaven in Bulgarije, meldden zich een 300-tal magneten aan. Één vrouw verdiende zelfs de kost in een freakshow. Ze kleefde de objecten op haar lijf en liet ze dan dansen op de tonen van de muziek. Mensen die de Roemeen willen contacteren gaan best tot aan zijn deur want: “Een GSM kan ik niet gebruiken, die blijft aan mijn hoofd kleven.“
Plaatsen waar Raileanu beter wegblijft: het circus tijdens de act van de messenwerper, het plaatselijk café tegen sluitingstijd en spoorrails.

Zee

2007-11-19T13:51:00.000-08:00

Eens ik de kaap van veertien jaar gepasseerd was, heb ik het nooit nog gehad voor de kust. Ik hou niet van zand tussen mijn tenen, noch van een zoute smoel. Gocarts zijn niet aan mij besteed, de drukte op dijk en strand nog veel minder. Als ik tijdens het hoogseizoen uitzonderlijk in de buurt van de zee vertoef, wil ik er al na 24 uur weg. Jengelende kinderen, vrouwen wiens vergunning voor het dragen –of niet dragen- van een monokini al tientallen jaren moest ingetrokken zijn, luidruchtige Nederlanders, de ene handdoek naast de andere geen minuut stilte…
De laatste drie dagen was ik alweer in de buurt van de grote zoute plas. Er even tussenuit met de misses en J & N. Groter kan het contrast met de druk bevolkte zomermaanden haast niet zijn. De streek lijkt wel verlaten. Meer dan de helft van de winkels en restaurants zijn gesloten. In de restaurants die wel open zijn is het voor één keer fijn tafelen. Het personeel is er vriendelijk, heeft tijd genoeg en alles verloopt volgens wens. Op het strand is hier en daar iemand te bespeuren, en iedereen houdt er zijn kleren aan. Even tot rust komen, lucht opsnuiven…

Down the line

2007-11-14T02:02:00.000-08:00

De nieuwe van José Gonzalez, die anders dan zijn naam zou doen vermoeden uit het koude Zweden afkomstig is, staat hier al een poosje op het schap te blinken. Na Heartbeats van The Knife pakt hij op zijn nieuwe plaat nu op boeiende wijze Teardrop van Massive Attack aan. Maar ook eerste singel Down the Line mag er zeker zijn. Greg Dulli die u nog kent als frontman van The Afghan Wigs en die momenteel op tournee is met zijn huidige band Twilight Singers, pikte het nummer onlangs op tijdens een show in New Orleans. Hij zette de straffe versie een paar dagen later op zijn myspace. Greg Dulli en de Twilight Singers zijn trouwens verplicht in de gaten te houden voor ieder zichzelf respecterende muziekliefhebber.
Dit is de originele versie.

En hier Dulli aan het werk.

Haat als levensmotto

2007-11-13T11:34:00.000-08:00

“God haat iedereen en stuurt iedereen naar de hel”

‘God vermoordde jouw kind, je zoon is in de hel,’ het zijn enkele kreten die leden van de Westboro Baptist Church (WBC) de familie van de in Irak overleden soldaat Matthew Snyder tijdens diens begrafenis naar het hoofd slingerden. Zijn vader trok naar de rechtbank en WBC werd veroordeeld. “Denk maar niet dat God nu zal stoppen jullie G.I. Joe uitschot te vermoorden,” was hun reactie.

‘Homoseksualiteit is de grootste zonde die er is. God haat flikkers niet omdat het flikkers zijn. Het zijn flikkers omdat hij ze haat. Alles wat er in de Verenigde Staten fout loopt, is een straf van God voor de lakse houding van ons land tegenover flikkers.’ Tot daar de theorie van de Westboro Baptist Church, een niet erkende geloofsgemeenschap uit Topeka in Kansas. Grondleggers van de WBC, zijn de familie Phelps. Ze maken het grootste deel uit van de 71 leden. Al meer dan vijftien jaar houdt de groep protestacties tegen de oprukkende homoseksualiteit in de Verenigde Staten en in de wereld. Ze gaan daarbij niet meteen subtiel te werk.

Baas in eigen stad
Founding father van de WBC is Fred Phelps. Hij denkt dat hij een profeet is van God op aarde. ‘En net als alle profeten in hun tijd, word ik door alle mensen gehaat.’ De Phelps begonnen hun protestacties in hun eigen stadje. In een kleine eetzaak in Topeka werkte een vrouw waarvan Phelps vermoedde dat ze lesbische was. Daarom trokken ze elke dag naar het restaurant om er met grote spandoeken – God haat flikkers, God haat jou- luidkeels te gaan protesteren. De directie wou niet toegeven, maar na twee jaar hadden de klanten stilaan genoeg van de moord en brand schreeuwende herrieschoppers en ging de zaak failliet. Slag thuis voor de Phelps, die ook weer wat meer vrije tijd hadden.
Tegenstand kennen de Phelps in hun eigen stad niet. Topeka bestaat niet uit 120.000 homofobe extremisten, maar niemand durft er kritiek op de WBC te uiten. Wie dat wel openlijk doet, riskeert een driedelige aanval. Tegen opponenten wordt sowieso een rechtzaak aangespannen. Fred Phelps is zelf gewezen advocaat en ook elf van zijn dertien kinderen hebben een diploma Rechten. Daarnaast zijn er de zogenaamde pickets best te vergelijken met een stakerspicket, maar dan bemand door extreme homohaters. De Phelps schrikken er niet voor terug om jarenlang voor iemands deur te gaan betogen. Het laatste en meest gevreesde middel om tegenstand in de kiem te smoren, zijn de mails en faxen met roddels. De Phelps sturen dagelijks honderden mails en faxen over het privéleven van hun tegenstanders naar overheid en media. Meestal gaat het over ongefundeerde leugens. Maar ook die missen hun effect niet. Zo was er een Schepen die openlijk kritiek op de WBC uitte. Phelps schreef in zijn fax dat de vrouw een slet en een hoer was, die tientallen mannen uit de omgeving neukte. Om zijn stelling kracht bij te zetten, faxte hij ook haar bloedgegevens door. Het bloed van de vrouw bevatte CRP, wat kan duiden op een seksueel overdraagbare aandoening. Van de roddels werd niets bewezen, maar de vrouw werd niet herkozen en stapte uit de politiek.

9/11, Aids, Katrina, Irak
De Phelps beperkten zich niet tot hun eigen omgeving en trokken naar allerlei samenkomsten van de holebigemeenschap. Dit tot groot ongenoegen van de aanwezigen. Zo moest de WBC tijdens protesten tegen de gay parade enkele malen gered worden door de politie. Bij een actie tegen een lesbisch huwelijk, werden twaalf leden van de WBC bijna aangevallen door 1.500 tegenstanders.
Ook begrafenissen van Aidsslachtoffers –homoseksueel of niet- werden geliefkoosde doelwitten van de WBC. Volgens hen is de ziekte Aids een straf van God voor homoseksualiteit. Maar niet alleen Aids, zowat alles is een straf van God voor de lakse houding van de Verenigde Staten tegenover anders geaarden. Zo trokken leden van de WBC onmiddellijk na 9/11 naar de WTC-torens om er te gaan verkondigen dat deze aanslag het werk van God was omdat God Amerika haat. ‘God vermoordde deze mensen. Hij keek ze recht in de ogen, lachte ze uit en stuurde ze naar de hel.’ Dat waren de exacte woorden van Fred Phelps. Het mag niet verbazen dat zelfs de meest rechtse conservatieven in de V.S. de WBC als verderfelijk beschouwen.
Na de orkanen Katrina en Rita verkondigde Fred Phelps dat de orkanen het antwoord van God waren voor de gebeden van de heiligen van de WBC. Even dacht Phelps zelfs dat eindelijk de Apocalyps was begonnen. Bij die Apocalyps zullen volgens hem de leden van zijn Kerk als getuigen worden opgeroepen. Advocaten zijn allicht niet toegestaan.
Tenslotte is ook de oorlog in Irak een uitgekookte straf van God omdat het leger homoseksuelen niet onmiddellijk executeert. Dus trekken de Phelps naar begrafenissen van soldaten om daar met kleurrijke pamfletten en leuzen hun ongenoegen te uiten. ‘Dank u God voor Irak, Dank u God voor dode soldaten’.
De vader van een gesneuvelde soldaat won onlangs een proces dat hij tegen de WBC aanspande. De kerk werd veroordeeld voor schending van de privacy en het toebrengen van emotionele schade. De Phelps moeten daarvoor 9,5 miljoen euro ophoesten. De WBC gaat in hoger beroep en is geenszins van plan de protesten daarom te staken. Ze zijn net dankbaar voor alle publiciteit die ze dankzij deze veroordeling kregen.

Haat katholieken, Zweden, Joden, Ieren,…
Op de haatlijst van Fred Phelps staan niet alleen homoseksuelen. Ook voor Joden heeft hij geen goed woord over. ‘Homoseksuelen en Joden, domineerden Nazi-Duitsland, net zoals ze dat vandaag met de V.S. doen. Pas op! Joden hebben Jezus vermoord en hun eigen profeten. De Amerikaanse Joden zijn de echte Nazi’s.’
Volgende op de lijst is de katholieke Kerk. ‘De katholieke Kerk is het grootste pedofiele netwerk ter wereld. Als de dag des oordeels komt, zal iedereen die ooit deel uitmaakte van deze organisatie, van paus tot priester naar de hel verhuizen.’ Dat wordt drummen.
In 2003 richtte hij zijn pijlen op Ierland. ‘Een roze verderfelijk en verdoemd eiland. Vergiftigd met potten en flikkers in elke rang van de bevolking. Kerken en kloosters in Ierland zijn plaatsen van orgie gevuld met zondige duivels.’ In Ierland werden uitspraken van Phelps over homoseksuele politici als belachelijk onthaald.
En ook Zweden moet het ontgelden. Dat land is veel te progressief. Het grote aantal Zweedse doden bij de aardbeving in de Indische Oceaan in 2004 is volgens Phelps een waarschuwing van God voor Zweden.
Maar Phelps werpt ook soms een bloemetje naar wie het goed doet. Saddam Hussein bijvoorbeeld kreeg van Phelps een brief waarin hij hem feliciteerde omdat Irak –volgens Phelps- het enige moslimland was waar Christenen zo vrij konden zijn. De liefde tussen beide heren was zo groot –pun intended- dat Phelps een delegatie van de WBC naar Irak stuurde. De WBC leden stonden in de straten van Bagdad tegen de V.S. te protesteren. Ze hadden het vooral niet voor Bill en Hillary Clinton en anale seks en allicht ook niet voor de combinatie. Zo graag zag Phelps Saddam ook niet. de dag nadat hij werd opgehangen vertelde Phelps in een video dat Saddam en Gerald Ford –die dezelfde week overleed- nu samen in de hel zaten.

De steel van een pikhouweel
Reporters die de familie Phelps volg(d)en getuigen dat ze, naast hun extreme standpunten ogenschijnlijk normaal zijn. Ze zijn sympathieke buren, spelen met hun kinderen, hebben allemaal gestudeerd, beschikken over een bloeiende carrière, het lijken wel modelburgers. Waar komt die scherpe haat dan vandaan? Zeker is dat vader Phelps de bepalende factor is.
Op 21-jarige leeftijd protesteerde hij al op de universiteit tegen kussen in het openbaar en de lust van het vlees. In de jaren 60 was dat geen goed idee. Phelps werd door de studenten van de campus verjaagd.
Een paar jaar later was hij pastoor in een kleine kerk in Tuscon. Tijdens één van zijn strenge preken, stopte een kleine kleuter niet met wenen. Phelps kwam van zijn preekgestoelte en sloeg de kleuter in het gezicht. Hij werd prompt uit de kerk ontslagen.
Maar ook binnen zijn eigen familiekring schuwde hij geweld niet. Zonen Mark en Nate, die zich van de familie afgekeerd hebben, deden in 2000 hun verhaal. De zonen werden herhaaldelijk afgeranseld met de steel van een pikhouweel, net iets breder dan een baseballbat. Meestal troefde Phelps twee kinderen tegelijk af. Het ene kind kon dan toekijken hoe het andere geslagen werd. ‘Je wist nooit wanneer hij klaar was. Hij werkte met intervallen. Hij sloeg je tien keer en begon dan met je broer. Even later was jij aan de beurt.’ De school van de jongens diende vaak klacht in tegen hun vader, maar die dreigde met processen tegen de school en beweerde dat zijn kinderen op school geslagen werden. Als zevenjarige hief Phels Nate op aan zijn handen en stampte hem met zijn knie in de buik tot het kind buiten westen geraakte.
Moeder Phelps werd niet gespaard. Hij scheerde ze ooit helemaal kaal omdat hij vond dat haar kapsel niet perfect zat. Toen Mark twaalf was, werd zijn moeder door Phelps van de trap geduwd. Ze scheurde de ligamenten van haar schouder en de dokter raadde een operatie aan. Phelps weigerde en de moeder kan haar schouder vandaag nog niet goed gebruiken. Bovendien maakte Phelps duchtig gebruik van de schouder wanneer hij haar fysiek wou aanpakken.
Volgens Mark en Nate is vader nu te oud om zijn agressie op zijn familie uit te werken. Hij heeft zijn familie nodig. Daarom richt hij zijn pijlen op anderen.
“Het grootste misverstand,” zegt Phelps, “is dat God van iedereen houdt. God haat iedereen en stuurt iedereen naar de hel. Enkel wij kunnen ons nog redden.”

9 November 2e BW Kwis

2007-11-12T08:37:00.000-08:00

9 November 2e BW Kwis
Eindstand weldra hier

François van Hoobrouck d'Aspre

2007-11-09T01:18:00.000-08:00

We zijn in een oorlogtoestand. Ik ben voorstander van het principe "oeil pour oeil, dent pour dent" en ik zal in principe en in de realiteit al de maatregelen nemen en voorbereiden om dus ons verdedigen met alle maatregelen die noodzakelijk zijn. Ik zie niet voor welke reden in dit geval moet ik ook respecteren de Vlaamse wetgeving op zichzelf.

François van Hoobrouck d'Aspre, burgemeester van mijn thuisgemeente Wezembeek-Oppem
Nu moet ik bekennen dat ik onmiddellijk wel heel wat redenen zie waarom onze -niet benoemde- burgemeester de Vlaamse wetgeving moet respecteren. Dat Wezembeek-Oppem een Vlaamse gemeente is en dat Vlamingen alleen daarom al hun rechten hebben, laat ik even buiten beschouwing. Dat wij een Vlaamse gemeente zijn, impliceert ook dat onze burgemeester onder de voogdij van de Vlaamse regering opereert. Dat willen we ook nog even vergeten. Maar waar onze burgemeester sowieso niet onderuit kan, is het feit dat al het geld dat hij krijgt uit de Vlaamse portefeuille komt. Hij kan het zich gewoonweg niet permitteren zich niet te houden aan de Vlaamse wetgeving.
De Vlaamse regering kan de geldkraan van onze burgemeester dichtdraaien. Als dat gebeurt, verwacht ik niet dat er nog veel inwoners uit Wezembeek-Oppem achter de man gaan staan. Voor zover dat nu al het geval is, Hoobrouck d'Aspre is één van de minst populaire burgemeesters in Vlaanderen. Bovendien zijn slechts een fractie van mijn dorpsgenoten geïnteresseerd in het politiek gekakel van een stokoude burgervader. Ook zelf moet ik toegeven dat ik de houding van mijn burgemeester minder belangrijk vindt, dan het feit of mijn vuilnisbakken op tijd worden opgehaald, mijn straat er degelijk bij ligt en er een deftig schooltje in mijn dorp is. Zolang dat nog het geval is, kan de burgemeester rustig blatend. Maar wanneer hij geen Vlaams geld meer ontvangt, zal hij ook in eigen dorp de wind van voren krijgen.

Betaalde boodschappen

2007-11-08T03:23:00.000-08:00

Ordinaire reclame heeft afgedaan. Iedereen zapt weg bij een spotje. Een advertentie in de krant wordt zelden gelezen. Een banner of mail wordt als ergerlijk ervaren. En de boodschappen die de consument dan toch tot zich neemt gelooft hij de helft van de tijd niet. Daarom moeten reclamejongens op zoek naar andere kanalen. Op pumbby kunt u zich laten betalen om boodschappen te ontvangen. Het moet wel op uw gsm gebeuren. Meer info hier dus.

John Hiatt akoestisch AB

2007-11-05T04:08:00.000-08:00

Straf. John Hiatt dat is 100% Rock ’n roll en 200% vakmanschap. Geen soundscapes, geen geluidsmuur, geen lichteffecten, geen kapsones. Één man, één piano, een gitaar of zes en één mondharmonica. En dan grasduinen uit 20 platen. Nummers ontbloot tot op het bot. Alleen nog de essentie. Songs die al twintig jaar op de setlist staan worden nog steeds met evenveel overtuiging gespeeld.
Zes platenfirma’s wezen Hiatt al de deur, maar nog vaker werd hij elders binnengehaald. Zijn nummers zijn doorspekt met doorleefde emoties. Hiatt is nauwelijks negen jaar als zijn broer zelfmoord pleegt. Twee jaar later sterft zijn vader en op zijn zestiende trekt hij van huis weg. Hij heeft dan al een job als songwriter. Wanneer tien jaar later zijn vrouw zelfmoord pleegt, stort de muzikant zich op drank en drugs. In die periode hebben heel wat optredens daar onder te lijden. ‘I ‘ll never get over you’ schreeuwt hij moederziel alleen op het podium, waarna hij zijn complete ziel door de mondharmonica spuugt.
Vuile rockers ‘Riding with the king’, ‘Perfectly good guitar’ en ‘Cry love’ blijven ook akoestisch overeind. Opmerkelijk, uit zijn laatste album ‘Master of disaster’ haalde Hiatt geen enkel nummer. Tijdens de bissen werden we op een obligatoire maar verschroeiend mooie versie van ‘Have a little Faith in me’ getrakteerd. Thank you for having faith in me all these years, bedankte Hiatt zijn publiek nogmaals. Voor de meeste concertgangers was het zeker niet de eerste maal dat ze de artiest aan het werk zagen. Oude rockers met grijs lang haar en een jeansvest, er was er zelfs één bij die met een stok moest lopen. Hiatt is dan ook 55 jaar, maar oogt er op het podium nog steeds 25.

Arcade Fire Vorst

2007-11-03T04:40:00.000-07:00

Ze hadden wat goed te maken de maffe bende van Arcade Fire. In april zouden de Canadezen concerteren in De Hallen Van Schaarbeek, maar de sinussen van zanger Win Butler besloten een eigen leven te gaan leiden. Op het hoofdpodium van Pukkelpop zouden die sinussen moeten inboeten en zou het ongemak met een daverend concert vergeten worden. De geluidsmix van de resem instrumenten die de band uit Montréal op het podium meesleurt zat echter niet geheel snor. Ondanks een sterk en erg bezield concert, bleef het optreden dan ook wat onder de verwachtingen.
Gisterenavond kon er dus revanche genomen worden in Vorst Nationaal. Een concertzaal die godbetert bij muziekminnend Vlaanderen berucht is voor zijn slechte akoestiek. Dat een groep met zulke rijke en sfeervolle sound zich hier moest komen verdedigen, schiep niet veel hoop.
Tien man sterk verschenen ze gisteren aan de aftrap –twee extra blazers-. Allemaal Multi-instrumentalist. In het midden Win Butler, een boomlange kerel, als een kapitein orde scheppend in een ogenschijnlijke chaos van klanken. Wie met zijn oren toe luistert –als iemand dat al zou kunnen- zou nooit kunnen vermoeden dat uit dit onsamenhangend zooitje ongeregeld zulke intense muziek voorkomt. En toch, al vanaf de eerste noot weten de Canadezen het publiek te raken waar het moet. Nu eens in de ziel, een paar keer ter hoogte van het traankanaal, dan weer in het scrotum en even vaak in de heupen. Publiek dat zich niet met één stempel laat bedrukken. Tieners, maar vooral twintigers en ook dertigers en veertigers. Logisch want Arcade Fire is de grootste indieband ter wereld geworden. Vier jaar geleden bestond de groep nog maar net. Via een aantal goede recensies, onder andere op de invloedrijke muzieksite Pitchfork, ging het pijlsnel vooruit. De nochtans niet altijd even toegankelijke muziek van de band heeft zijn weg naar de massa gevonden.
Na het met zichzelf worstelende Funeral, keek de band dit jaar met Neon Bible naar de complexe wereld van vandaag. Het grote verschil tussen beide platen, viel ook tijdens het optreden euh… op. Tussen de nummers krijgen we beelden te zien van luid schreeuwende predikers waar Amerika van vergeven is. Antichrist Television Blues is dan ook de logische opener. The Well and the Lighthouse, één van de sterkste nummers op de nieuwe plaat, is ronduit verschroeiend. Ook het breekbaar en verzorgde In The Backseat, waar Régine Chassange manlief Butler laat zien dat ook zij over heel wat vocaal vermogen beschikt, veegt alle twijfels van tafel. Maar op zijn best is de band toch pas als de toppers uit Funeral worden bovengehaald. Neighbourhood 2, 1, 3 en daarna Rebellion laten van Vorst geen spaander heel.
Tijdens de bisronde worden Intervention en het relatief swingende Wake Up nog afgevuurd. Wij zijn al lang wakker genoeg om te zien dat dit een groep in goeden doen is. Foto’s.

Fuiven

2007-10-30T02:58:00.000-07:00

Man probeert fuifganger omver te rijden
BRUSSEL - Een man is vrijdagnacht met zijn auto in de tuin van een café beland nadat hij iemand omver wou rijden, maar de controle over het stuur verloor. Het voorval gebeurde in Sint-Stevens-Woluwe, op het Burgemeester Servranckxplein. «De autobestuurder probeerde te parkeren en een fuifganger moet daarover een opmerking gemaakt hebben», zegt commissaris Jean-Pierre Van Thienen. «De chauffeur reed vervolgens met volle snelheid in de richting van de man. Die kon maar net wegspringen, waardoor de autobestuurder een muurtje ramde.» De bestuurder sloeg op de vlucht, maar gaf zich later aan.

Aldus de regionale pagina’s in Het Laatste Nieuws gisteren. Voor fotografisch materiaal en een iets gekleurdere versie van de feiten kan je bij XYG terecht.
Het is in onze thuishaven helaas een gekend fenomeen. Wanneer er door eender wie een fuif georganiseerd wordt, zit het er gegarandeerd bovenhands op. Meestal gaat het om jongeren van wie wij als jeugd uit onze gemeente nog niet het bestaan durfden vermoeden. Nagenoeg nooit zijn er personen uit onze vrienden- of kennissenkring betrokken bij vechtpartijen of vandalisme. Of het moet als slachtoffer zijn.
De vraag die zich steeds stelt is wat er aan zoiets gedaan kan worden.
Een uit de kluiten gewassen security-macht? De meeste heibel speelt zich doorgaans op straat af. De organisatie kan misschien nog geacht worden verantwoordelijk te zijn voor de orde op de parking voor de fuifzaal. Maar pakweg vijftig meter verder valt die verantwoordelijkheid weg.
Een aantal jongeren systematisch de toegang tot de fuifzaal ontzeggen? Een drastische maatregel die in den beginne allicht meer reactie zal veroorzaken. De winstcijfers van de fuiven zullen misschien ook dalen. Misschien, want het crapuul dat de fuiven komt verzieken heeft niet zelden een fles sterke drank onder zijn jas steken en moet zijn geld spenderen aan drugs in plaats van drankbonnetjes. Ik denk dat ik –als flink consumerende fuifganger- trouwens niet alleen voor mij spreek dat een fuif met minder hommeles meer ouder en vlotter drinkend volk zou kunnen aantrekken. Blijft natuurlijk de vraag wie wel en wie niet binnen mag. Het grootste deel van het crapuul valt op het uiterlijk te screenen, maar wat met de ‘look like I’m dangerous but I pee my pants if you’re going to tell my mommy’-achtige slungels?
De grote vraag is natuurlijk of onze vrienden van de politie hier eigenlijk niet eens moeten ingrijpen? De problemen die wij op onze fuiven ondervinden zijn in ieder geval dezelfde als diegene waar ze in Sterrebeek en Zaventem mee te maken krijgen. Regelmatig gaat het om dezelfde amokmakers. Vorig jaar organiseerde mijn eega een fuif waarop ene P.D. een aantal flinke linkers uitdeelde en iemands neus brak. De hopeloos late ter hulp gesnelde politie behandelde mijn wederhelft alsof ze een puber van zestien was. (ter informatie, ze is er 26, is hogeschool docente en heeft twee universitaire diploma’s) Het voorval bleek haar schuld te zijn en voor zulke akkefietjes moest ze toch niet telkens de politie bellen. De afsluitende woorden waren denk ik: “Wij laten dit zo niet! U gaat nog van ons horen!” De politie kwam inderdaad niet meer terug, maar nauwelijks een uur later moest de ziekenwagen wel in allerijl een toegetakelde fuifganger komen ophalen. En P.D.? Die werd door de politie gewoon naar huis gebracht. “Ja die is zo, ge moet die kennen,” informeerde de politie mijn verbouwereerde vriendin nog.
Mag ik bij deze een oproep naar nieuwe Schepen van Jeugd An Ceuppens lanceren om samen met ordehandhavers en jeugdbewegingen een ambitieus plan op te stellen tegen het geweld op onze fuiven? Opdat wij terug op ons gemak aan de toog een pint kunnen drinken!

Nouvelle Vague

2007-10-30T02:16:00.000-07:00

Uit liefde voor de new-wavemuziek, bracht de Franse producer Marc Collin in 2004 een plaat uit met bossa-novaversies van zijn favoriete nummers. Nouvelle Vague was geboren en werd een onverwacht succes. Meer dan 200.000 exemplaren van het eerste album gingen over de toonbank. het vaakste gedraaide nummer van de groep moet hun cover van Fade to grey van Fat Gadget zijn. Zangeressen Camille en Melanie wisselen op plaat van koketterie tot passie.
Wat oorspronkelijk startte als een éénmalig project is drie albums later uitgegroeid tot een volwaardige band met een stevige schare fans. Hoogtepunt In a manner of speaking komt echter uit hun debuutalbum. De song is oorspronkelijk van Tuxedomoon, een experimentele post-punk/wave band die nog een poosje in Brussel woonde en een aantal jaar de Belgische trompettist Luc Van Lieshout in zijn rangen mocht tellen.

Hans Van Alphen, Belgiës beste tienkamper ooit

2007-10-29T01:42:00.000-07:00

"De feestjes als student hebben mij een paar jaar van mijn carrière gekost"

Tienkamper Hans Van Alphen (25) heeft zich onlangs met een verdienstelijke elfde plaats op het WK in Osaka geplaatst voor de Olympische Spelen. En dat als amateur! Maar ja, tienkampen, dat is: van alles een beetje kunnen, maar eigenlijks niks grondig. “Schrijf maar op in grote drukletters: het is net het omgekeerde.”

Een paar weken voor het WK atletiek in Osaka had Hans Van Alphen zich laten opmerken door als eerste Belgische tienkamper de magische grens van de 8.000 punten te overschrijden. Mensen die het kunnen weten, dichten de Kempenaar en kinesist een grote toekomst toe.
Ik heb met Hans Van Alphen afgesproken in mijn ouderlijk huis. Hij neemt in de buurt deel aan zijn laatste wedstrijd van het seizoen. Na een stevige handdruk vraagt hij of hij even onder de douche mag. Nauwelijks zeven minuten later – alweer een record – staat hij fris gewassen terug beneden. Een kwartier later bevinden we ons op een rustig terras en vraagt de kelner wat we willen drinken. Ik bestel een fles La Chouffe, Van Alphen een extra glas.

Moet een tienkamper zich niet houden aan een streng dieet en een spartaanse levensstijl?
HANS VAN ALPHEN: “Dat heb ik de laatste jaren in elk geval niet gedaan. Ik heb er vijf jaar studeren in Leuven op zitten. Ik heb mijn studentenjaren zoals elke normale student beleefd en ging veel op stap. Daardoor heb ik mijn trainingen wat verwaarloosd. Ik trainde echt heel ongeregeld. Soms drie keer per week, soms drie keer per maand. Als er een wedstrijd aankwam, begon ik wat meer te trainen en wat minder te drinken. Prestaties die ik nu op sommige onderdelen neerzet kwamen er toen ook uit, maar op erg onregelmatige basis.
»Ik haalde in die tijd (Van Alphen studeerde af in 2005; red.) rond de 7.000 punten. Daarmee was ik toen derde beste Belg. Daarom besloot ik na mijn studies opnieuw voluit te gaan trainen. Vandaar dat ik zo’n steile opgang gemaakt heb. Mijn studentenleven heeft me eigenlijk een paar jaar van mijn carrière gekost. Maar ik ben blij dat ik het heb meegemaakt en dat alles toch nog goed gekomen is. Bovendien heb ik nu ook mijn diploma achter de hand.”
Je bent amateur-atleet en kinesist, een gemakkelijke combinatie?
VAN ALPHEN: “De voorbije twee jaar waren erg zwaar. Ik begon elke dag rond acht uur te werken. Om drie uur stopte ik om tot half zes te gaan trainen. Daarna ging ik weer aan de slag tot half tien. Dat is gelukkig wat veranderd. Ik heb dit jaar een patiënt gevonden die mij sponsort.Ik had met beide handen die zijn nek vast en… (lacht) Nee, ik heb een 40- jarige patiënt die een aantal bedrijven heeft en gek is op sport. En zo kwam het een van het ander. Hij vroeg me om eens op papier te zetten hoeveel atletiek mij jaarlijks kost. Hij sponsort mij nu voor dat bedrag. Daardoor is er uiteraard wat meer tijd vrijgekomen om te trainen. Met de prestaties die ik vandaag neerzet tot gevolg.”
Heb je al veel reactie gekregen op die prestaties?
VAN ALPHEN: “Daar ben ik enorm van geschrokken. Ik heb echt massa’s mails en berichten gekregen. Ik kreeg in mijn brievenbus zelfs vragen voor gehandtekende foto’s. Dat is toch wel wat beangstigend. Bij mijn thuiskomst was de hele straat versierd. Iedereen had daar aan meegewerkt. Dat is wel chique.
»Grote pech was wel dat op dat moment de 4x100-dames er net met een bronzen plak vandoor gingen. Dat heeft zowat alle aandacht opgeëist. Maar het is wel fijn dat je eens in de krant staat en dat de mensen zien wat je verwezenlijkt hebt. Dat is ook goed voor het atletiek, en zeker voor de tienkamp. En de sponsor is uiteraard ook tevreden als je eens in de boekskes staan.”
Ahum, magazines.
VAN ALPHEN: (lacht) “Magazines, sorry. Ik ben wel blij dat de interesse in mij beperkt blijft. Ik kan me wel inbeelden dat het voor Kim en Tia soms wat te veel wordt. Als ik hoorde van Hanna Mariën (4x100 meter; red.) dat haar gsm elke vijf minuten afging, dan prijs ik mezelf gelukkig dat ik daar gespaard van blijf.“
Atletiekjournalist Kris Meertens zei op Studio Brussel dat jij de ‘X-factor’ hebt die jou wel eens de nieuwe ster van het Belgische atletiek zou kunnen maken. Word jij de mannelijke Kim Gevaert?
VAN ALPHEN: “Pfff, Kim en ik zijn totaal niet te vergelijken. Haar niveau is veel hoger dan het mijne. Kim is de absolute nummer één in de Belgische atletiek. Net daaronder komt Tia. Bij de mannen zijn Kristof Beyens en ik momenteel diegenen met de beste resultaten. Bij gebrek aan beter. Ik zie mezelf geen ster worden. Laat mij maar gewoon met mijn sport bezig zijn.”

Verzuring
De kloof tussen gewone atleten en tienkampers wordt stilaan kleiner. Op technische onderdelen is er nog een verschil in prestatie van 30%. Op de andere onderdelen een speling van nauwelijks 15%. Hoe verklaar je dat?
VAN ALPHEN: “Schrijf dat maar in grote drukletters. Een van de belachelijkste opmerkingen die ik krijg is vaak: ‘Tienkamp, dat is van alles een beetje kunnen, maar eigenlijks niks goed kunnen.’ Het is net omgekeerd. Veel mensen zijn goed in vijf, zes, of misschien zelfs zeven of acht dingen. Dan nóg kom je er bij tienkamp niet. Je moet echt behoorlijk goed zijn in elke discipline, anders kan je het vergeten. Als je kijkt naar wereldkampioen Roman Sebrle: die springt acht meter ver. Dan zit je in de middenmoot van de wereldtop. Maar dat is geen verspringer. Als je zeventig meter ver gooit met de speer, zit je nog een heel eind van de wereldtop, maar hier in België is dat de top. En in de tienkamp moet je die prestaties in twee dagen leveren. Daar mag van sommige mensen wat meer respect voor komen.”
Als Kim Gevaert een paar keer de 100 meter gelopen heeft, klaagt ze over vermoeidheid. Is jullie pakket niet nog veel zwaarder?
VAN ALPHEN: (lacht) “Ja, dat is niet te begrijpen, hè. Wat tienkamp voor mij echt zwaar maakt, is de vierhonderd meter op het einde van dag één. Die zorgt voor heel wat verzuring. Het moeilijke is dan op dag twee aan de 110 meter horden beginnen. Omdat je zo hard verzuurd bent, zijn je benen erg stijf. Dan moet je over horden van bijna 1m07 beginnen te lopen.Dat is niet evident. Vanaf het polsstokspringen beginnen de inspanningen meestal te wegen. In mijn geval (kijkt bedenkelijk) duurt dat niet zo lang. Normaal gezien duurt zo’n parcours ongeveer drie uur. Ik spring heel laag, dus ik ben er snel vanaf. Dat is ook geen voordeel, want dan moet je snel na elkaar springen.
»De opeenstapeling weegt door, natuurlijk. Het zijn allemaal korte en explosieve nummers en dan komt er nog eens hoog- en polsstokspringen bij, proeven die lang duren. Dat in combinatie met de 400 en 1.500 meter maakt het wel hevig.
»Als je een tienkamp doet, moet je rekenen dat je de eerste week niet veel zal trainen. Dat is ook net het moeilijke aan tienkamp. Als je je moet kwalificeren voor de honderd meter, dan kan je elke week wel een wedstrijd 100 meter gaan lopen. Maar voor een tienkamp moet je jezelf twee weken op voorhand beginnen voor te bereiden. Je hebt ook nog eens twee weken nodig om volledig te recupereren van een wedstrijd. Per tienkamp die je doet, verlies je eigenlijk een maand intensieve trainingsarbeid. Als je je dan voor een wedstrijd wil kwalificeren en je moet minima achterna hollen, springen en werpen, wordt dat uiteraard erg zwaar.”

Vijf trainers
Jouw progressie ligt volgens je trainers vooral bij de technische nummers.
VAN ALPHEN: “Dat is inderdaad zo. Toen ik op het WK in Osaka voor de eerste keer tussen de groten van de tienkamp stond, voelde ik mij soms een gehandicapte. Mijn concurrenten zijn technisch veel beter. Dat komt omdat zij professioneel met hun sport bezig zijn en meer tijd hebben om te trainen. Ik heb bij elke technische proef nog marge. Bij polsstokspringen en hoogspringen bengel ik helemaal achteraan. Maar ik heb alles in huis om het onder de knie te krijgen. Ik spring 4m30. Als ik een halve meter hoger spring, kan ik bijna 200 punten winst maken. Op één proef is dat gigantisch veel.”
Wat is jouw favoriete onderdeel?
VAN ALPHEN: (onmiddellijk) “Speerwerpen. Daar moet ik bijna niet voor oefenen en toch werp ik meer dan behoorlijk. Dat is de proef die mij technisch het beste ligt. Het is ook het enige wat lang blijft vliegen. Zo’n speer heeft een prachtige vlucht. Een kogel daarentegen, die gooi je weg en hij ploft op de grond. Mijn sterkste proef is evenwel het verspringen. Dat samen met de 400 en de 1.500 meter. Maar dat zijn geen plezante proeven. Dat is gewoon afzien. Het plezante is ook de afwisseling. Als ik een week moet gaan speerwerpen, dan ben ik dat kotsbeu. Daarom train je telkens verschillende proeven door elkaar.
»Ik werk met vijf trainers. Voor ver- en hoogspringen en de loopnummers heb ik dezelfde trainer, voor kogel- en discuswerpen een andere trainer, iemand voor polsstokspringen, iemand voor de horden en iemand voor het speerwerpen. Voor de 1.500 meter train ik sowieso niet. Ik train voor de 400 meter en moet het dan maar redden in de 1.500 meter. Dat kan ook niet anders. Als je echt gaat conditietrainen, dan gaat je explosiviteit voor een stuk verloren en kom je minder sterk voor de dag in de negen andere nummers.”

Profcontract
Als je vijf verschillende trainers hebt, wie behoudt dan het overzicht?
VAN ALPHEN: “Vanaf oktober krijg ik eindelijk mijn profcontract bij Bloso. Dan komt er iemand die me volledig zal begeleiden. Dat is belangrijk, want ik heb geen cursus trainingsleer gevolgd. Ik moet nu alles alleen beslissen. Ik luister wel naar mijn lichaam, maar soms moet je ook eens in het rood kunnen gaan. Nu ik prof word, zal ik eerst ook volledig onderzocht worden.”
Waarom heeft de atletiekbond je vorig jaar nog geen contract aangeboden?
VAN ALPHEN: “Ik had mij vorig jaar kandidaat gesteld, maar toen had ik maar 7.400 punten. Mijn aanvraag was ondersteund door een aantal brieven van gerenommeerde trainers die wel wat in me zagen. (zucht) Ik begrijp wel dat het voor hen een moeilijke beslissing is. Je hoopt natuurlijk dat ze daar vertrouwen in hebben.”
Is het niet spijtig dat alleen mensen die iets bewezen hebben prof worden? Moeten ze niet net talent de kans geven door te groeien?
VAN ALPHEN: (aarzelt) “Misschien wel, vorig jaar dacht ik daar ook zo over. Aan de andere kant heb ik nu wel bewezen dat ik het waard was. En ik heb me als amateur kunnen plaatsen voor de Olympische Spelen. Ik denk niet dat er veel mensen dat kunnen zeggen.”
Buiten de Belgische hockeyploeg.
VAN ALPHEN: (lacht) “Ploegsporten niet meegeteld. Ik moet me volgend jaar enkel en alleen concentreren op de Olympische Spelen. Met mijn Bloso-statuut heb ik nu eindelijk wat rust. Dat had ik het voorbije jaar helemaal niet. Het enige wat ik deed was trainen en werken. Ik had daarnaast geen leven. Vroeger ging ik elke week op stap. Nu is dat nog één keer om de twee maanden en dan wordt het nooit langer dan middernacht. Mijn sociaal leven is er erg op achteruit gegaan. Gelukkig doet mijn vriendin ook aan atletiek en weet zij wat het is. Zij traint zelf drie, vier keer per week. Soms trainen we op hetzelfde moment. We doen dan niet echt iets samen, maar zien elkaar dan toch.
»Wij hebben dat op voorhand wel duidelijk besproken. Ik wist dat wanneer ik de stap naar professioneel sporten wou zetten, dat het zwaar zou worden. Trouwens, als het dit jaar niet gelukt was, had ik het nog één, misschien twee jaar geprobeerd, maar was er dan mee gestopt.”

“Op het WK, tussen al die profs, voelde ik mij soms een gehandicapte.”

Solidariteit
Het Belgisch record is de laatste drie jaar drie keer en door drie verschillende atleten gebroken. Een talentvolle lichting of het resultaat van een goed begeleidingsapparaat?
VAN ALPHEN: “Er zit echt veel talent klaar. Een meisje zoals Sara Aerts, die de zevenkamp doet, barst van het talent. Ik denk dat België op termijn een echt meerkampland gaat worden. Nu zijn we een land van spurters en vroeger van langeafstandlopers. Qua structuren of ondersteuning bestaat er weinig. Er loopt gewoon veel talent rond. Het grootste deel komt uit Wallonië.
»In de jaren ‘70 had België ook een hele goede lichting tienkampers, met drie man op de Olympische Spelen. In onze buurlanden is er veel meer aandacht voor tienkamp. In Duitsland of Frankrijk zijn tienkampers dé atleten.”
De gemoedelijke sfeer tussen meerkampers op kampioenschappen valt wel op.
VAN ALPHEN: “Er bestaat geen enkele andere discipline waar de solidariteit tussen concurrenten zo groot is. Als bij het verspringen je eerste twee sprongen afgekeurd worden, dan moedigt iedereen je aan. Je zou nochtans denken dat iedereen tevreden is met een concurrent minder, maar niks is minder waar. Wij moeten ook vaak wachten tot het aan ons is en dan wordt er wel wat gebabbeld. Alleen de Russen vallen wat uit de boot omdat die nauwelijks Engels kunnen. (lacht)
»De atleten geven elkaar ook tips. Ze zeggen bijvoorbeeld waar je nog op moet letten. Als je dan kijkt naar spurters. Die mannen proberen elkaar al voor de wedstrijd te imponeren of halen in de pers naar elkaar uit.”
Hoe belangrijk is de mentale druk?
VAN ALPHEN: “Die is zeker niet te onderschatten. Je moet proberen om gefocust te blijven tijdens de tien proeven, twee dagen lang. Als je een slechte proef hebt gedaan, wat regelmatig gebeurt, dan moet je jezelf opnieuw oppeppen.
»Ik sta mentaal zeer sterk. Ik weet niet hoe dat zal zijn als ik ergens als favoriet moet verschijnen. Dan zal de druk allicht een pak hoger liggen. Maar ik kan redelijk goed relativeren. Het gaat hier om sport en er zijn heel wat andere dingen in het leven.”
Hoe lang kan een tienkamper mee?
VAN ALPHEN: “Tot halverwege de dertig. De huidige wereldkampioen is 33. De vraag is hoe je lichaam reageert op de trainingen en de intensieve inspanningen. Ik denk zelf nog een tijdje door te gaan. Maar als 8.000 punten niet meer haalbaar zijn, dan ga ik mezelf niet meer pijnigen op de trainingen.”
Doe eens een straffe pronostiek voor de Spelen?
VAN ALPHEN: “Het niveau op de Spelen zal zeker hoger liggen dan op het WK. Ik sta nu 21ste op de wereldranglijst. Als ik me dit jaar grondig kan verbeteren, moet ik op de Spelen minstens de top-12 halen. Tegen de Spelen van 2012 wil ik 8.500 punten halen.
»De vraag is ook hoeveel atleten wegvallen. Als de echte toppers falen op een proef, dan haken die af. Die komen alleen voor het podium. Tel daar nog wat afwezigheden en blessures bij op en je stijgt een paar plaatsen.”

TELLEN TOT TIEN
PARCOURS
Dag 1
100 meter HVA: 11.09 sec.
Verspringen HVA: 7.49 m
Kogelstoten HVA: 15,39 m
Hoogspringen HVA: 1,89 m
400 meter HVA: 48,25 sec.

Dag 2
110 meter horden HVA: 14,72 sec.
Discuswerpen HVA: 46,37 m
Polsstokspringen HVA: 4,4 m
Speerwerpen HVA: 65,7 m
1.500 meter HVA: 4 min 21

REGELS
De regels van de afzonderlijke nummers zijn van toepassing. Alleen: de atleten mogen bij nummers als verspringen en speerwerpen slechts drie in plaats van zes pogingen ondernemen.

PUNTENTELLING
De punten die de atleten kunnen behalen, zijn niet afhankelijk van hun plaats in de rangschikking, maar wel van hun prestatie. Daarvoor is een ingewikkeld systeem uitgedacht met exponentiële functies. Vandaag kunnen atleten hun resultaten aflezen uit vooraf gemaakte tabellen.

HET WERELDRECORD
staat op naam van Tsjech Roman Sebrle. Hij behaalde 9.026 punten.

Provocatie in faciliteitengemeenten

2007-10-24T07:37:00.000-07:00

“Franstaligen spreken al 25 jaar Nederlands op de gemeenteraad”
In drie faciliteitengemeenten werd afgelopen week op de gemeenteraad tegen de taalwetgeving in Frans gesproken. Vlaams Minister Van Binnenlands Bestuur Marino Keulen verklaarde alle beslissingen die op de gemeenteraden werden genomen onmiddellijk ongeldig. “Dat wisten de Franstaligen zelf ook wel,” zegt Jan Walraet, gemeenteraadslid voor de Vlaamse eenheidslijst Open in Wezembeek-Oppem.
Waarom voerden ze dan deze nutteloze actie?
JAN WALRAET: “Dit was zuivere provocatie. Op onze gemeenteraad waren dertien cameraploegen aanwezig. De Franstaligen wilden gewoon eens met hun spierballen rollen. Inhoudelijk heeft het debacle niets bijgebracht. De Franstaligen blijven tegen de muur lopen. Privé taalgebruik is in onze gemeente vrij. Maar tijdens de gemeenteraad is het Nederlands verplicht.
Duidelijk is wel dat FDF voorzitter Olivier Maingain bepaald hoe het er hier aan toe gaat. Wat ons vooral opviel was dat de eerste persoon die op onze gemeenteraad Frans sprak, iemand van Ecolo was. Een partij die men op communautair vlak als gematigd beschouwd. Blijkbaar laten alle Franstalige partijen zich op sleeptouw nemen door het FDF.”
Wat vond u van de reactie uit Vlaamse hoek?
WALRAET: “Die was te verwachten. Het is logisch dat organisaties als Vlaams Belang en Voorpost hier als eerste staan. Als dit nog zou gebeuren verwacht ik reacties van andere Vlaamse partijen.
Het valt uiteraard te betreuren dat Wezembeek-Oppem alleen op deze manier in het nieuws komt. Media zouden meer moeten uitleggen waarom dit gebeurt en zich concentreren op de kern van de zaak.”
Gaat het er elke week zo aan toe?
WALRAET: “Neen, dat is net het absurde van de situatie. Het is de eerste keer in twintig jaar dat ik zoiets zie. De Franstaligen spreken al 25 jaar Nederlands op onze gemeenteraad. Soms doen ze eens een poging om Frans te spreken, maar dat haalt nooit wat uit. Trouwens toen de moties op de omstreden gemeenteraad goedgekeurd werden is er gestemd door ja te zeggen in plaats van oui, in de hoop dat dat iets zou uitmaken.
Wij werken heel de tijd samen met de Franstaligen. Als er een nieuwe weg moet worden aangelegd wordt daarover unaniem en in het Nederlands beslist. Het is alleen op cultureel vlak dat de Franstaligen dwars liggen. Ze weigeren zich op heel wat vlakken aan te passen aan Vlaamse normen en laten zo miljoenen liggen. Gelukkig voor ons zijn we een rijke gemeente. De Franstaligen kunnen zich dat permitteren.
Leeft deze problematiek bij de modale inwoner?
WALRAET: “Helemaal niet! Wezembeek-Oppem is een slaapgemeente. De meeste inwoners leven in Brussel, knikken goedendag naar hun buren en daar houdt het mee op. Verder gebeurt er weinig. De mensen leven naast elkaar en het communautaire is het minste van hun zorgen.”
Zullen de faciliteitengemeenten ooit terug Vlaamser worden?
WALRAET: “De gronden in onze gemeente worden zo duur dat ook de Franstaligen ze niet meer kunnen betalen. Na onze jongeren zullen dus ook Franstalige jongeren weg trekken. Die zullen vervangen worden door mensen van de Europese Unie of de Nato. De rand rond Brussel zal internationaler worden en er zullen nog meer slaapgemeenten komen.”
Wat kan een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde betekenen voor de politiek in de faciliteitengemeenten?
WALRAET: "Voor ons levert dat alleen maar voordelen op. De grote kanonnen zullen hier dan niet meer opkomen. De Franstaligen zullen nog steeds lijsten indienen, maar dat zal zonder grote namen zijn. Waar ik wel voor pleit in het belang van de Brusselse Vlamingen, is een aparentering (een overheveling van stemmen red.) tussen Brussel en Halle-Vilvoorde. Maar die is voorlopig voorzien in de wetsvoorstellen van de Vlaamse partijen."

Streekbierenweekend

2007-10-22T09:25:00.001-07:00

9 November Streekbierenweekend Vrienden Van Het Bier

Aan tafel!

2007-10-20T00:31:00.000-07:00

854 miljoen mensen gaan elke dag slapen met een lege maag. Nochtans wordt er op aarde voldoende voedsel geproduceerd om de hele wereldbevolking te voeden. Wie genoeg eet en wie wat eet is vooral afhankelijk van waar hij geboren wordt.
Duitsland 400 euro per week

Verenigde Staten 300 euro per week

Japan 280 euro per week

Italië 220 euro per week

Groot-Brittannië 217 euro per week

Mexico 152 euro per week

China 112 euro per week

Polen 109 euro per week

Egypte 42 euro per week

Mongolië 29 euro per week

Ecuador 21 euro per week

Bhutan 3 euro per week

Sudan 0,82 euro per week

Socialisme

2007-10-20T00:04:00.000-07:00

Voor de SP.A ziet het er momenteel bijzonder slecht uit. Ofwel gaat de partij nu in de regering, ofwel binnen twee jaar. Haar reden van bestaan is immers regeren geworden: het spel van de macht is voor veel mensen in die partij het belangrijkste geworden. Nu, als ze snel in een regering stappen, denk ik niet dat ze over tien jaar nog bestaan. En als ze in de oppositie blijven zitten, hebben ze óók een probleem: het parlement zit vol oud-ministers en opgebrande jonge meisjes, met Dirk Van der Maelen als fractieleider, en dat is niet de man om oppositie te voeren. In het Vlaams Parlement is Caroline Gennez fractieleidster, en die heeft in haar hele leven ook nog nooit iets anders gedaan dan aan de baas gaan vragen wat ze moet zeggen. Dus...
Jan Van Duppen in Knack
Wat is uw pronostiek voor de score van Caroline Gennez in de voorzittersverkiezingen?
Het zal ergens tussen de 60 en de 70 procent liggen. Belangrijk is te weten dat die andere 30 of 40 procent geen stemmen zijn vóór Erik De Bruyn of zijn programma, maar wel stemmen tégen het partijestablishment.
Louis Tobback: in Knack

Twee fluitjes op het veld

2007-10-19T06:34:00.000-07:00

Beetje vreemd toch dat de streaker die onze Rode Duivels op het voetbalveld kwam vergezellen een wedstrijd koos waar nagenoeg niemand naar keek. Meer nog, er was nauwelijks volk in het stadion. Is het de streaker niet net om aandacht te doen? Of hebben we hier te maken met een naaktloper met drempelvrees. Dacht die kerel, nou hier is niet te veel volk, hier durf ik me wel eens laten gaan. Ik ben hier met een grote groep vrienden, dus ik ken toch bijna iedereen. Hup, daar ga ik.
In tal van kranten was vandaag het verhaal van de man te lezen. Die heeft heel wat spijt van zijn daad. Er hangt hem vijf jaar stadionverbod en een fikse boete boven het hoofd. Bovendien kon zijn vriendin –voor wie de stunt blijkbaar als een soort huwelijksaanzoek moest dienen- niet lachen met de stunt en blijkt allerminst opgezet. Ook de leerlingen van de hockeyclub waar de man lesgeeft, zijn niet meteen opgezet, tal van ouders hebben hun kinderen al uit de club gehaald.
Maar hoe geraakt zo iemand nu in hemelsnaam zo eenvoudig het veld op? Waarom blijft de kerel niet ergens met zijn ballen in de prikkeldraad hangen? Is er dan geen enkele steward die, voor de man het veld kan betreden, eens op zijn fluit gaat staan? Onderstaand filmpje verklaart één en ander.

Wezembeek-Oppem

2007-10-19T04:02:00.000-07:00

Wezembeek-Oppem, gelegen in het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde, de Vlaamse rand rond Brussel en tevens faciliteitengemeente –de hele rataplan dus- is al twee jaar mijn thuis. Een residentiële gemeente, net als buurgemeente Tervuren één van de welvarendste uit onze regio. Gelukkig maar, want op bestuurlijk vlak botert het niet echt in onze gemeente. De gemeenteraad telt slechts twee partijen: de Franstaligen met Liste du Bourgmestre - Union des Francophones (LB-UF) en de Nederlandstaligen met Open. Die twee kampen staan steevast met getrokken messen tegenover elkaar. De LB-UF heeft een overweldigende meerderheid en is dus aan de macht. Dat resulteert in een koppig, op Brussel gericht bestuur. De Franstalige machthebbers weigeren consistent Vlaamse subsidies aan te nemen. Vlaamse subsidies inderdaad, want wij zijn een Vlaamse gemeente. Een Vlaamse gemeente die zo elk jaar tienduizenden euro’s misloopt.
Onze bestuurders lanceren ook met de regelmaat van de klok onmogelijke voorstellen. Zo vindt er nu maandag een extra gemeenteraad plaats. Op de agenda staan een motie over de uitbreiding van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en het basisrecht om Frans te spreken in de gemeenteraad.Twee voorstellen die zo goed als zeker goedgekeurd zullen worden, maar waar de gemeenteraad hoegenaamd geen bevoegdheid over heeft. Vertekeningen van gewesten moeten beslist worden in het federaal parlement –met een twee derde meerderheid en zonder alarmbelprocedure!- en beslissingen over de taal van bestuurzaken komen toe aan de Vlaamse Minister van Bestuurszaken. En zo kabbelt de gemeenteraad dus verder op een stroom van wanbestuur.
Steeds meer inwoners van onze gemeente beginnen het de laatste tijd wat te knijpen. Kennelijk willen ze ons landliever bij elkaar zien, getuige de Belgische vlaggen die ze door het venster hangen. Tekenend is echter dat het alleen Franstaligen zijn die de Belgische vlag laten wapperen. Wat ze daarmee hopen te bereiken is mij niet geheel duidelijk. Maar het feit dat ik geen enkele Nederlandstalige inwoner ken wiens Belgische vlag fier zijn woning siert, toont hoe verdeeld de Wezembeekse opinie en bevolking is. Elke Franstalige die zijn vlag buiten hangt en daarmee voor eenheid van het land wil pleiten, doet dus net het omgekeerde.

Ridicuul

2007-10-18T05:42:00.000-07:00

Vorig jaar werd gewezen minister van Binnenlandse Zaken André Duquesne (MR) getroffen door een zwaar herseninfarct. Hij zal verlamd blijven voor het leven. Ondertussen kan hij geen ontslag nemen als europarlementslid. Duquesne kan immers zijn ontslagbrief niet ondertekenen. Ook zijn vrouw mag dat niet in zijn plaats doen. Zo blijft Duquesne 'zetelen' tot de volgende verkiezingen.

Humanitair?

2007-10-18T03:43:00.000-07:00

Militairen houden zich steeds vaker bezig met wederopbouw en medische zorg. Een goede zaak, zou u denken. Niet zo voor de humanitaire organisaties die in conflictsituaties hulp verstrekken. Het verschil tussen soldaten en humanitaire medewerkers wordt kleiner, waardoor deze laatsten ook vaker het doelwit van aanslagen vormen. Ook Artsen Zonder Grenzen (AZG)België, is niet gelukkig met deze situatie.
Moeten we dan niet blij zijn dat militairen eens wat positiever doen dan bombarderen?
LIESBETH SCHOCKAERT (Onderzoekster AZG): “Het debat is ruimer dan dat. Militairen hebben hun discours en hun handelingen aangepast. Ze verrichten, of zeggen dat tenminste, steeds vaker humanitair werk. Terwijl wat militairen doen altijd politiek gestuurd is. Er zit altijd een verder doel achter. Wat organisaties als AZG doen, is helemaal anders. Wij proberen het lijden van mensen te verlichten. Ongeacht uit welk kamp ze komen. Wij spreken geen waardeoordeel uit.Ons doel is zuiver hulp. Het probleem is dat de lokale bevolking het moeilijk heeft met dat onderscheid. Militairen rijden dan ook regelmatig rond met witte wagens en in burgerkledij. Dat maakt de verwarring nog groter. Onze mensen lopen daardoor gevaar.
Het woord humanitair wordt te pas en te onpas gebruikt. Het is niet omdat je een dorp helpt opbouwen dat je aan humanitair hulp doet. Ik wil zeker niet gezegd hebben dat vredesmissies of oorlogen nooit nodig zijn. Maar dat is een politieke beslissing, daar gaan wij als AZG ons niet mee bemoeien.”
Hoe proberen jullie de lokale bevolking van jullie onafhankelijkheid te overtuigen?
SCHOCKAERT: “Voor wij ergens hulp gaan verlenen, praten we met lokale strijdheren. We kiezen daarbij geen partij. In Afghanistan hebben we bijvoorbeeld al met de Taliban samengewerkt.We proberen hen te laten inzien hoe we werken en wat onze doelen zijn. Wij werken zonder bodyguards of zwaarbewapende konvooien en het contact met die mensen is dus cruciaal. Zij staan in voor onze veiligheid. Een voordeel is dat onze organisatie al goed gekend is. Wij zullen ook nooit gebruik maken van militaire escortes. Die versterken alleen het beeld alsof we bij de militairen zouden horen. Vaak vinden militairen dat erg vreemd en moeten we dat ook aan hen uitleggen. Wij geven militairen ook trainingen om ons standpunt duidelijk te maken.“

Windmill

2007-10-15T01:44:00.001-07:00

Fans van breekbare muziek, hup naar de platenwinkel! Puddle City Racing Lights is waar u aan de kassa naar moet vragen. Wie het niet makkelijk heeft met duidelijk en voorzien van enige intonatie spreken, kan ook naar het debuutalbum van Windmill polsen. Windmill is het project van Matthew Thomas Dillon, wiens porseleinen stem onmiddellijk doet denken aan Jonathan Donahue van Mercury Rev. Een stem die snel kan bekoren maar even snel op de kast kan jagen. Ook de muziek die Windmill maakt doet denken aan Mercury Rev. Maar dan nog bloter en eenvoudiger. Hier en daar moet u allicht ook denken aan The Flaming Lips. Buitengewoon origineel is de muziek van Windmill dan ook niet, maar wie is dat in deze postmoderne tijden nog? Intieme momenten, emotionele passages en bombastische stukken wisselen elkaar af.

Sjakie in Alcatraz

2007-10-15T01:06:00.000-07:00

Open VLD wil 14-jarigen criminelen laten opsluiten. Dat is nodig aldus Patrick Dewael om onze samenleving te beschermen. Misdadige jongeren of kinderen moeten voor uw en mijn veiligheid in een gesloten instelling worden opgesloten. Een omstreden voorstel dat volledig in strijd is met het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Een verdrag dat België heeft goedgekeurd. Ook Open VLD staat achter dat verdrag, getuige de recente openhartigheid van premier Verhofstadt tijdens de Algemene Vergadering van de VN. Het blauwe opperhoofd nam er de handschoen op voor kinderen en noemde het een schande dat er nog 300.000 kindsoldaten zijn.
Minderjarige delinquenten opsluiten, vervreemdt de jongeren nog verder van de maatschappij. Volwassen gevangenen die na een paar maanden of jaren weer vrij komen, vinden het al haast onmogelijk zich snel terug aan de samenleving aan te passen. Wat dan met pubers die nog op zoek zijn naar hun eigen identiteit en erg vaak thuis nauwelijks steun of opvang moeten verwachten.
Een eeuw geleden hadden kinderen geen rechten. Ze werden -net als vrouwen overigens- beschouwd als tweederangsburgers, minivolwassenen. Onderwijs kregen ze nauwelijks, lijfstraffen regelmatig. De modernisering van de samenleving zorgde voor een humaner denken. De maatschappij legde zichzelf normen op en werd verdraagzamer. Mensenrechten werden belangrijk, later –in 1990, nog niet zo heel lang geleden- ook voor kinderen. Later kwam er in ons land een nieuwe wet voor het jeugdsanctierecht opdat België conform zou zijn met de internationale verdragen. Open VLD wil nu dus een stap terug zetten. Tekenend voor onze samenleving die zoals al vaak gezegd harder wordt en waar de nadruk opnieuw meer op repressie komt te liggen. Het opsluiten van criminele minderjarigen is trouwens geen nieuw idee, het staat al jaren in het programma van die andere repressieve partij het Vlaams Belang/Blok.
Het succes van een samenleving valt af te lezen uit de manier waarop zij omgaat met haar zwakste schakels.

Vrijdag 9 Novenber Ons Huis: QUIZ

2007-10-13T01:52:00.001-07:00

'ADVERTENTIE'
SCHRIJF U NU IN

Dave Peters for president

2007-10-12T04:10:00.000-07:00

Akkoord we worden een dagje ouder en binnenkort behoren we niet meer tot het doelpubliek van jongerenzender StuBru. Het nerveuze gejengel van Peter Van De Veire en de vaak flauwe grappen van Thomas De Soete worden gecounterd door creatieve en spitsvondige invalshoeken. De muziek die tijdens ochtend- en avondblok gedraaid wordt, is vaak niet mijn kopje thee. Maar het geheel blijft fijne radio. Dat kan niet gezegd worden over de Goeiemiddag Show. Dat is het programma dat van twaalf tot één het geweldige Brussel Midi moet doen vergeten. De naam van het radioprogramma geeft al een beetje weer waar het om draait: niks. StuBru wou met de show kort op de actualiteit zitten op een eigenwijze manier. Resultaat is een programma dat van de hak op de tak springt en nergens diep op doorgaat. Creatieve invalshoeken zijn hier ver te zoeken, een spitsvondige kijk en humor nog verder. Het programma is niet aan te horen. Eerst dacht ik dat het lag aan de verschrikkelijk irritante jingles. Daarna dacht ik dat het misschien iets te maken had met de soms onuitstaanbare Heidi Lenaerts. Of zouden het de doodsaaie gastbijdrages zijn? Het ergste is misschien wel de poging om op het einde van het programma met een kwinkslag af te sluiten. Hiervoor voeren ze nieuwsanker Jan Becaus op, die mag dan een losgeslagen stelling poneren en afsluiten met ‘denk daar maar eens over na’.
Het enige item waar nog wat in zit is de biechtstoel waar de gast van de week zichzelf bloot geeft. Een afkooksel van voorganger Brussel Midi dus. Vrienden van StuBru, haal Dave Peters terug! Peters is een prima interviewer die nu eens diepgaand, dan humoristisch vaak meer uit zijn gasten krijgt dan vele andere interviewers. Bij Peters leer je sommige politici van een heel andere kant kennen. Muzikanten geven hun mening over politiek. Gasten worden ook aan de tand gevoeld over dingen naast hun core-business. Een gesprek in Brussel Midi was dan ook steevast leerrijk en origineel. De Goeiemiddag Show is Aldi-radio. Denk daar maar eens over na!

Opa

2007-10-10T12:14:00.000-07:00

Een beetje doof, half verlamd, moeilijk ademend maar bovenal breed glimlachend en lustig knipogend. Zo heeft mijn opa zijn laatste dagen en uren onder ons doorgebracht. Nooit klaagde hij over de pijn die hij gehad moet hebben.
Als fiere man kwam hij geheel onverwacht in een rolstoel terecht na een hersenbloeding. Stappen en zijn rechterarm gebruiken behoorden plots tot het verleden. Opa werd uit zijn appartement overgeheveld naar een rusthuis, oma verhuisde mee. Geketend aan de rolstoel, in een klein kamertje in een omgeving waar niet hij maar anderen beslissingen namen, ging hij zijn nieuw lot tegemoet. Niet met verslagenheid maar met optimisme. Na een paar weken waren ze al in het hele rusthuis gekend. Vooral de grote familie –tien kinderen en een klein legioen kleinkinderen- die erg vaak op bezoek kwam, wierp hoge ogen. Oma en zeker opa straalden als ik ze met mijn twee broers meenam om in de tuin, onder de boom een Westmalle te gaan drinken. Opa was een echte Bourgondiër. Eten kon hij al de beste. Als kind waren wij daarvan behoorlijk onder de indruk. Wat opa naar binnen speelde daar konden wij nog wat van leren.
Idealen stonden voor opa boven bezit. Hij was erg gelovig en dat kon ook in zijn daden gezien worden. Als jonge man stond hij mee op de barricades voor gelijkheid voor alle arbeiders. Tijdens de begrafenisviering die hij zelf opgesteld had, was erg duidelijk dat hij de gedachten van Cardijn en De Kajottersbeweging nog diep in het hart droeg.
Maar bovenal was opa zoals opa’s zijn. Warm, luisterend, altijd klaar met goede raad. Eerst een snoepje uit de kast, later wat chips en nog later een glaasje Porto. Hij was altijd met ons begaan. Hoe het ging op school, op het werk, in de Chiro, waarom onze vriendin er niet bij was,… Steeds klaar om te helpen ook. Lastige studenten zoals ikzelf mochten bij opa en oma gaan studeren in een kamertje waar de afleiding nagenoeg nul was. (niet dat het veel geholpen heeft) Zijn grootste goed was zijn familie. Op elk feest fleurde hij op. In het bijzijn van die vele kinderen en kleinkinderen voelde hij zich opperbest. Niet zelden zorgde hij zelf voor de sfeer.
Zijn lichaam was vandaag niet aanwezig op de begrafenis, dat schonk hij aan de wetenschap, maar zijn geest was ontegensprekelijk onder ons.

Het zijn niet de status, pracht of praal die je hebt verzameld in je leven die finaal tellen. Het is wel de liefde. Het vermogen ontwikkelen om lief te hebben en geliefd te worden. Dat is het enige.

Weekend Rilaar

2007-10-09T13:17:00.001-07:00

De foto's

Fotogeniek?

2007-10-05T01:48:00.000-07:00

De eerste echte foto van ons nieuw gezinslid. U herkent er zonder enige twijfel mijn imposante torso en Sarah's fijne verschijning in. Voor wie het niet duidelijk is, het baby'tje roept laat mij nu toch eens vijf minuten met rust en maakt een gebalde vuist. (Wou nog een middenvinger opsteken, maar heeft nog geen perfecte oog-handcoördinatie.)

Verwacht M/V met talent

2007-10-03T02:04:00.000-07:00

Vanaf deze week moeten wij onze aanstaande spruit niet langer met het aanspreken, maar is hij of zij toepasselijker. Maandagochtend op de echografie vertelde de professor ons welk geslacht ons kindje had. Ik had het al iets vroeger gezien, Sarah had het nog niet opgemerkt. Het wordt nu zaak de komende vier maanden en half ons niet te verspreken. Onze moeilijk en bochtig parcours rond namen kiezen wordt bij deze ook gehalveerd. Goed nieuws dus. Maar het beste nieuws was toch dat het wezentje gezond is. Geen open rug, geen open gehemelte, alles zit erop en eraan. Hij of zij –laat de weddenschappen maar beginnen- is erg beweeglijk, konden we op de echo zien. Maar ook de mama voelt de spruit nu goed bewegen. Met als gevolg dat bij elke beweging de papa gesoupeerd wordt om even aan de buik te komen voelen. Tegen de tijd dat ik daar ben is het bengeltje gestopt met bewegen. Speelt dus nu al met mijn voeten. Voor diegenen die niet thuis zijn in de echo-materie: Op de eerste foto ziet u een dwarsdoorsnede van het hoofdje. Op het tweede plaatje een gezonde ruggengraat. Maak u geen zorgen ik zie bij drie op de vier foto’s ook niet wat er te zien valt.

Open Air Kidz Party

2007-10-01T06:42:00.000-07:00

29 september opening chirojaar
Openluchtfuif met springkastelen voor de jongsten
Koud noch regen houdt de kinderen tegen

Shit, de lotto gewonnen

2007-09-28T03:20:00.000-07:00

Van plan vanavond 130.000.000 euro te winnen? Al plannen om uw lokaal café te kopen, uw vrouw dienster in uw persoonlijke harem te maken, diamanten velgen op uw gouden wagen te zetten? Denk dan eerst goed na, welk soort lottowinnaar wil u worden?

De verkeerde
Een eenvoudig bezoekje aan een dagbladhandel was voor Betty Verbeeren genoeg om haar hele wereld ondersteboven te halen. Begin december vorig jaar raakt bekend dat een klant van De Griffel in Mere met een quickpick van zes euro iets minder dan een miljoen euro gewonnen heeft. De redactie van Het Nieuwsblad stuurt een reporter ter plaatse. De echte winnaar heeft zich echter nog steeds niet gemeld. Voor de fotograaf poseren de eigenaars van de dagbladhandelaar met de vette cheque en op één of andere manier geraakt ook de –letterlijk en figuurlijk- onfortuinlijke Betty mee op de foto. Als die in de krant verschijnt, krijgt ze dagelijks felicitaties en bedelbrieven en kent geen minuut rust. begin januari brengt de krant eindelijk verlossing door haar boodschap ‘ik ben absoluut geen lottomiljonair’ in het groot af te drukken.

De egoïstische
Een villa van 700.000 euro, drie wagens ter waarde van 150.000 euro, het is maar een kleine greep uit de aankopen die de 53-jarige Pete Kyle deed toen hij zeven miljoen euro met de lotto won. Zijn goed recht uiteraard, maar nauwelijks vijf kilometer van die dure villa wonen de vier broers en zussen van de Brit. De vier lijden aan de ongeneeslijke ziekte van Huntington, waar eerder al een broer en een zus van de winnaar aan stierven. Dat is een erfelijke hersenaandoening die zorgt voor controleproblemen van de spieren. Patiënten hebben een beperkt spraakvermogen en zitten in een rolstoel. Het enige wat dokters voor hen kunnen doen is het lijden verlichten. Dat kost handenvol geld. Groot was dan ook de verrassing van de familie toen ze –via de media- vernamen dat broer Pete de pot gewonnen had. Het plezier was van korte duur. Sinds de dag dat Pete rijk geworden is, heeft zijn familie nog geen rooie duit gekregen. Pete heeft zijn zieke broers en zussen zelfs geen enkele keer meer opgezocht. De familie deed ondertussen al verscheidene malen haar verhaal in de grootste Britse roddelbladen en heeft daar vermoedelijk ook de jackpot gekraakt.

De zuinige
Vrijgezel, 72-jaar, kinderloos, bijzonder hardhorig, lamme arm, altijd bij zijn ouders in een minuscuul huisje gewoond, een beetje mensenschuw en plotsklaps drie miljoen euro rijker. Het overkwam V.V.A. een man uit het Limburgse Paal. Veel is er in het leven van de winnaar niet veranderd. Hij is verhuisd naar een dorp een paar tientallen kilometers verder. Daar woont hij in een bescheiden appartementje op de eerste verdieping. Af en toe komt zijn zus op bezoek en twee keer per week komt de verpleegster van het Wit-Geel Kruis. Voor de rest ziet de man niemand. Hij zoekt ook zelf nooit contact maar knikt wel vriendelijk goedendag. Iedereen in het dorp weet dat hij miljonair is, maar laat hem met rust. Zijn grootste uitgaven: af en toe een paar trappistjes in een café in de buurt en bijna elke middag een dagschotel in de brasserie van het cultureel centrum. Misschien een ideetje voor VTM, Wie wordt de vrouw van…

De dieronvriendelijke
Wekenlang stonk het al in het Franse Auvergne. Een aantal buurtbewoners besloot zelf op zoek te gaan naar de oorzaak van de walgelijke stank. Hun zoektocht bracht hen aan de deur van de lottowinnaar die een paar jaar eerder een boerderij in het dorp had gekocht. Die gaf niet thuis en de buren trokken naar het erf van de boerderij. –Michel Vandenbossche en andere dierenvrienden lees hier niet verder- Daar troffen ze 250 dode koeien aan. De karkassen van de dieren lagen te rotten in de zon. De meeste koeien waren gestorven van ondervoeding. De wei waarop ze graasden was veel te klein. Andere koeien waren opgevreten door de honden die blijkbaar ook geen eten kregen. De dierenbescherming werd er bij gehaald en de vijftig overige koeien en honden werden elders ondergebracht. De eigenaar die de rest van zijn twee miljoen euro winst ergens anders aan het verbrassen was, werd aangehouden. Hij moet zich voor de rechtbank verantwoorden. De man beweert door zijn plotse geldwinst compleet de realiteit uit het oog verloren te zijn. Van zijn lottowinst is vandaag niets meer over. Hij leeft van sociale hulp.

De vrijgevige
‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt,’ was het enige wat de verantwoordelijke van de Duitse Westlotto kon stamelen. Even ervoor had een lottowinnaar uit Dortmund zijn volledige winst, 9,1 miljoen euro, weggeschonken aan goede doelen. De vijftiger wist al drie maanden lang dat hij de winnaar was, maar maakte zich niet bekend. Reden genoeg voor tientallen mensen om zich als winnaar te gaan aanmelden. De meesten hadden hun biljet verloren, bij anderen had de hond het opgegeten, enfin als u ooit uw huiswerk niet gemaakt hebt kan u zelf verder gaan. De echte winnaar meldde zich uiteindelijk na vele oproepen in de media. Hij was bang dat de lottowinst zijn leven door elkaar zou halen. Als zakenman kwam de man niets te kort en was hij erg tevreden met zijn huidig leven. De Westlotto heeft samen met de winnaar een liefdadigheidsinstelling voor arme Duitsers opgericht. De identiteit van de man is in Duitsland nog steeds een zeer gegeerd geheim.

De nierloze
Lottowinnaar en nierdialysepatiënt Mick Taylor deed bij zijn winst een ietwat ongelukkige uitspraak en zei zes miljoen euro graag te willen ruilen voor een degelijke nier. Dat had de 26-jarige Brit beter niet gedaan. Nog geen dag later bulkten de kranten, de brievenbus en mailbox van Taylor met voorstellen van mensen die maar al te graag een nier wilden afstaan voor een deel van de pot. Ook op straat werd de man aangesproken. ‘Ik wil je mijn nier wel doneren als jij een gelddonatie maakt’ stelde een vrouw hem voor. Taylor die helemaal geen oproep deed maar eigenlijk meer een soort verzuchting slaakte, weigerde alle voorstellen. Deskundigen vonden de stormloop van door geld gedreven weldoeners weerzinwekkend. Ze wezen er ook op dat de handel in organen in Groot-Brittannië verboden is. Taylor zelf staat ondertussen op de wachtlijst voor wat al zijn derde transplantatie wordt.

De toevallige
Zijn dagelijkse zoektocht door de vuilnisbak voor een supermarkt bracht de 83-jarige Edward St. John meer op dan verwacht. Tussen het vuil vond de man een winnend loterijticket, goed voor 750.000 euro. Prachtig verhaal dat ook de media niet links lieten liggen. Tot ene Kevin Donovan opstond en beweerde de eigenaar te zijn van het verloren lotje. Samen met zijn familie trok hij naar de rechtbank in de hoop iets van het geld te zien. Op veel sympathie moest de beslissing van de Donovans niet rekenen. De meeste Amerikanen schaarden zich achter het finders-keepers principe van opa St. John. Uiteindelijk bedong diens advocaat een minnelijke schikking met de Donovans. Hij wou vermijden dat de grijsaard nooit van het geld zou kunnen genieten. De Donovans kregen 100.000 euro.

De ongelukkige
De naar Duitsland geïmmigreerde Turk Bilal Y. kon zijn geluk niet op toen hij een half miljoen euro lottowinst in ontvangst mocht nemen. Uit dankbaarheid en puur geluk kocht hij de Berlijnse lottowinkel waar hij het winnende biljet had gekocht. Een eigen zaak was een verre droom van de immigrant geweest. Daarmee tekende hij zijn eigen doodvonnis. Nauwelijks acht maanden later ontplofte de winkel. Twee klanten konden nog ontsnappen. Ze probeerden met een brandblusser de ruit in te slaan en zo de zestigjarige Bilal uit de winkel te bevrijden. Één van de klanten kon uiteindelijk de hand van de Turk vastgrijpen. Die verloor onmiddellijk alle kracht en bezweek aan een rookvergiftiging. De brandweer die niet ver van de wijk gestationeerd was, kwam hopeloos te laat.

De dolgedraaide
Dronkenschap, verstoring van de openbare orde, stelen van wagens, een dertigtal overtredingen had de 19-jarige Michael Carroll op zijn conto staan toen hij in 2002 maar liefst 15 miljoen euro won. ‘Ik ben geen engel, maar nu is het definitief afgelopen’ beloofde hij nog. Nauwelijks achttien maanden later blijft er van het geld nog slechts 700.000 over en van zijn goede beloftes nog veel minder. Carroll heeft ondertussen al negen maanden in de cel gezeten wegens afpersing. Hij werd veroordeeld voor vandalisme, rijgt de parkeerboetes en kleine overtredingen aan elkaar en is onlangs betrapt op het bezit van cocaïne. Hij werd door de Britse pers opgevoerd als king of chavs, wat zoveel wil zeggen als überjohnny. Met zijn geld kocht hij vier huizen, een villa in Spanje, twee BMW coupés, drie Mercedessen, twee Jeeps, verschillende quads, aandelen in zijn favoriete voetbalclub, een gigantisch luxezwembad, voor meer dan 100.000 euro juwelen en voor een onbekend bedrag aan drugs en drank. Zijn 21-jarige vriendin –met kind uiteraard- liet hem in de steek, maar dat liet Carroll niet aan zijn hart komen. Hij begon feestjes te geven. Op zo’n feest vloeide de champagne rijkelijk en was ook de drugs nooit ver weg. Rond een uur of tien startten de aanwezigen regelmatig een paintball gevecht. Voorbijgangers en omwonenden worden daarbij niet vergeten. Het feest werd steevast afgesloten met een demolition race, waarin Carroll en zijn maten –niet zelden per ongeluk in de tuin van de buren- stomdronken een paar wagens in de prak reden. Ook steevast aanwezig op een feestje: een haast industrieel aandoend vuurwerk.

De dramatische
De 227 miljoen euro –de grootste Amerikaanse lottopot ooit tot dan- die Jack Whittaker in 2002 won heeft hem niets dan ongeluk gebracht. Nochtans werd eerst gedacht dat de zakenman met het geld zou kunnen omspringen. Niets bleek minder waar. Kenmerkend was het nachtje dat Whittaker doorbracht in The Pink Pony, inderdaad een stripclub. Twee dieven sloegen de ruit van zijn wagen in en gingen er met 400.000 euro cash vandoor! Twee werknemers van de club werden later gearresteerd. Zij wilden drugs in zijn drankje gieten en hem daarna ontvoeren. Het ging van kwaad naar erger. Een 17-jarige vriend van de kleindochter van de Amerikaan overleed aan een overdosis drugs. De familie van de jongen hield Whittaker persoonlijk verantwoordelijk omdat hij zijn kleindochter voorzag van een wekelijks zakgeld van 1.800 euro. Een paar maand later werd ook de kleindochter met een overdosis dood aangetroffen. De rol van opa werd in de media breed uitgesmeerd. Begin dit jaar beweerde Whittaker dat dieven er met al zijn geld vandoor waren. Een verhaal dat door de autoriteiten sterk in twijfel wordt getrokken aangezien het zou betekenen dat ze met twaalf verschillende cheques in twaalf verschillende banken op één dag al het geld van de rekening haalden. Vermoedelijk diste Whittaker het verhaal zelf op om schuldeisers te ontlopen.

Rockvonk

2007-09-26T09:22:00.000-07:00

22 September jeugdhuis Merlijn Wezembeek-Oppem
Zoektocht naar rock'n roll talent uit Vlaams-Brabant

Fijne instrumenten

2007-09-26T07:16:00.000-07:00

Fransen en rock, uit die combinatie is nog minder goeds gekomen dan uit de combinatie Sergio en microfoon. Het viertal Omaha Bitch vormt ook niet meteen een uitzondering op deze regel. Hun videoclip mag er dan weer wel zijn.
Vrijgezelle lezers opgelet. De Vrije Pers start een nieuw initiatief om u eindelijk van die verdomde straat te krijgen. Geef op Ché Earth uw postnummer in en u ontdekt welke babes in uw contreien vertoeven. Hell, u kan hen zelfs mailen. In onze heimat wonen er een vijftiental. Wie die al jaren aan de stoof heeft vastgeketend weet ik niet, maar dat het vurig mag branden in zijn hel!

Onder de gordel

2007-09-25T08:10:00.000-07:00

Groot nieuws vandaag in enkele Waalse kranten, maar ook in het Belang Van Limburg en de Gazet Van Antwerpen. De zus van Bart De Wever woont in Wallonië! Bang! Bovendien is ze werkloos! Bang! ‘Eat this Bart!’ hadden de desbetreffende journalisten er nog willen onderschrijven. Het is een nieuwe aanval op de persoon die door de Waalse media samen met Yves Leterme als baarlijke duivel wordt gezien. In Wallonië lijkt men te vrezen dat De Wever hier en daar al een oude tank aan het opknappen is en er binnenkort de taalgrens mee dreigt te bestormen.
Dat zoiets niet meteen voor morgen is, willen Waalse commentatoren niet onder ogen zien. Het is uiteraard eenvoudiger je te richten op een vijand dan naar de grond van de zaak te kijken, in dit geval zoeken. Die vijand aanvallen door het bedrag dat zijn zus als uitkering krijgt in de krant te zetten, is erg laag. Als ik mij moest verantwoorden voor wat mijn broers allemaal uitstaken, dan had ik al een fulltime woordvoerder in dienst. Het afschilderen van De Wever als een hypocriet en duivels persoon heeft meer gevolgen. De Wever ontvangt al een paar weken haatmails en dreigementen van Belgicisten. Zware bedreigingen, er werd zelfs toegewenst dat zijn zoontje zou worden overreden.
Waalse politici distantieerden zich zeer duidelijk en met grote woorden van deze bedreigingen. Maar de bal mag ook eens naar de Franstalige media gekaatst worden. De verantwoordelijkheid ligt ook deels bij hen. De loopgraven waarin onze politici nu vastzitten hebben ze in de media zelf gegraven.

SP.A Rood

2007-09-25T00:39:00.000-07:00

Onze maatschappij verhardt. Alles gaat steeds sneller. Voor heel wat mensen te snel. Ze worden bang. Bang dat ze straks geen eigen huis meer kunnen kopen. Bang dat ze straks geen pensioen meer zullen krijgen. Mensen maken zich zorgen. Over de globalisering, over de onveiligheid, over onze nieuwe samenleving. De enige partij die van deze onzekerheid gebruik heeft kunnen maken is het Vlaams Belang. In Nederland speelt de S.P. al jaren een soortgelijke rol. Met een toegankelijke boodschap die een stuk linkser ligt dan onze SP.A. De socialistische partij onder leiding van Jan Marijnissen kent er een geweldig succes. Zij voert een links plus beleid, tot groot ongenoegen van liberaal Nederland.
Waarom gaat het dan zo moeizaam met onze eigen SP.A? De wel erg zware nederlaag bij de verkiezingen hadden de linkse excellenties zelf niet eens zien aankomen. Hebben ze het contact met de basis verloren? Het oorspronkelijke electoraat van de rooien heeft geen vertrouwen meer in de partij. Er wordt niet meer geluisterd naar de man in de straat. Nochtans worden er vaak goede voorstellen gedaan, maar het komt allemaal te gekunsteld over. SP.A heeft ook de perceptie tegen. Ex-partijvoorzitter en reclameman Patrick Janssens wist dat maar al te goed.
Heeft de SP.A lessen getrokken uit de nederlaag? Na de verkiezingsnederlaag werden de leden niet bevraagd. Alles werd en Petit comité bedisseld. Caroline Gennez zou voorzitter worden, Freya Van den Bossche fractieleidster en Patrick Janssens mocht een rapport schrijven. Daarmee was de kous af. Dat de leden van de partij daar niet erg blij mee zijn, bleek in Antwerpen. Daar moest de lokale partij een kandidaat-voorzitter voorstellen. Het afdelingsbestuur koos onmiddellijk voor Gennez. Maar na een algemene ledenvergadering en een stemming werd Erik De Bruyn met 59% van de stemmen uiteindelijk verkozen. De Bruyn is de aanvoerder van het project SP.A Rood, een strekking binnen de partij die een ruk naar links maakt. De idee voor SP.A Rood groeide niet in de hoofden van het partijbestuur of werd niet door een slimme en uitgekiende spindoctor bedacht. Neen, SP.A Rood zag het levenslicht aan de stakingspiketten. De Bruyn en zijn konsoorten weten zeer goed wat er bij de basis leeft. Het discours doet ligt communistisch aan maar raakt een teer punt. Mensen begrijpen niet waarom zij langer, meer uren en harder moeten werken als bedrijven steeds grotere winsten maken. Mensen begrijpen niet waarom topmanagers tien- of honderdmaal meer verdienen. SP.A Rood wil de handschoen opnemen tegen het neoliberale Europa. Of de Bruyn partijvoorzitter wordt is echter de zeer de vraag. In Gent werd er geen ledenvergadering gehouden om te beslissen wie de lokale afdeling zou voordragen. De zenuwen stonden erg gespannen en van bovenuit kwam er heel wat druk. Resultaat Gennez haalde het.
Hoe de voorzittersverkiezing ook afloopt, er is nu al een duidelijk signaal gegeven. Grote delen binnen de partij willen een linksere koers varen. Een koers waarvoor –dat bewijst het Nederlandse model- een electoraat openligt. Een koers die dichter bij de mensen staat en opnieuw geloofwaardiger wordt. Dat het kan bewees de –communistische- PVDA bij de laatste twee verkiezingen. Vroeger was die extreem linkse partij een marginaal verschijnsel dat nergens meer dan een half of ergens misschien twee procenten haalde. Bij de laatste twee verkiezingen haalden zij met beperkt budget en grondig en zorgvuldig contact met de basis her en der zelfs de kiesdrempel. Er ligt op links nog terrein open.

Animal Collective - Strawberry Jam

2007-09-19T01:13:00.000-07:00

Toen Feels, het vorige album van Animal Collective (AC) uitlekte, besloten de heren hun volgende album te labelen. En ook deze keer was het van datum. De journalist die de plaat op het web zwierde werd gevonden maar de heren van AC vroegen om de man niet te ontslagen. Ze vonden het vooral spijtig dat een aantal mensen kennis gemaakt had met hun muziek in MP3-formaat. Zo gaan volgens de band belangrijke details verloren. De indie-muziek die AC maakt is inderdaad erg verfijnd en doorspekt met losgeslagen en knotsgekke geluiden. Daaronder ligt een dikke laag prachtige melodieën en zeer degelijke songs. Strawberry Jam is de meest toegankelijke plaat die het viertal al produceerde. Goed op dreef heeft de band veel weg van psychedelische Beach Boys achter murenhoge soundscapes. Voor wie dit jaar de worpen van Arcade Fire en Architecture in Helsinki in huis haalde, is dit gesneden koek.
Live zeer de moeite.

CIM

2007-09-19T01:03:00.000-07:00

Wat las, keek en hoorde u in 2006? Het Cim (centrum voor informatie over de media) houdt het voor u, en vooral voor adverteerders grondig bij. Vorige vrijdag kregen we op De Vrije Pers het lijvige document onder ogen. Onze magazines Ché en P gaan er met rasse schreden op vooruit. Reden genoeg om in de keuken een paar flessen te laten knallen.

De drie best bekeken televisieprogramma’s: (allemaal op één)
Eurosong: 1.772.142
Witse: 1.699.765
De onvermijdelijke F.C. De Kampioenen: 1.551.860

Marktaandeel radio:
Radio 2: 31,15%
Q-Music: 17,38%
Donna: 15,82%
Radio 1: 7,42%
StuBru: 7,22%

Kranten:
Het Laatste Nieuws stijgt 3% tot 1.095.000
Het Nieuwsblad stagneert op 781.500
Het Volk verliest alweer, dit keer 9%
De Standaard verliest 6%
De Morgen wint er 4%
Grootste verliezer is de Tijd met 18%

Magazines:
Humo: -2%
Knack: +2%
Dag Allemaal: +3%
P-Magazine: +14%
Ché: +16%

The Second Amendement

2007-09-16T01:00:00.000-07:00

I have guns now largely for the same reason I have fire extinguishers in the house and spare tires in the car. I'm a self reliant kind of guy. and there could come a time when I need to protect my family and i'm a self reliant kind of guy.

Armed America

Betogen bis

2007-09-13T03:09:00.000-07:00

Bij het Belang zijn ze erg tevreden over de mediastunt van gisteren.

Toegegeven: er bestond binnen de partij enige twijfel over de opportuniteit van deze betoging, maar ik blijf er bij dat dit de ideale manier was om het nieuwe politieke jaar aan te vatten. Zeg nu zelf, een betoging op het Schumanplein, mediatiek gezien the place to be in Brussel, een PS-potentaat die zal blunderen en ongeveer 20 camera's die klaar staan... er zijn slechtere manieren om z’n rentree te maken.

Aldus Filip De Man, Volksvertegenwoordiger VB op zijn eigen website
De ene dag staat het Belang op de barricades voor vrije meningsuiting, de volgende dag spelen ze zelf voor censuurpolitie. Het VB eist namelijk dat de Antwerpse gouverneur een tentoonstelling van fotograaf Jorge Dirkx met portretten van asielzoekers verbiedt. De expositie vindt plaats in een OCMW-gebouw en dat zint het VB niet. Volgens hen gaat het om een politieke zaak die uit een neutraal gebouw moet blijven. Van geslagen hond tot balkend kalf.
Links Dewinter in betere tijden. Toen kon hij zelf vervelende demonstranten het zwijgen opleggen.

Betogen

2007-09-12T02:32:00.000-07:00

Filip Dewinter is nu al de ster van de week. Maandag mocht hij in het Vlaams Parlement onder grote internationale belangstelling een poging doen de Vlaamse onafhankelijkheid uit te roepen. Dinsdag werd hij nauwelijks een paar kilometer verder, alweer onder de neus van de verzamelde pers, opgepakt tijdens de verboden betoging tegen de Islam. Op het partijbestuur hebben de leiders van het VB vandaag ongetwijfeld een fles laten knallen op zoveel goed nieuws. Het was maanden geleden dat de partij nog eens zonder interne ruzies -die voorheen binnenskamers uitgevochten werden- in het nieuws kwam.
Dewinter en Belang-voorzitter Van Hecke dienen via hun advocaat klacht in bij het comité P. Zij vinden dat ze door de politie onnodig hardhandig zijn aangepakt. Wie eerder al eens in contact kwam met de arm der wet, zal het beamen, hij is niet zacht, die arm. Politieagenten gebruiken een stevige dosis geweld bij arrestaties en tussenkomsten. Wie evenwel de beelden op Het Journaal zag, kon duidelijk opmerken dat Van Hecke zich in een soort martelarenbui tussen de agenten in gooit. Van de 200 aanwezige betogers, werden er 154 opgepakt. Misschien is dat overdreven machtsvertoon. Maar je zou ook gewoon kunnen zeggen dat de politie er 46 heeft laten ontsnappen.
De duizenden betogers die vooraf uit alle hoeken van Europa werden verwacht bleken na het opstappen van de organisator van de betoging tot een marginaal groepje herleid. Het Belang had zich achter de betoging geschaard en dus werden, om een complete afgang te besparen, alle mandatarissen en personeelsleden opgeroepen. Waarom de Brusselse overheid het nodig vond tegen dat kleine groepje betogers streng op te treden blijft echter nog onduidelijk. Feit blijft dat het voor het VB mooie publiciteit was.
De grote vraag blijft echter waarom de betoging verboden moest worden. Betogen is een essentieel onderdeel van de vrije meningsuiting. Het argument dat door burgemeester Freddy Thielemans werd aangehaald als zou hij de veiligheid tijdens zo’n betoging niet kunnen garanderen houdt geen steek. Als dat zo was, zou hij elke voetbalwedstrijd en vakbondsbetoging moeten verbieden. Hoeveel ruiten, vuilbakken,… sneuvelen er daar niet? Iedereen moet in onze samenleving kunnen blijven zeggen wat hij wil. Trouwens betogingen verbieden omdat er geweld uit zou ontstaan, leidt allen tot meer geweld. Dat mag uit talloze betogingen tegen dictatoriale regimes in het buitenland duidelijk blijken. Laat dus ook extreemrechts –vreedzaam!- betogen. Die mannen hebben het al niet gemakkelijk.

2 Meter

2007-09-11T23:56:00.000-07:00

Zowat twintig jaar geleden kende de muziekindustrie nog gouden tijden. Er werd nog niet gedownload. Platenmaatschappijen verdienden bergen geld. Ter promotie van een nieuwe plaat vlogen ze dan ook met hun artiesten de wereld rond. In Nederland had ene Jan Douwe Kroeske een radioprogramma dat 2 Meter De Lucht In heette. Daarin kwamen regelmatig internationale gasten op bezoek. In die tijd mochten er van de Nederlandse radioleiding geen Engelstalige interviews afgenomen worden tijdens de dagprogramma’s. Heel wat wereldsterren passeerden dan ook de revue met een ‘hello, bye’ waarna hun plaat gespeeld werd. Kroeske kwam daarom op het idee de gasten een stukje te laten spelen in zijn show. Omdat de studio’s daar helemaal niet op voorzien waren, moest dat klein en akoestisch gebeuren. De 2 Meter Sessies waren geboren. Speelden een set: Nirvana, REM, Radiohead, Counting Crows,…
Naast verzamelalbums en volledige opnames op plaat, werden er na verloop van tijd ook –vaak unieke- televisie-opnames gemaakt. De 2M-sessies werden in binnen- en buitenland een begrip. Vanaf dit jaar keren ze terug op het Nederlandse digitale cultuurkanaal Cultura. In de eerste opnieuw gemonteerde aflevering is The Scene aan de beurt. Kroeske zorgt voor een nieuwe inleiding met enkele anekdotes en een paar oude sessiefoto’s.

Bowling

2007-09-08T04:01:00.000-07:00

Bowling

alles loopt op rails

2007-09-08T01:28:00.000-07:00

Aangezien ik –nog altijd- niet over een rijbewijs beschik, ben ik vaak op het openbaar vervoer aangewezen. Zeker één keer per week neem ik de trein richting Antwerpen. Ik hou van de trein. In de trein is het rustig. De trein staat niet in de file en blijft ver weg van de miserie op de weg. ’s Ochtends kan ik er ongestoord mijn krant lezen, ’s avonds doe ik er mijn laptop open en werk nog wat verder. Ik doe mijn ding, de trein gaat zijn weg en we laten elkaar gerust. Ik zou het u allen aanraden, reizen met de trein.
Helaas vertrekt de trein zelden op tijd en komt hij nog minder vaak op het juiste tijdstip toe. Naar schatting acht op de tien treinen die ik neem, vertrekken te laat. Meestal gaat het slechts over vijf minuten, maar soms wordt mijn trein gewoon afgeschaft en moet ik op de volgende –stoptrein die er een pak langer over doet- wachten. Door de luidsprekers van het station verneem ik zelden wat er aan de hand is. Alleen ‘Gelieve ons te verontschuldigen’ klinkt wel eens door de speakers. Één keer had ik mijn treinkaartje niet correct ingevuld en werd de conducteur kwaad. Ik probeerde de man van mijn onschuld te overtuigen, maar het mocht niet baten. Hij behandelde me alsof ik zojuist zijn twee dochters en hun moeder verkracht had. Zelfs nadat ik met veel tegenzin een boete had betaald, begon hij me nogmaals de les te lezen.
De trein en ik, we hebben een haat-liefdeverhouding. Het feit dat ik dit stukje op de trein schrijf, spreekt dan weer in zijn voordeel.

Banksy

2007-09-08T00:47:00.000-07:00

De Britse graffitiartiest Banksy stelde vorig jaar de hele maand december samen met twintig kunstenaars zijn werk tentoon in een drukke winkelstraat in Londen. Met die actie wilde hij de echte geest van kerstmis terugbrengen. “Want,” zegt Banksy: “Dat feest wordt alsmaar minder commercieel en draait steeds meer om religie. Daarom besloten we onze eigen winkel te openen en dingen te verkopen die niemand nodig heeft.” In de vitrine van de zaak staat een kerstman te betogen, op zijn bord is te lezen ‘Give up now!’ Wat verder hangt een tafereel uit Hans en Grietje. De heks is vervangen door Michael Jackson die de kinderen met wat snoep naar binnen probeert te lokken. Geïnteresseerden kunnen er ook werken kopen, kostprijs tussen 50 en 700 euro. Een spotprijs voor werk van een artiest dat doorgaans voor een veelvoud van dat bedrag onder de hamer gaat. Één van de opvallendste kunstwerken, een Afrikaanse jongen zonder been die naar een ledematenautomaat staat te gapen, werd voor een onbekend –lees bijzonder hoog- bedrag verkocht. Banksy startte het winkelconcept vijf jaar geleden, maar het is de eerste keer dat de winkel zich midden in het commerciële centrum van Londen bevindt.

Bankswie?
Banksy houdt zijn identiteit angstvallig geheim. Logisch want voor 2005 alleen al heeft de Engelse politie een rekeningetje van 35.000 euro aan schoonmaakwerken voor hem klaarliggen. In de Engelse media circuleren twee namen. Banksy zou Robert Banks of Robin Banks heten. Iedereen is het er over eens dat hij afkomstig is van Bristol, een stadje ten Westen van Londen en om en bij de 32 jaar oud is. De guerrillakunstenaar begon met graffiti toen hij veertien was en van school gestuurd werd. Omdat hij te traag en niet erg goed was met een spuitbus, ging hij met stencils aan de slag. Dat had als voordeel dat hij de meeste voorbereidingen thuis kon treffen en ter plaatse snel kon werken. Zijn werken zijn opvallend en humoristisch. Niet zelden bevatten ze een boodschap: tegen oorlog, tegen kapitalisme, tegen het establishment en voor vrijheid. Ratten, apen, kinderen, ouderen, soldaten en politiemannen zijn de favoriete onderwerpen van Banksy. Over de jaren verkreeg hij steeds meer bekendheid en groeide uit tot cultfiguur. De straatartiest bracht drie boeken uit waarvan er duizenden exemplaren verkocht werden. Zijn werken op doek gaan vandaag niet onder de 30.000 euro de deur uit. De ouders van Bansky denken dat hun zoon schilder/decorateur is.

Why am I famous
Eind augustus vorig jaar vervangt Banksy 500 exemplaren van het debuutalbum van hotelerfgename Paris Hilton. Het artwork van de cd wordt overhoop gegooid. Paris wordt er met blote borsten afgebeeld en haar hoofd wordt vervangen door een hondenkop. Binnenin staat de boodschap ‘Every cd you buy puts me even further out of your league’. Luisteraars kunnen er genieten van nummers als ‘Why am I famous, What have I done en What am I for?’ De cd zelf bestaat uit mash-ups door Danger Mouse (de helft van Gnarls Barkley) gecombineerd met nietszeggende en domme uitspraken uit interviews met Hilton.

Gevangenismuur
“Als je wil feesten, ga je naar Ibiza. Als je graffiti wil spuiten, is de afscheidingsmuur tussen Israël en Palestina je ideale vakantiebestemming,” aldus Banksy. Hij voorzag de muur van negen kunstwerken. Onder andere een ladder, een kind dat een gat in de muur maakt, een kind dat er met ballonnen overvliegt en gat in de muur waardoor je een prachtig strand met palmbomen ziet. Volgens Banksy maakt de muur Palestina tot de grootste gevangenis ter wereld. Tijdens zijn werkzaamheden kwam hij een aantal keer in aanraking met het Israëlische leger, dat zelfs een aantal waarschuwingsschoten afvuurde.

Guantanamo Disney
Een sekspop wordt thuis in een oranje overal gestoken. Er wordt een zak over haar hoofd gebonden. Handen en voeten worden samengebonden. De lucht wordt uit de pop gelaten en ze wordt in een rugzak gestoken. Het begin van een nieuwe actie van Banksy. Hij wil hiermee het gevangen houden van terrorismeverdachten in Cuba veroordelen. Met de pop in zijn rugzak trekt hij naar Disneyland. Daar haalt hij de pop boven, pompt ze op en zet ze onder de Rocky Mountain Railroad Ride. Het personeel van Disney merkt het niet. Het duurt een uur en half voor de attractie wordt stilgelegd en de pop wordt verwijderd.

Onzichtbare olifant
Voor zijn eerste tentoonstelling in de V.S. Barely Legal, beschilderde Banksy een olifant in hetzelfde behangpatroon als de rest van de kamer. Bezoekers –onder wie Christina Aguilera, Brad Pitt en Angelina Jolie- kregen een flyer met volgende tekst toegestopt: ‘Er staat een olifant in de kamer. Er is een probleem waar we nooit over praten. Het leven wordt er niet beter op. Twintig miljoen mensen leven onder de armoedegrens. Iemand een gratis glaasje wijn?’ De tentoonstelling bracht aardig wat geld in het laatje, Banksy verkocht voor meer dan twee miljoen euro aan werken.

In het museum
Banksy’s werk hing al in de vier meest befaamde musea van New York, in het Louvre in Parijs en in het Tate Museum in Londen. Geen van die musea had een werk van de artiest aangekocht. Hij was ze er zelf gaan hangen. Bij de meeste duurde het dagen vooraleer de suppoosten het ontdekten. Elk opgehangen werk was dat ook perfect bevestigd en voorzien van een naamkaartje. Banksy kreeg het idee toen hij door een museum wandelde en dacht ‘dat kan ik ook’. Hij wilde ermee onderstrepen dat het publiek bijna nooit inspraak krijgt bij de keuze van museumstukken.

Uitbreiding

2007-09-06T06:47:00.001-07:00

Nog drieëntwintig weken zal het hier ten huize rustig zijn, maar dan gaat een klein kereltje of dametje daar voorgoed verandering in brengen. Dat de komst van onze eerste spruit, voor wie voorlopig alleen een werktitel bedacht werd wegens voor ons nog geslachtsloos, heel wat veranderingen met zich gaat meebrengen, mag niemand verbazen. Zo zal het baasje bijvoorbeeld niet zoals andere bezoekers in het logeerbed slapen, maar moet het nieuwbakken familielid over een eigen op zijn/haar noden voorzien bed krijgen. Ook in de wagen zal het klein dictatortje niet gewoon op de achterbank zitten, maar heeft hij een speciale autostoel nodig waarin hij comfortabel van de rit kan genieten. (Zijn moeder draagt nu al een speciale autogordel om maximaal comfort te garanderen.) Het kleine wezentje zal de eerste maanden ook niet al te veel wandelen en dient dus in een koets voortgeduwd, in een zachte draagdoek gedragen of in een maxi-cosy gesleurd te worden. En dan heb ik het met u nog niet gehad over slabbers (volgens het Groene Boekje bavetten), papflessen, pampers, tutten, speeltjes, kleertjes, bad, zitkussen, babyfoon, commode,… Ik kan nog een paar regels doorgaan.
Van de hierboven opgesomde producten bestaan bovendien 100en versies in verschillende maten, gewichten, stoffen, kleuren, prijsklassen,… Vandaar dat onze salontafel heden ten dage veel weg heeft van een infokiosk voor aanstaande ouders. De zoektocht naar wat we juist nodig hebben, lijkt soms meer op een kruistocht. Maar eigenlijk valt het allemaal wel mee. Binnenkort begint onze zoektocht naar een naam voor het jonge geweld en daar zijn we nog lang niet uit.

Schild of vriend

2007-09-05T11:45:00.000-07:00

Op het partijbestuur van de NV-A moesten ze deze week toch even slikken toen uit een enquête van Koppen bleek dat ruim 70% van de Belgen de splitsing van het land geen goede zaak vinden. Bart De Wever had zijn familie –tot grote onvrede van zijn geheel in lokale klederdracht gehulde vrouw- al vervroegd uit hun Beierse vakantieoord teruggeroepen. Ze werden door de partijvoorzitter samen met het gezin van Geert Bourgois ingezet in de massale productie van goedendaggen –ik heb gepoogd op te zoeken hoe dit geschreven wordt maar u zal het met deze poging moeten doen- en roestige boksbeugels. “Als het formatieberaad niets oplevert, dan zullen we onze onafhankelijkheid gewapenderhand uitroepen! Dat is wat het volk wilt” Dat waren de woorden die een licht dronken maar heftig schuimbekkende voorzitter op het laatste NV-A congres had uitgeschreeuwd. De drie andere bestuursleden die het hele congres met open mond naar de voorzitter hadden zitten staren, brachten hem even later straalbezopen naar zijn kamer. Twee flessen wijn, een paar Duvels en een hartige pousse-café waren geen goed idee geweest, maar iemand moest de kas van de partij toch leeg krijgen. “Vlaanderen de leeuw!” was het laatste wat de andere gasten van hotel Horizon een briesende De Wever door de gang hoorden gillen.
Alle punten die ter sprake kwamen die avond waren met unanimiteit goedgekeurd. Alleen de voorzitter had stemrecht. En dus werd er nog dezelfde week van start gegaan met het fabriceren van een compleet oorlogsarsenaal wapens. De plannen om meteen Brussel en grote delen van Luik in te nemen leken misschien wat optimistisch maar dat leek een overwinning bij de Guldensporenslag ook! Na de annexering van het grootste deel van het land zou de NV-A uiteraard democratische verkiezingen uitschrijven. Niet De Wever maar wel Bourgeois zou voor de NV-A aan de bak komen. Die schafte zich in tussentijd al een geit –Rudy- aan en zocht contact met de opticien van Yves L. 800.000 voorkeursstemmen, ze zouden hem eens wat laten zien. De aanvragen voor Vlaams lidmaatschap bij de Europese Unie en de VN. waren al vertrokken. Een rusthuis voor de koning was al voorzien. Dat de enquête nu wat roet in het eten gooide mocht de pret niet bederven. “Een rondvraagje van Koppen,” raasde Dewever, “dat werd afgenomen bij duizend Belgen zal ons niet tegenhouden. De VRT is een clubje nationalisten bij elkaar. Ik kan u zo duizend Vlamingen opsommen die voor een splitsing zijn.” Wat hij ook prompt deed. “Wij zullen klauwen zolang een Vlaming leeft,” brulde hij. De drie bestuursleden en de familie Bourgeois klapten luid, hesen De Wever op hun schouders en sloten een vers vat bier aan. In een hoekje van het hotel ging mevrouw De Wever op zoek naar aspirines.

Kut cd

2007-09-05T09:21:00.000-07:00

Rij nooit tegen een voertuig waar een autonummerplaat Corps Diplomatique (CD) op hangt. Je krijgt gegarandeerd hommeles. Zo’n voertuig is niet speciaal beschermd, maar zijn eigenaar wel. Wanneer die in fout is, hoeft hij zich zelfs niet te verantwoorden voor de politie. Hij is gedeeltelijk immuun en kan dus al limbo dansend onder de arm der wet. Vorig jaar stelde het Brusselse parket 2.243 processen-verbaal op tegen CD’s. Daarvan werden er slechts 746 –één op drie- betaald. De overgrote meerderheid van de dossiers werden gewoon geklasseerd. Omdat de CD’s immuun zijn kan het parket enkel een minnelijke schikking voorstellen. Wanneer daar niet op ingegaan wordt, kan er niet vervolgd worden en worden de dossiers dus horizontaal geklasseerd. In Brussel alleen al staan er 6.109 voertuigen ingeschreven als CD. Daartegen werd dus 2.243 keer proces opgemaakt. Vier op de tien liepen dus tegen de lamp.
Vaak moet via een administratieve rompslomp, via het land van herkomst van de CD, de overtreder gezocht worden. Probeer dat maar eens als agent wanneer je een wagen wil weg takelen. Erger wordt het wanneer je wordt aangereden door een CD en financieel of in het ergste geval fysiek te lijden hebt. Een heleboel CD’s rijden namelijk rond zonder verzekering en zijn niet verplicht jouw schade te vergoeden. Zo iemand in proces trekken is haast onbegonnen werk. Wie herinnert zich nog het verhaal dat Koppen een jaar geleden bracht? Een zestienjarig meisje werd toen van haar bromfiets gereden door een dronken CD. Die probeert vluchtmisdrijf te plegen maar de bromfiets van het meisje zit vast onder de wagen. Als de politie aankomt, stapt de man uit en roept: “Ik ben diplomaat van de ambassade van Kenia en onschendbaar.” De man is dronken, in fout, zijn wagen is al jaren niet meer verzekerd, maar toch kunnen de agenten en het meisje en haar vader niet anders doen dan de man laten vertrekken.
De idee achter de buitenlandse onschendbaarheid is te begrijpen en niet geheel onlogisch. Als diplomaten niet onschendbaar zouden zijn, zouden ze hun werk niet kunnen doen als het regime hen niet gunstig gezind is. Of die onschendbaarheid op het hele strafrecht en dus ook op het verkeersreglement van toepassing moet zijn is echter zeer de vraag. In een wereldcentrum van diplomatie als Brussel kan dat niet anders dan voor problemen zorgen.

Over de taalgrens

2007-09-03T23:19:00.000-07:00

Terwijl u allen in grote getale het Vlaams karakter van de rand rond Brussel al wandelend manifesteerde, bracht ondergetekende het weekend door aan de andere kant van de taalgrens. In het, door nagenoeg iedereen, met clichés overladen Wallonië, meer bepaald in Vielsalm.
Klantvriendelijkheid, een sympathieke glimlach en enige kennis ter zake mag men in de regio rond Vielsalm van mensen in de toeristische sector kennelijk niet verwachten. Het lijkt wel of er in personeelsadvertenties gevraagd wordt naar een zo nors mogelijke smoel en boertig mogelijk taaltje. Op de meeste plaatsen waar wij enige info trachtten te bekomen, gaf men niet thuis, had men weinig zin om te antwoorden of wist men van toeten nog blazen.
Verrassend en ontnuchterend -dat laatste vooral in het geval van de brouwerij van Achouffe- was ook dat vele zaken op zaterdagnamiddag, in het hoogseizoen, gesloten bleven. Of de Walen lui zijn, kan ik u niet vertellen. Dat Nederlanders gierig zijn, werd evenwel nog eens bewezen toen we het dorpje La Roche aandeden. (Om de dames te plezieren stond daar een bezoek aan een –open- pottenbakkersmuseum op het programma.) Het hele centrum was er ingenomen door een wielerwedstrijd. Resultaat: de hele omgeving ingenomen door campingcars en alle parkeerplaatsen bezet. Alle parkeerplaatsen? Neen, één plekje bleef dapper weerwerk bieden; de betaalparking. Daar kon je alleen andere nationaliteiten terugvinden.
Verdere verhalen en anekdotes hou ik wegens soms compromitterend liever voor besloten familiekring. Wie één en ander echter eens met eigen ogen wil aanschouwen kan dat hier.

Raak

2007-08-31T04:02:00.000-07:00

Gehoord op Radio 1 in Nederland:

Eerst gingen onze oosterburen herenigen, nu willen onze zuiderburen scheiden.

Idealism

2007-08-31T03:41:00.000-07:00

Met Idealism gooide Digitalism dit jaar één van de –zoniet de- beste electroplaten op de markt. Door de smerige sound en schuurpapieren noise lijkt het duo wel een soort Daft Punk op speed. Op Pukkel pikten we al een stukje van hun set mee. Gisteren speelde Digitalism een geheime set in de tot dan nog maagdelijke discotheek Noxx aan de Noordkaai in Antwerpen. P sponsort en wij waren er dus bij.
Aangezien niemand over al te veel info beschikte, waren we een uur te vroeg. Geen probleem want buiten hadden de buitenwippers een soort straattheater voorzien. Hoofdrol was weggelegd voor een iets te kort afgezaagd kereltje dat de allures van een stevige mens van twee op twee had, maar de spieren en het verstand van een tuinkabouter. Bon, twaalf uitleggen, tien buitenwippers en veel gezever later stonden we eindelijk in het nagelnieuwe Noxx. ‘Fancy place’ zeiden mijn kompanen, en begonnen hun discotheekverleden uit de doeken te doen.
De organisatie had dan al in een fractie van een seconde gezien dat ze best een mannetje naast onze tafel positioneerden. Leuk, want om het kwartier werd onze assenbak leeggemaakt, onze tafel bleef nooit langer dan een half uur ongekuist en het glas was zelden leeg.
De set van Digitalism liet wat op zich wachten omdat de heren niet voor elf uur op het podium wilden kruipen. Ondertussen vulde de zaal zich gezapig. Zo gezapig dat we er bijna niet meer in mochten toen we onze camera gingen halen. Wanneer Digitalism de boel op gang blaast is de zaak dan ook gevuld tot aan de –u hoort hem al aankomen- nokx.
De nieuwe generatie technogroepen treden ook echt op. Waar er vroeger tijdens een set geen lap te beleven viel, meestal verstopten groepen zich achter indrukwekkende elektronica en moesten ze het van lasers of videoschermen hebben, schreeuwen en drummen de artiesten er nu op los. Moelle en Tuefekci, twee Hamburgers trouwens, zetten het spel in lichterlaaie en vuurde de massa aan. Een broeierig feestje dus.
Deze –minder frisse- ochtend even de camera aangezet en geconstateerd dat ik gisteren 452 foto’s maakte. Een selectie daarvan kan u hier terug vinden.